Oorlog, conflicten en pijn zijn er altijd geweest in de geschiedenis van de mensheid. Maar tegenwoordig raast al dat leed voortdurend voorbij op onze telefoons. Des te belangrijker om soms even afstand te nemen, zegt illustrator Diana Ejaita.
is boekenrecensent voor de Volkskrant.
Die periode tussen het einde van het voetbalseizoen en de heropening van het politieke seizoen was altijd een heerlijke tijd, omdat er vrijwel niets gebeurde. Politici lagen gebroederlijk naast elkaar op het strand, talkshows gingen met zomerstop en zelfs kranten schreven even geen doorwrochte analyses over ’s werelds ingewikkeldheden. Het was komkommertijd en dat was belangrijk, omdat een mens, net als een akker, soms even braak moet liggen.
Maar toen brak de tijd aan van de verhitte zomers, inclusief Europese vluchtenlingencrises, hitterecords, bosbranden, coronalockdowns en brute oorlogen van Oekraïne en Soedan tot Tigray, Jemen en Gaza. Stuk voor stuk gruwelen die ook nog eens onversneden tot ons kwamen, omdat iedereen tegenwoordig urenlang naar een schermpje zit te staren waar al die ellende filterloos voorbijraast.
Deze zomer geeft de Volkskrant kunstenaars de vrije hand in het thema De Verhitte Zomer op de cover van Zaterdag.
En precies daarom koos Diana Ejaita (40), de Nigeriaans-Italiaanse illustrator die dit weekend de cover van het Zaterdagkatern maakte, er deze keer voor om juist de lichtheid te vieren. Geen beladen onderwerpen waarover ze vaak illustraties maakt voor kranten en tijdschriften als The New Yorker, de Financial Times en The Washington Post. Geen oorlogen, hongersnoden of klimaatrampen, dus, maar enkel zomer, speelsheid en seks.
‘Ik geloof dat elk lichaam, elke ziel, in staat is om slechts een bepaalde hoeveelheid lijden te verdragen’, zegt Ejaita. ‘Deze periode in de geschiedenis is uiteindelijk niet buitensporig roerig of gewelddadig; tijdens het bestaan van de mensheid op deze aardbol zijn er eigenlijk altijd oorlogen, conflicten, pijn en lijden geweest. Het grote verschil is alleen dat we tegenwoordig dagelijks worden geconfronteerd met al die ellende tegelijk. Het is belangrijk daar soms afstand van te nemen.’
Toch deed je illustratie mij, waarschijnlijk vanwege de kleuren, denken aan de oorlog in Gaza.
‘Wow, oké. Dat was niet mijn bedoeling. Het zijn juist naakte lichamen, een groep mensen van wie de lichaamsdelen elkaar speels overlappen. Maar nu je het zo zegt, zijn het inderdaad de kleuren van de Palestijnse vlag. Misschien is dat mijn onderbewustzijn dat zich opdringt.’
Maar je vindt dus dat er te weinig lichtheid is in onze levens?
‘Absoluut. Het lijkt wel alsof er, door het zware nieuws dat we continu via sociale media tot ons nemen, een kloof is ontstaan tussen hoe het feitelijk met ons gaat en hoe we ons voelen. Want of ik nou in Italië ben, in Duitsland waar ik woon, of in Nigeria: overal merk je dat er meer angst en woede aanwezig zijn dan voorheen en overal zie je de oprukkende eenzaamheid. Alsof we het contact met onze eigen menselijkheid langzaamaan aan het verliezen zijn. Ik denk dat het belangrijk is dat we daar een reactie op vinden.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant