Als er niks op lineaire tv te zien is, je weinig geeft om de aan hun talkshowstoel vastgeplakte aandachttrekkers als Wierd Duk, Victor Vlam en die hele bende en dit seizoen van B&B vol liefde maar kleurloos en voorspelbaar vindt, kun je altijd nog terecht bij Kopen zonder kijken voor je dagelijkse dosis prettige brainrot voor volwassenen.
En dan bedoel ik de Belgische versie van Kopen zonder kijken, dat bij onze benedenburen bekend is als Blind gekocht. De Nederlandse versie van het programma is in de meeste gevallen een herhaling van dezelfde soort inwisselbare stelletjes die allemaal op zoek zijn naar een jarendertigwoning met houten vloer met visgraatmotief en een kookeiland dat ze de illusie geeft een geboren chef te zijn.
Over de auteur
Hassan Bahara is tv-recensent voor de Volkskrant.
In Blind gekocht (te zien op Videoland) is de variatie aan deelnemers net wat ruimer, van alleenstaande moeders en stellen die snel naar een andere woning op zoek zijn vanwege een progressieve ziekte tot aan ouders met kinderen die op zoek zijn naar een enorme kangoeroewoning waarin ze met de grootouders kunnen leven.
En dat allemaal voor huizenprijzen waarvoor je in Nederland misschien net nog een parkeerplaats zou kunnen kopen in Oude Pekela.
Het zevende seizoen alweer van het programma, eerder dit jaar afgerond, staat onder leiding van Jani Kazaltzis, een altijd smaakvol geklede Antwerpenaar, geestig op een niet al te opdringerige manier. Kazaltzis wordt bijgestaan door aankoopmakelaar Sophie Beguin en twee interieurdesigners, Dorien Knockaert en de volkse Rotterdammer Daan Alferink.
Vooral Alferink steelt dit seizoen de show met zijn Rotterdamse volksjongen-shtick. Zijn gezicht spreekt boekdelen als hij een verwaand Brussels stelletje aanhoort dat alles in wit en beige wil hebben, de soort fantasieloze hotel-look die populair is onder burgerlijke types over de hele wereld. ‘Nou, de aambeien springen in mijn reet’, concludeert Alferink over de kleurloze wensen van het stel.
Veel sympathieker is de verhaallijn – de zoektocht van deelnemers wordt over meerdere afleveringen uitgesmeerd, als een soort soap – van de jonge alleenstaande moeder Lore, die met haar zoontje Armand een huis zoekt met een ruime tuin waar de jongen vrijuit kind kan zijn.
Lore deed al eerder met weinig succes mee aan Blind gekocht en om haar verdrietige verhaal alsnog tot een goed einde te brengen, mocht ze dit seizoen weer een poging wagen. Ook dit keer lijkt haar zoektocht op een ramp uit te draaien. Aankoopmakelaar Sophie Beguin weet alleen een bouwval van een woning te vinden, eentje waar de gaten in het dak zitten.
Maar gelukkig voor Lore is dit België, het land waar woningen niet je volledige budget opslokken en er genoeg geld overblijft voor een radicale make-over. Er wordt gesloopt, gezaagd, gehamerd, en twee afleveringen later heeft het team van Blind gekocht een woning die rijp was voor de sloop omgetoverd tot een modern paleisje, waar moeder en zoon nog heel veel jaren gelukkig zullen zijn.
Hartverwarmende tv en een nodige antigif tegen de kakelende talkshow-clowns.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant