is journalist en columnist van de Volkskrant, gespecialiseerd in financieel-economische onderwerpen.
Ook beursfondsen vinden dat ze recht hebben op subsidie, net zoals symfonieorkesten, balletgezelschappen, sportclubs en liefdadigheidsinstellingen. PostNL heeft er tenminste een rechtszaak voor aangespannen. Het vindt dat de belastingbetaler maar moet opdraaien voor de eindeloze verliezen op het sturen van kerst- en verjaardagskaartjes. Tot nu toe is het vooral dweilen met de kraan open door op de kosten te bezuinigen, waarmee een averechts effect wordt bereikt. Mensen moeten steeds verder weg van huis om nog een brievenbus te vinden. De bezorging is minder frequent en ook slechter, zodat mensen nog minder op de post doen.
Het gekke is dat PostNL steeds doet of de digitale revolutie net is begonnen. Toen PostNL in mei 2011 werd verzelfstandigd en losgemaakt van TNT, hadden negen op de tien Nederlanders al een internetaansluiting. Wereldwijd werden in dat jaar per dag 1 miljard appberichten en 365 miljard e-mails verzonden. Er waren 200 miljoen Twitteraccounts en Lady Gaga had 18 miljoen volgers.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
PostNL wist dat zelf op dat moment ook. In 2011 werden nog 4,5 miljard stuks aan brievenbuspost verstuurd, zoals rekeningen, belastingaanslagen, bankafschriften en ansichtkaarten. Maar dat was toen al een daling van 6 procent ten opzichte van 2010 en van 15 procent ten opzichte van 2008. De ansichtkaart met de Vesuvius of Eiffeltoren was een selfie geworden.
De postbezorging was een krimpmarkt die in private handen ten dode was opgeschreven. Het aandeel PostNL daalde in 2011 met liefst 75 procent. Op 24 oktober werd aan de Neude in Utrecht het laatste Nederlandse postkantoor gesloten. Dat was het ideale moment geweest om PostNL – misschien onder de oude naam Staatsbedrijf der PTT – te nationaliseren en als nutsbedrijf te exploiteren. Maar besloten werd een toverdokter binnen te halen in de persoon van Herna Verhagen, die met een onmogelijke opdracht werd opgezadeld en dertien jaar tegen de bierkaai mocht vechten. Het enige wat ze kon doen was de postzegelprijs verhogen: van 0,46 naar 1,31 euro. En daarbij was ze nog aan handen en voeten gebonden aan Den Haag.
Zij nam in april afscheid. Haar opvolger Pim Berendsen gooit nu een knuppel in het hoenderhok. Het operationele verlies is in de eerste zes maanden van 2025 uitgekomen op 5 miljoen euro. Die trend kan niet worden gekeerd, ook niet door op een tweede dag in de week geen post meer te bezorgen. Zeker tot 2029 is PostNL verlieslatend. En daarna zonder twijfel ook. Daarom is staatssteun onontbeerlijk. Nadat een eerder verzoek om een bedrag van bijna 70 miljoen aan subsidie werd afgewezen, heeft Berendsen besloten het geld nu via een rechtszaak binnen te halen. Het zou gek zijn als dat zou lukken. PostNL is een beursfonds en dat zou betekenen dat het via een (interim)dividend aan de aandeelhouders zou kunnen worden uitgekeerd.
Als de postbezorging als nutsvoorziening belangrijk wordt geacht – alleen al om eenzame ouderen een dagelijks lichtpuntje te geven – dan mag dat met belastingcenten worden bekostigd. Maar dan moeten ook de baten weer in de schatkist terechtkomen.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns