ZAP Bij ‘B&B Vol Liefde’ is het geven en ontvangen van cadeaus inmiddels een ritueel geworden. Ook bij omroepbazen en programmamakers is het geven en nemen.
Jan Slagter betuigde spijt bij ‘De Oranjezomer’ (maar ook weer niet).
„Het is maar een kleinigheidje hoor”, zei Arno tegen Eveline, de eigenaar van een B&B in het groene Noord-Italië. Vervolgens overhandigde Arno een enorme doos met allerlei spulletjes die iets moesten vertellen over Arno. Er zat onder andere een fles prosecco en een pak kaarten in. „Ik hou wel van een spelletje kaarten.” „Nee joh!”, riep Eveline van vreugde uit, terwijl ze Arno een liefdevolle tik op zijn arm gaf. „Jongen, echt, dat vind ik echt superleuk, ik ben zo gek op spelletjes. Wat grappig zeg. Is dit helemaal compleet, gewoon een heel kaartspel?” Arno knikte instemmend: „Gewoon een heel kaartspel.”
De nuchtere Zeeuw Illya, met een enorm chateau in Frankrijk, kreeg ook een cadeau. De Armeense Karinè gaf hem Ararat, een cognac uit haar thuisland. Illya keek er kort naar en legde de fles vrijwel direct weg. „Dankjewel, dat had echt niet gehoeven.” Bij B&B Vol Liefde (RTL) is het geven en ontvangen van cadeaus inmiddels een ritueel geworden. Een ritueel waaruit blijkt dat het bedenken van een goed cadeau minstens zo lastig is als het goed ontvangen van een cadeau. Een gave die Eveline zwaar overdrijft, en Illya op z’n zachtst gezegd nog moet leren.
In Een essay over de gift uit 1925 laat antropoloog Marcel Mauss zien dat het uitwisselen van giften essentieel is voor het organiseren van een samenleving. Volgens Mauss zijn giften (in al hun vormen) namelijk geen vrijblijvende aardigheidjes, maar betekenisvolle handelingen die mensen aan elkaar verbinden. De dynamiek van geven, ontvangen en teruggeven vormt een structuur van wederkerigheid: iedere gift van de één veroorzaakt een morele verplichting tot een tegenprestatie, een soort schuld, bij de ander. Samen, als maatschappij, staan we op die manier bij elkaar in het krijt, waardoor de sociale cohesie steeds herbevestigd wordt en blijft bestaan.
Volgens omroep MAX-directeur Jan Slagter heeft presentator en columnist Özcan Akyol ooit een wel heel groot cadeau gekregen: zijn carrière. Tegen de camera’s van Shownieuws brieste Slagter vorige week: „Nou, één ding is zeker: de carrière van Eus heeft hij te danken aan Matthijs van Nieuwkerk en De Wereld Draait Door.” Toen ‘Eus’ bij Zomergasten niet zijn excuses wilde aanbieden omdat hij Van Nieuwkerk ooit bij Humberto had beticht van grensoverschrijdend gedrag (op basis van een filmpje dat niet zou bestaan), besloot Slagter maar meteen om Akyol publiekelijk van het MAX-programma Sterren op het Doek te halen. Omdat Slagter daarna zelf onder vuur kwam te liggen over de vermeende onveilige werksituatie bij Omroep Max en Akyol inmiddels juridische stappen overweegt, schoof hij gisteravond aan bij De Oranjezomer (SBS) om uitleg te geven.
Slagter gaf er met tegenzin toe van de stress overgegeven te hebben, al opperde hij dat het ook galstenen hadden kunnen zijn. Ja, hij had er spijt van dat hij Akyol op nationale televisie had ‘ontslagen’ en niet rechtstreeks, maar verder was er volgens hem geen probleem. De raad van toezicht van de omroep zou volgens Slagter relaxed hebben gereageerd en het onderzoek dat er naar hem zou komen, „waar de kranten melding van maken: dat is allemaal gelogen”.
Presentatrice Hélène Hendriks chargeerde nog: „Feit is in ieder geval dat [Eus] zijn goede vriend [Matthijs] voor de bus gooit, terwijl die al op de grond lag. Dat doet hij in het openbaar voor heel Nederland. Dan denk ik bij mezelf, dan moet je ook niet piepen als je de bons krijgt op nationale tv.” Dat lijkt mij overigens geen feit, maar Jack van Gelder was het er wel mee eens. Hij vond dat als je iemand voor de bus gooit, je zelf ook wel eens voor de bus gegooid mag worden. In Hilversum is het oog om oog, tand om tand. Marcel Mauss, maar dan omgekeerd.
Wat moet je deze week kijken? Tips voor boeiende programma's series en films
Source: NRC