Paul Onkenhout en John Schoorl schrijven elke week over een liedje waarvan de titel bestaat uit alleen een voornaam. Lazarus en het bijbehorende album waren een afscheidscadeau van David Bowie, een paar dagen voordat hij overleed.
Look up here, I’m in heaven
I’ve got scars that can’t be seen
– Lazarus, David Bowie (2015)
Vijf dagen na de dood van David Bowie, op 10 januari 2016, postte Mark Traubert, de palliatieve zorgarts uit Cardiff, ‘een bedankbrief’ op de site van het vakblad British Medical Journal. Hij bedankte Bowie voor zijn laatste single, Lazarus. ‘Voor mij gaat het over hoe je met je verleden omgaat wanneer je oog in oog komt te staan met de onvermijdelijke dood.’
En over het laatste album van Bowie, Blackstar, schreef Traubert: ‘Volgens mij was het geen toeval dat je zachte dood thuis zo kort na de release van je album met afscheidsberichten kwam. Alles was zorgvuldig gepland, opdat het album een werk van doodskunst zou worden.’
Het overlijden van David Bowie, op 69-jarige leeftijd, leidde tot een grote schok onder muziekfans. Niemand leek te weten dat hij was opgegeven als gevolg van leverkanker. Hij werkte behalve aan Blackstar, dat twee dagen voor zijn dood verscheen, ook aan de musical Lazarus, samen met regisseur Ivo van Hove. De musical ging in december 2015 in première in New York.
In de huiveringwekkende video bij Lazarus, drie dagen voor zijn dood online gezet, onthult Bowie feitelijk al dat hij stervende was. Hij ligt op bed, gehuld in doeken, en lijkt nog een laatste boodschap te willen schrijven. Na een soort Boys Keep Swinging-dansje verdwijnt hij in een houten kast – zeg maar: de dood. ‘Zijn dood was niet anders dan zijn leven – een kunstwerk’, zei producer Tony Visconti. ‘Hij maakte Blackstar voor ons, zijn afscheidscadeau.’
Lazarus is ontleend aan de heilige Lazarus van Bethanië, een vriend van Jezus Christus, die hem na zijn dood weer tot leven wekte. De musical Lazarus, waarin Bowie niet meespeelde maar waarvoor hij de muziek en teksten schreef, was een vervolg op The Man Who Fell to Earth, een film uit 1976 met Bowie in de hoofdrol.
Bowie werd niet tot leven gewekt in de musical, maar wel zijn oeuvre, aangevuld met een handvol nieuwe nummers, zoals Lazarus. Het was echter een karige uitsnede van veertig jaar muziek en 25 jaar studioalbums van de man die eigenlijk David Jones heette. Sound and Vision, Changes, Life on Mars?, This is not America en Absolute Beginners kwamen voorbij, maar veel klassiekers niet.
Afsluiter van de musical was Heroes, door het Engelse muziekblad NME uitgeroepen tot zijn allerbeste song ooit. Het gaat over twee geliefden, eentje uit Oost- en eentje uit West-Berlijn. Ze dromen over een leven samen, en over zwemmen als dolfijnen.
Bowie zei altijd dat hij was geïnspireerd door een stelletje dat hij bij de Berlijnse Muur op een bankje zag zitten. Maar Tony Visconti (en Bowie zelf) wist beter: het ging over de buitenechtelijke affaire die Visconti in West-Berlijn had met achtergrondzangeres Antonia Maass.
Kort na Bowies dood werd Lazarus het meest gedraaide nummer, maar Heroes bleef zijn meest gecoverde song. Coldplay, Blondie, Lady Gaga en Prince waagden zich live aan de hit uit 1977 van David Bowie – hun muzikale hero.
John & Paul
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant