De lezersbrieven! Over gelukkig worden versus gelukkige momenten beleven, de ‘malle strapatsen’ van Donald Trump en het verhaal van links over migratie.
Gelukkig worden is, zoals Aleid Truijens in haar column schrijft, inderdaad een te grote opdracht. Iemand gelukkig maken ook. In de moeilijke tijd dat mijn dementerende moeder in een verzorgingshuis woonde, leerde ik dat het ook anders kan.
Ze hanteerden daar het uitgangspunt: we kunnen de bewoners niet gelukkig maken, maar we kunnen ze wel momenten van geluk laten beleven. Dat lukte soms. Bij sommige mensen zelfs meerdere keren per dag. Daar werden alle betrokkenen dan eventjes gelukkig van.
Dat streven heb ik meegenomen in mijn eigen leven: ik bezorg mezelf elke dag een paar momenten van geluk en probeer anderen die ook te bezorgen. Gewoon door iets aardigs te zeggen of te doen.
Ik ben niet altijd gelukkig. Maar vaak genoeg om niet ongelukkig te zijn.
Catrien Mesman, Den Haag
Piet Post zou graag zien dat we de malle strapatsen van de Amerikaanse president verbannen tot een pagina in de krant, zodat ‘de rest van ons’ zich kan bezighouden met ‘het echte nieuws’.
Hoe onvoorstelbaar ook: de woorden en daden van Donald Trump zijn ‘het echte nieuws’. Ze bepalen de levens en het welzijn van miljarden. Trans personen en immigranten in Amerika zijn hun leven niet zeker, de wetenschap wordt aangevallen, het klimaat wordt verwoest. Palestijnen zien op het nieuws welke waanzinnige plannen Trump heeft met hun land, Oekraïners moeten maar afwachten of Amerika een bondgenoot blijft in hun strijd om vrijheid.
Allemaal mensen die Trump graag teruggebracht zouden zien tot een clown voor wie één krantenpagina volstaat. Helaas hebben zij niet de luxe om Trump weg te lachen. En daarmee ‘de rest van ons’ ook niet.
Inge van der Weijden, Deventer
Het artikel over de tentoonstelling Vrouwen als technologie doet me denken aan het moment dat ik, zo rond 1980, voor het eerst vrouwelijke collega’s kreeg op mijn afdeling in de IT. Het waren over het algemeen types die ‘hun mannetje stonden’ (positief bedoeld). Ze waren behoorlijk in de minderheid en ze kwamen nogal wat negatieve vooroordelen tegen. Ze moesten dus wel stevig in hun schoenen staan om zich te handhaven in wat toen gezien werd als mannenwereld.
Hun komst verbeterde de sfeer duidelijk. Wel moest je bij de indeling van werkgroepen gek genoeg rekening houden met het aantal vrouwen dat je inzette. Stel dat je een werkgroep had van 6- tot 8 personen, dan was het beste als er twee vrouwen bij waren. Als het er maar eentje zou zijn, voelde diegene zich niet prettig, was het idee, en bij drie kreeg je onderling geruzie – psychologie van de koude grond.
Waarschijnlijk zijn de kaarten heden ten dagen beter geschud.
Jan Nauta, Bovenkarspel
Arie Elshout ziet in zijn column wezenlijke verschillen tussen links en rechts niet, omdat hij geen onderscheid maakt tussen arbeidsmigratie en asielmigratie.
Rechts is namelijk helemaal niet tegen arbeidsmigratie. Hele bedrijfstakken (glastuinbouw, glasvezelleggers, distributiebedrijven) profiteren van de goedkope arbeid van migranten. Rechts is wel tegen asielmigratie, omdat hun opvang veel geld kost en asielzoekers tijdens de procedure niet productief zijn. Asielzoekers krijgen van rechts ook de schuld van onze huisvestingsproblemen.
Men verbergt zo dat de veel grotere groep arbeidsmigranten meer huisvesting nodig heeft. Het humane aspect van asielmigratie is voor rechts minder belangrijk of afwezig.
PvdA-GroenLinks wil arbeidsmigratie beter beheersbaar maken door eisen te stellen aan de werkgevers in de betreffende sectoren: vergunningsplicht voor uitzendbureaus, ontkoppeling van werk en huisvesting, enzovoort. Louche werkgevers haken dan af en daardoor daalt het aantal arbeidsmigranten. Het huisvestingsprobleem wordt dan ook kleiner.
Links moet zijn opstelling met kracht naar voren brengen en de hypocrisie van rechts over migratie aanvallen.
Hans Vermeij, Nijmegen
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant