Ove Kindvall bezorgde Feyenoord op 6 mei 1970 de eerste Europa Cup voor Nederland, in de finale tegen Celtic. Hij overleed maandag op 82-jarige leeftijd.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Zijn zomerhuis in Zweden heette de Kuip. Als eerbetoon, als herinnering aan een groot verleden. De Zweed Ove Kindvall sloot Feyenoord en zijn stadion voor eeuwig in zijn hart. Kindvall, op 82-jarige leeftijd overleden, is een legende bij Feyenoord, als een van de beste spitsen uit de clubgeschiedenis. De allerbeste spits, volgens velen, al is het maar omdat tallozen na hem struikelden over de reputatie van Kindvall.
Hij was vijf jaar aanvalsleider in Rotterdam en luisterde zijn verblijf op met 129 competitiedoelpunten in 144 duels. Maar vooral dat ene doelpunt zal nooit iemand vergeten, omdat het de treffer is die het Nederlandse voetbal op de wereldkaart zette. Een doelpunt, iconisch en in alle opzichten bijzonder.
De verlenging van de finale van de Europa Cup I (landskampioenen) tussen Feyenoord en Celtic, op 6 mei 1970 in Milaan, loopt ten einde en de stand is 1-1. Rinus Israel, vorige maand overleden, neemt een strakke vrije trap vanuit de middencirkel. Verdediger McNeill kan de bal niet meer onderscheppen en gebruikt, terwijl hij achterover valt, zijn handen om de kans te verijdelen. Hands. Strafschop.
‘Ik voelde dat ze op waren bij Celtic’, zegt Kindvall later in een documentaire. ‘Ik keek naar Israel voor de vrije trap.’ Ze begrijpen elkaar. Scheidsrechter Lo Bello toont zich een meester van de situatie. Blijkbaar heeft de Italiaan vertrouwen in de kwaliteiten van de spits die de diepte in is gesprint. Hij geeft voordeel. Kindvall: ‘Ik zag hands, maar was verder helemaal geconcentreerd op hoe ik de bal in de goal kon krijgen. Ik had niet gerekend dat die van richting zou veranderen. Ik kon niet anders dan de bal op mijn schouder meenemen.’
Kindvall tilt de bal daarop handig, met de grote teen van zijn rechtervoet, over de graaiende handen van doelman Williams. ‘Het was de enige manier om hem te passeren.’ Ja, hij geeft toe dat hij een beetje gelukkig was bij de samenloop van omstandigheden. De bal valt perfect in de korte hoek, met nauwelijks ruimte tot de paal.
Goal dus. Of niet? Commentator Herman Kuiphof is al bijna net zo verbaasd als Kindvall. Hij roept na de handsbal dat het een strafschop moet zijn, blijft op de situatie letten en constateert dan dat het een doelpunt is. Tsjindvall, roept commentator Kuiphof in zijn enthousiasme, om de naam een vermeend Zweeds tintje te geven. Tsjuiphof, noemden ze hem later, en de Tsjuip was opeens het stadion van Kindvall.
Kindvall twijfelt even, steekt dan zijn armen in de lucht, vertelt later dat hij even niets voelde, dat hij helemaal leeg was, en loopt terug naar het midden. Zijn medespelers nemen hem even op de schouders, als voorschot op het eindsignaal van een paar minuten later, dat een volksfeest ontketent. Eerst in stadion San Siro, met duizenden Feyenoorders, daarna bij de huldiging op de Coolsingel in Rotterdam.
Ove Kindvall was international van Zweden, met twee WK’s, met zoon Niclas die het ook schopte tot prof. Spits dus in het beste team in de geschiedenis van Feyenoord, terwijl er best twijfel bestond bij zijn komst, toen hij als speler van Norrköping in 1966 naar Feyenoord verhuisde. Feyenoord had al een uitstekend functionerende spits uit Zweden, de eerder dit jaar overleden Harry Bild. Bild stelde Kindvall op zijn gemak en adviseerde hem vooral een goede verhouding te hebben met linksbuiten Coen Moulijn. Van diens voorzetten was hij deels afhankelijk.
In die tijd is nog niet iedere speler eindeloos gescout. Kindvall speelt in het voorjaar met de nationale ploeg van Zweden, waarvoor hij zestien keer scoort in 43 interlands, een oefenduel tegen Brazilië, met Pelé en consorten. Brazilië wint, maar Kindvall scoort twee keer. Zijn naam, die al groot was in Zweden, raakt ook bekend in West-Europa. Kindvall overtreft in Rotterdam alle verwachtingen, dankzij sierlijkheid, techniek en kracht. Hij blijkt een bescheiden, sympathieke alleskunner, die in het begin even moet wennen, omdat hij houdt van combinaties, van loopjes in de diepte.
In 1971 keert hij terug naar Zweden, deels uit heimwee, ook omdat zijn echtgenote Sylvia last heeft van haar luchtwegen. In de grootste tijd van het Nederlandse clubvoetbal, met aanvallers als Johan Cruijff en Willy van der Kuijlen, was Ove Kindvall drie keer topschutter van de eredivisie.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant