is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Een van de eerste momenten waarop ik vermoedde dat ze knettergek waren bij Vitesse, voltrok zich in 1998, in de tijd dat de club nog Europees voetbal speelde. Het gebeurde in Bordeaux, nog een club die ten onder is gegaan aan financieel wanbeheer.
Tijdens een gezellig samenzijn bleef de charismatische luchtfietser annex voorzitter Karel Aalbers beweren dat Mamadou Zongo Afrikaans voetballer van het jaar was. Zongo was een talentvolle aanvaller van Vitesse die de nationale ploeg van Burkina Faso haalde, maar dat was het ook wel. Het waren de topjaren voor het Afrikaanse voetbal, met sterren als Kanu, Okocha, Abedi Pelé en tal van anderen.
Blijkbaar was er niemand binnen de club om de grote roerganger te behoeden voor dit soort dwalingen, en dat ging maar door, van voorzitter op voorzitter, van directeur naar directeur. Merab Jordania voorspelde op een hilarische bijeenkomst in 2010 het kampioenschap en verdween door de achterdeur, onder meer omdat hij in een driftbui dreigde de vingers van directeur Joost de Wit af te snijden. Hij verdedigde zich door te stellen dat die uitdrukking in Georgië spreektaal is.
Vitesse was zonder Aalbers overigens al veel eerder failliet gegaan. Fortuna Sittard was verdwenen als de Turk Isitan Gün geen redder was geweest in beroerde tijden. Het Engelse voetbal zou zonder buitenlandse eigenaren een vrije val maken. Saillant was in dat opzicht het oefenduel van Wrexham zaterdag in Veendam tegen FC Groningen, in het stadion van een failliete club van weleer. Het geld uit Hollywood, van acteur Ryan Reynolds vooral, heeft Wrexham opgetild van een troosteloos bestaan in een verpauperde mijnstad tot het op één na hoogste niveau in Engeland, na drie promoties op rij, terwijl de stad in Wales intussen een toeristische trekpleister is.
Over het algemeen is fors wantrouwen tegen buitenlandse investeerders nochtans terecht, zeker als ze aankloppen bij kleinere clubs. Het is een verdienmodel, zonder clubgevoel. Of dacht u dat al die voormalige bazen bij Vitesse, Russen en Georgiërs met name, vroeger met gekamde haartjes op de bank zaten, zappend naar de uitslag van Vitesse?
En nu is het voorbij, al bungelt de club aan de strohalm van de gang naar de rechter, om via een kort geding alsnog een licentie te krijgen. Is medelijden terecht? Niet helemaal. Wat is Vitesse anders dan Haarlem, Veendam, AGOVV of Wageningen, andere clubs die failliet gingen? Sterker: dat waren clubs met verhoudingsgewijs minimale financiële problemen, minder getekend door list en bedrog. Alleen: bij Vitesse komen geregeld 20 duizend toeschouwers kijken.
Vitesse is ook voor de neutrale beschouwer een club om van te houden, door dat immer wat kolderieke gevoel voor zelfspot, de ophefmakende geschiedenis, het soms mooie voetbal met kleurrijke profs, de opleiding op een schitterend complex. Je zou kunnen zeggen dat Arnhem betaald voetbal verdient, hoewel zelfs daarbij vraagtekens horen. Er zijn zoveel mooie steden in Nederland zonder betaald voetbal en toch draait het leven daar gewoon door.
Het meest logische is om gewoon opnieuw te beginnen. Ga failliet, keer terug naar de amateurs, zoek een geschikte accommodatie, leer weer houden van puur voetbal, groei met beleid. Wie weet is het betaald voetbal dan op enig moment klaar voor de glorieuze rentree van een gezond Vitesse.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns