The Osbournes liet begin deze eeuw zien hoe herkenbaar normaal een Hollywoodgezin achter de schermen kon zijn. Het YouTubekanaal van nu, waarin Ozzy’s gezin terugkijkt op de serie, toont een nieuw normaal waaraan het moeilijk wennen is.
is schrijver en chef van Zondag, het essay- en boekenkatern van de Volkskrant.
Ozzy Osbourne is overleden, en ik moet meteen aan de McRib denken. De McRib, bedacht in 1981 (zegt het McRib Wikipedia-lemma), is een ‘barbecue-flavored’ sandwich met varkensvlees die periodiek beschikbaar is op het menu van McDonald’s. Alleen in Duitsland en Luxemburg staat de McRib permanent op het menu.
Ik geloof dat het in het eerste of tweede seizoen was, dat de familie Osbourne in hun grote jeep langs het fastfoodrestaurant reed. Wanneer? Het moet in 2002 of 2003 gefilmd zijn. MTV maakte net de overstap van muziekvideo’s naar realityseries over beroemdheden, en de show The Osbournes was hun vlaggenschip.
Ozzy’s zoon Jack (puber, beetje nerderig) zit op de achterbank. Naast hem dochter Kelly (ook puber, beetje gothic, erg bijdehand) en echtgenote Sharon.
De gimmick van de serie was dat Ozzy, na decennia seks, drugs en rock-’n-roll, niet of nauwelijks opgewassen was tegen het burgerlijke bestaan van een leven met puberende kinderen. Bovendien was Ozzy wazig, sprak plat Engels. Zijn vrouw Sharon was scherp, sprak Engels op het bekakte af, en dirigeerde hem alsof hij een kleuter was.
De intro bij elke aflevering eindigde ermee dat Ozzy ‘I love you, but you are all mental!’ tegen zijn gezin riep.
Enfin. De McRib.
Het gezin rijdt langs het fastfoodrestaurant. ‘Oh!’, laat Jack zich ontvallen. ‘De McRib is terug!’
Sharon kijkt niet op of om. Maar over het gezicht van Kelly trekt een wolk van walging. ‘Je raakt opgewonden over de McRib?’ Jack probeert zich nog te verdedigen (‘Weet je Kelly, het zijn de kleine dingen die tellen’) maar de rest van het gezin begint hem uit te lachen. Wie is er nu enthousiast over een broodje? ‘Je bent zooo’n sukkel, Jack.’
Ik weet nog dat ik indertijd net zo oud als Kelly en Jack was, waarschijnlijk net zo vaak als Jack fastfood at, deze scène op tv zag, en twee dingen dacht. Een: ik zou ook wel een McRib willen.
En twee: als ik dit zou uitspreken, zou iedereen van mijn familie en vrienden me net als Kelly belachelijk maken.
Om te voorkomen dat u denkt dit een advertorial is: er zijn ook andere fastfoodproviders, die u van calorierijke, vette broodjes met bedenkelijk vlees kunnen voorzien, eetspijt gegarandeerd.
Dat ik me herkende in de scène was natuurlijk precies de bedoeling van de makers van het programma. In haar pasverschenen studie over popcultuur rond de millenniumwisseling, Girl on Girl, koppelt de Amerikaanse essayist Sophie Gilbert de opkomst van reality-tv aan de nasleep van 9/11.
Het publiek kent doorgaans twee manieren van omgaan met groepsstress en -trauma. Óf het zoekt cultuur die volledig leunt op datgene waar het bang voor is, dus tijdens Bush’ ‘War on Terror’ was 24 het kijkcijferkanon, een actieserie die leek alsof die hoogstpersoonlijk door de CIA was geschreven. Tijdens covid hadden virusfilms als Outbreak en Contagion hoge kijkcijfers op de streamingsdiensten.
Óf het publiek zoekt ‘fluff’. Niksigheid. Dingen die amper je aandacht zullen bezetten. Zoals de reality-celebrity-tv van toen.
Een gek neveneffect van zulke tv was dat het de kloof tussen beroemdheden en ‘gewone mensen’ leek te dempen. Het voelde bijna democratisch. Zo anders zijn hun levens niet, zeiden die series. Ozzy Osbourne, de hogepriester van Black Sabbath, de ‘Prince of Darkness’, de man die ooit de kop van een levende duif afbeet, heeft een zoon thuis die zich verheugt op een McRib. Net als jij!
Het punt is dat dat ‘net als jij’ sindsdien is omgedraaid, suggereert Gilbert. Twee decennia later zijn beroemdheden niet meer op gewone mensen gaan lijken, maar zijn veel gewone mensen steeds meer op beroemdheden gaan lijken. Via sociale media zijn veel mensen hun leven gaan vormgeven, pluggen, uitbaten alsof ze in hun eigen realityserie leven. Ze moeten zich tonen, want, hebben ze van MTV geleerd, gezien worden is dat wat je leven legitimeert. Zoiets.
Inmiddels hebben de Osbournes een YouTubekanaal waarop ze terugkijken op hun oude afleveringen. Ozzy leeft misschien nog voort in zijn muziek, maar zijn gezin heeft alleen deze oude tv-serie. En het is raar om ze weer te zien. Ze zijn ouder geworden. Jack ziet eruit zoals een man van 40 eruitziet. Maar zijn moeder en zijn zus – oef.
Als The Osbournes ooit, lang geleden, liet zien hoe herkenbaar normaal een Hollywoodgezin achter de schermen kon zijn, dan is het YouTubekanaal van nu een nieuw normaal waaraan het moeilijk wennen is. Kelly ziet er nu jonger uit dan dat ze in 2003 was. Sharon is simpelweg onherkenbaar. Alles aan haar uiterlijk suggereert literflessen ozempic en volkstammen plastisch chirurgen.
Ozzy ziet er nog gewoon uit als Ozzy.
Vorige maand namen de Osbournes een aflevering op waarin ze terugkeken op de McRib-aflevering. Het is een raadsel waarom ik nooit geld van McDonald’s heb gehad, zegt Jack.
‘Mis je die dagen, Ozzy?’, vraagt de presentator. ‘Toen de kinderen nog thuis waren?’
Ozzy knippert met zijn ogen. Hij is niet makkelijk te verstaan – dat zal door de parkinson komen, al was Ozzy nooit echt goed verstaanbaar. ‘Die dagen waren te mooi om waar te zijn’, zegt zijn vrouw. Ozzy zegt: ‘Alles wat we deden was leuk, alles was een succes.’
De aflevering kwam 12 juli online. Tien dagen later overleed Ozzy, 76 jaar oud.
Luister hieronder naar onze podcast Culturele bagage. Kijk voor al onze podcasts op volkskrant.nl/podcasts.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant