is schrijver en columnist voor de Volkskrant.
Eigenlijk moet Demi Vollering dit weekend haar tweede Tour de France Femmes winnen. Ze is ’s werelds beste wielrenster, ze won de Ronde van Frankrijk eerder in 2023 en daarnaast een lange reeks van andere wedstrijden. Daarom is ze, sinds haar overstap naar FDJ Suez, de bestbetaalde coureur van het peloton – haar jaarsalaris ligt net onder de één miljoen euro.
En toch is het voor mij zaterdag en zondag de vraag waar Vollering de Tour gaat verliezen. En hoe. Niet dat ik hoop op dat fatale scenario – Vollering lijkt me een goed mens, ze draagt overwinningen op aan mensen met psychologische moeilijkheden en bespreekt openlijk menstruatieproblemen bij topsporters; dat durft niet iedereen. Maar daarnaast beschikt ze over een talent dat je als topsporter liever niet wilt hebben: ze schiet regelmatig feilloos in eigen voet.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Vollering wil in deze Tour wraak nemen voor haar nederlaag van vorig jaar, toen ze in de laatste etappe naar Alpe d’Huez een aanval ondernam op klassementsleider Niewiadoma. Die was bijna gelukt, ze kwam vier seconden tekort. Het was, gebiedt de eerlijkheid te zeggen, een dappere maar ook oliedomme aanval. Een paar weken later verspeelde ze de wereldtitel op zo’n manier dat iedereen zich na afloop stomverbaasd afvroeg hoe ze erin was geslaagd als veruit sterkste toch vijfde te worden.
Dit zijn recente voorbeelden.
Vollering zou de Tadej Pogacar van het vrouwenpeloton kunnen zijn, als ze maar over diens koersinstinct zou beschikken. Ze haalt Pogacar in interviews ook regelmatig aan, deze week verklaarde ze bijvoorbeeld nog ‘dat je niks moet laten liggen’. Dat is wat ze juist voortdurend doet, maar goed. De dominante kracht in het vrouwenpeloton slaagt er maar niet in haar sport te domineren.
In denk dat het komt doordat Vollering een voormalige schaatsster is die pas op latere leeftijd is gaan wielrennen. Pogacar begon als kleuter al te koersen, die doorziet het spel. Schaatsen is een simpele sport: de starter schiet een gat in de lucht en daar gaan we. Niks tactiek, gewoon wie er het eerst is. Een beetje dommig, zeg maar. Die achtergrond zit Vollering dwars – ze lijkt wielrennen nog steeds te zien als hardfietsen.
Misschien dat ze vanwege haar sportverleden ook nog niet helemaal in de gaten heeft dat wielrennen een teamsport is. Ze denkt nog als een schaatser: ik kan het hardst rijden, dus ik ga winnen. Hallo, zo is het in het wielrennen al sinds 1903 niet meer; ook al ben je de sterkste, zonder knechten die zich voor je uit de naad fietsen ben je kansloos.
Ik ben bang dat Vollering die tekortkomingen dit weekend niet zal weten te verhullen. Visma–Lease a Bike heeft ook bij de vrouwen weer een Plan: die lui zijn onverbeterlijk. Het Plan houdt in dat ze Vollering al een paar dagen bloednerveus proberen te maken en dat Ferrand-Prévot daarvan moet profiteren. Ditmaal geef ik het Plan een goede kans van slagen.
Niewiadoma staat er goed voor en kan beter seconden tellen dan Vollering. Er fietst ook nog een renner uit de Stille Oceaan mee die nu al meer strategisch inzicht heeft dan Vollering ooit zal krijgen. En dan heb je nog Pauliena Rooijakkers, die komt uit Venray en weet wat een linkebal is – Vollering heeft geen flauw idee, in het schaatsen kennen ze die niet.
Al met al zijn de voortekenen niet gunstig, maar misschien ziet Vollering dit weekeinde opeens het licht en vertoont haar leercurve een steile lijn. Zulke dingen komen voor, zij het niet zo vaak.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns