De boomgaard in de achtertuin van het Groningse café-restaurant Bij Hammingh is een ware zomeridylle, compleet met boerenzwaluwen en juffertjes-in-’t-groen. De kroketten zijn niet zo bijzonder, maar de salades zijn opvallend zorgvuldig en liefdevol gemaakt.
Wat: Bij Hammingh
Waar: Hunzeweg 32, Garnwerd
Open: woensdag t/m zondag vanaf 11 uur
Laadpaal: Krassumerstraat 38
Ja hoor. Tóch nog laadpaalgedoe. En dat in het verder zo rustgevende Garnwerd. De enige laadpaal van het dorp staat niet op de plek die Google beloofde. En dan ben je best ver van de volgende vandaan, met je batterij op 10 procent.
Even vervloek ik de insteek van deze zomerserie en degene die hem bedacht heeft (ikzelf). Het thuisfront schiet te hulp. Met behulp van Google Streetview en andere laadpaalapps gaan we op een virtuele speurtocht, en bingo: de paal blijkt twee straten verderop te staan.
Nadat deze hobbel is genomen, wandelen we naar Bij Hammingh, een café-restaurant aan het Reitdiep. Het monumentale pand stamt uit 1876, toen Egbert Hammingh sr. het liet bouwen. Hij had ook een scheepsloperij, en ongetwijfeld is er wat mooi oud scheepshout in het interieur beland. De gelagkamers zijn grotendeels nog in de oude staat. Krakende houten vloeren, een met marmer omlijste nis waar de glazen staan, aan de muur veel oude foto’s van de familie Hammingh. Die baatten de zaak meer dan honderd jaar uit. Na drie generaties stopten ze er in 1982 mee.
Deze zomer zoeken we naar de perfecte pleisterplaatsen: oplaadpunten waar je lekker kunt eten, in een straal van 200 kilometer rond Utrecht. Deze week: Bij Hammingh in het Groningse Garnwerd.
Sindsdien kende het pand meerdere uitbaters, maar nog altijd ben je er ‘bij Hammingh’. Met zo’n mooi interieur is het bijna jammer dat we buiten op het terras zitten. Bijna, want al snel geven we ons over aan de rust van de plek. Vogels tjilpen en kwetteren, scheepjes varen voorbij. Boerenzwaluwen schieten in en uit hun nest onder de ophaalbrug. Een lapjeskat sluipt door de juffertjes-in-’t-groen.
Overdag kun je er eten van de kleine kaart. We gaan voor het lunchmenu (€ 19,50), een kopje mosterdsoep en kroket op brood. De stevige, lobbige mosterdsoep met stukjes lente-ui en blokjes droge worst is iets te zwaar en hartig voor het zomerse weer. Met scheve ogen kijken we naar de buren, die genieten van een aantrekkelijk uitziende maaltijdsalade met zalm, coquilles en Hollandse garnalen.
De kroket op een dikke snee vers bruin brood maakt niet heel veel bijzondere gevoelens bij ons los, maar de salade die ernaast ligt wel. Die is heel simpel, maar zorgvuldig en liefdevol gemaakt, met in halvemaantjes gesneden schijfjes komkommer, flinterdunne repen ontvelde tomaat en gemengde sla voorzien van precies de goede hoeveelheid dressing. Dat maakt nieuwsgierig naar het diner. Blijkbaar zit er meer in het culinaire vaatje.
En dus verlengen we onze stop in Garnwerd. Dat is geen straf: in en om het dorp is het heerlijk wandelen. Ook kun je zwemmen in het Reitdiep, even verderop ligt het strandje van het restaurant Garnwerd aan Zee.
’s Avonds dineren we in de boomgaard in de achtertuin. Ook dit is weer zo idyllisch, alsof we naast Rutger Kopland op de tuinbank zitten. De in 2012 overleden Groningse dichter schreef niet alleen mooi over jonge sla, maar ook over zijn appelboom. Lampjes in de bomen, witte linnen tafellopers, rode pannendaken rondom. Naast ons bloeien paarse salvia’s. Zelfs de rommel achterin de tuin mag er zijn. De spinselmotten die zich in de appelboom boven ons hoofd hebben genesteld, negeren we even. ‘Puur natuur’, zegt de ober met gevoel voor humor, maar hij vindt het zichtbaar vervelend voor ons.
Als amuse krijgen we een panna cotta van tuinkruiden. Vreemd om een toetje in hartige variant te proeven (alsof je kruidenboterpudding eet), en er zit een vel op. Het idee is leuk, de uitvoering minder. Als aperitief een fris glas rabarber-hibiscuslimonade van Moj, een Groningse limonadefabriek.
Die salade van vanmiddag zit nog in ons hoofd, dus gaan we voor visgerechten. De ‘schaal & schelp’ vooraf bestaat uit mooie coquilles en Noorse garnalen op een mirepoix en een romige bisque. Daar bovenop ligt een in zijn geheel gefrituurde softshell-krab. Het is wat donker uit het vet gekomen en zal er niet voor iedereen smakelijk uitzien. Wie het beestje bij de scharen durft te vatten, wordt beloond met een hapje zee in een krokant jasje.
Bij het hoofdgerecht, gebakken sliptong met noordzeegarnaaltjes, laten we een glas viognier aanrukken. De visjes zijn goed gebakken, maar in plaats van de beloofde boterjus en limoen ligt er een kruidige paprika-tomatensaus naast. Zonde. Het groentegarnituur van sperzieboontjes en blokjes courgette is mooi beetgaar, maar een tikje flauw. Wel spot on is de salade, weer opvallend zorgvuldig aangemaakt.
We sluiten af met een kaasplankje, met naast stukjes Brie de Meaux, oude kaas uit het Friese Burgum, Münster en een blauwe Deense (de Bleu de Wolvega was op), ook een hartige crème brûlée van geitenkaas. De gebrande brokkeltjes bovenin zijn verslavend lekker, dieper in het bakje is de crème licht en schuimig.
In het blauwer wordend licht zien we tot slot nog, op een schoorsteen bij de buren, het minnespel van twee kauwen. Een speelse afsluiting van een prachtige avond.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant