De lezersbrieven! Over Trumps anti-immigratiechef, die ondanks zijn liefde voor Star Trek, de serie duidelijk niet heeft begrepen. En: bestaat ‘veiligheid’ voor de VVD enkel uit ‘geen vuurwerkbom aan je deur krijgen’?
In de levensbeschrijving van Trumps ultraconservatieve anti-immigratiechef Stephen Miller staat dat hij in zijn jonge jaren fan was van de ruimteserie Star Trek. Maar het is overduidelijk dat deze ‘radicaal-rechtse bouwmeester van Trumps beleid’ niets van de serie begrepen heeft. ‘Een Mexicaanse vriend, met wie Stephen Miller een liefde voor Star Trek deelt, krijgt te horen dat hij niet meer met hem wil omgaan vanwege zijn afkomst’, aldus het artikel.
Dat terwijl deze serie bij uitstek draait om acceptatie van je medeschepselen, respect voor anders-zijn, ontdekken en waarderen van andere werelden en zoeken naar vreedzame oplossingen. Alles waar Stephen Miller niet mee bezig is, kortom. Misschien moet hij nog eens een aflevering kijken.
Suzanne van Dedem, Baarn
Doortje Lenders slaat de spijker op zijn kop in haar opiniestuk over de School voor Morele Ambitie. Wat een arrogante aanname van Bregman en co. dat mensen die na hun studie kozen voor een (op zijn best) amoreel beroep in consultancy, advocatuur of bankwezen, wel eens even gaan fiksen wat die docenten, ambtenaren, journalisten, onderzoekers, activisten of zorgmedewerkers niet lukt.
Wat een onzin! Laat die morele lichtgewichten maar doormodderen in de marge en (her)waardeer diegenen die vanuit hun hart naar de wereld en medemens omkijken.
Steef Hanssen, Nijmegen
Fausto van Bronkhorst wees in zijn opiniestuk terecht op het risico dat ‘het systeem’ buiten schot blijft als het individu verantwoordelijk wordt gehouden voor het klimaatprobleem. Binnen de gedragswetenschappen speelt deze discussie al langer: staat het aanspreken van mensen op hun verantwoordelijkheid systeemveranderingen in de weg?
Toch is het onterecht om systeemverandering en individuele verantwoordelijkheid als tegenpolen te zien. Bij de aanpak van het klimaatprobleem is een gedeelde verantwoordelijkheid het meest effectief. Systeemingrepen, zoals betere internationale treinverbindingen, hebben pas effect als mensen ook minder wíllen vliegen. En zonder maatschappelijk draagvlak zijn stevige systeemmaatregelen politiek onhaalbaar. Juist individuele interventies kunnen daaraan bijdragen.
Een combinatie van maatregelen werkt. Zo kwam de daling van het aantal rokers niet alleen door accijnzen en rookverboden, maar ook door campagnes, hulp bij stoppen en veranderende normen.
Door alle verantwoordelijkheid bij bedrijven en overheid te leggen, en het individu buiten schot te laten, komen we er dus ook niet. Hoopvoller is het om verantwoordelijkheid te blijven delen: met een overheid die samen met bedrijven het systeem verandert én burgers die motivatie hebben om duurzame keuzes te maken.
Frank Doolaard en Wilco van Dijk, onderzoekers bij het Kenniscentrum Psychologie en Economisch Gedrag van de Universiteit Leiden
Volgens opiniepeilers zou de VVD ‘issue owner’ zijn van veiligheid, en zou ik als kiezer de VVD met veiligheid associëren. Nou, deze kiezer niet. Integendeel.
Als we de VVD haar gebruikelijke, permissieve gang laten gaan, mogen kiezers stikken onder de gifwolken van Tata Steel en mag Schiphol ongebreideld CO₂ in de atmosfeer blijven pompen. Mogen milieu en drinkwater verder vernacheld worden met pfas en een cocktail van omstreden bestrijdingsmiddelen. En last but certainly not least, dan blijft de VVD – ondanks mooie praatjes als ‘een leefbare aarde doorgeven’ van politici als Christianne van der Wal – een hardnekkige klimaat-wegkijkpartij die liever met fossiele subsidies strooit dan consequent en broodnodig transitiebeleid te voeren.
Dus nee, ik voel me bepaald niet veilig onder VVD-bewind en ik zou het waarderen als media partijleider Dilan Yesilgöz in deze wat kritischer zouden bevragen: ‘Veiligheid, wat betekent dat precies voor de VVD? Omhelst veiligheid meer dan wel of geen vuurwerkbom voor je deur?’ Bij voorbaat dank.
Marlene Mooy, Den Haag
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant