Geheel tegen mijn gewoonte in schrijf ik deze column in het diepst van de nacht. Normaal gesproken schrijf ik mijn column aan het begin van de nacht. Maar: zo niet vannacht. Dit alles vanwege een conflict in de relationele sfeer.
Ik heb zelden conflicten in de relationele sfeer. Conflicten in de relationele sfeer kosten veel energie en tijd. Net als andere conflicten, die ik ook zelden heb. Net als relaties zelf.
Van de week was ik op een verjaardag van een vriendin van me. Daar sprak ik een andere vriendin, die me uitnodigde voor haar enquêtefeestje dit najaar. Google Forms met vijftig vragen. Of ik kinderen wil. Of ik denk dat er buitenaards leven is. Of dieren liefde voelen. Insecten. Planten.
Vraag 28: Hoe lang is/was je laatste relatie? Waarom hebben we al die jaren nou ooit vastgesteld of het nou wel of geen relatie was? Vraag 29: Ben je een nachtmens?
Mijn moeder keek ook het laatste jaar van haar leven ’s nachts veel te lang Britse detectives, dat bedoel ik. Ze kon het alleen minder goed voor me verbergen. Mijn oma zat ’s nachts altijd achter haar naaimachine. Ze was er zelden bij het ontbijt, maar er lag wel soms een nieuw jurkje voor je klaar.
Mijn vader had zijn eigen rommelkamer, met lelijke tl-verlichting en muziekinstrumenten en duizenden computeronderdelen. Hij had maar vier uur slaap nodig, zei hij ooit, wat ik heel stoer vond. Maar hij was op zaterdagochtend ook altijd drie kwartier te laat, wat voor een kind erg stom is, omdat de tijd dan nog zo langzaam gaat.
Mensen denken altijd dat ze de laatste jaren van hun leven totaal anders zullen doorbrengen dan de jaren daarvoor. Dat ze in het licht van het einde focus zullen vinden en het helemaal anders zullen doen. Is slechts zelden zo. Ronald Reagan en Margaret Thatcher schijnen ook altijd heel weinig te hebben geslapen.
Er is verrassend weinig geschreven over het productieve drugsgebruik van politici. Beginnen ze die oorlogen nou echt op drie uur slaap en niet meer dan wat cafeïne? Onderhandelden ze echt over de wereldvrede met een ongemedicaliseerde jetlag?
Het probleem met laat in de nacht is dat daarna de ochtend komt.
De zon is nog onzichtbaar, maar haar licht glipt al binnen. Het scherm van mijn laptop is steeds minder het enige licht in de duisternis. Er is steeds meer om door afgeleid te raken. De eerste mensen klikken weer op like, de eerste vrienden sturen weer berichten, de eerste e-mails, de nieuwe dag.
Kijk, daar is zelfs het eerste telefoontje alweer. Onbekend nummer, ook dat nog. Welke stad is +31 97 ook alweer?
‘Hal-lo lie-verd. Ik-wil-met-je-in-con-tact-komen. Stuur-mij-een-bericht-op-whatsapp.’ Robotstem.
De nacht is conflictloos, contactloos.
De nacht bestaat buiten elke sfeer.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant