Niets doen op vakantie? Zonde van de tijd. Ontspan óók door te gamen, op de achterbank van de auto of aan de campingtafel. De leukste vakantiegames voor deze zomer; twee keer splinternieuw, twee keer goud van oud.
Het is een heel eigen gamecategorie geworden, een escapistisch genre dat het overvolle brein leeg kan laten lopen. Het ‘eilandspel’ is ook om die reden ideaal voor op de vakantie, als we zelf misschien óók wel ergens op een eiland zitten.
In Fantasy Life i: The Girl Who Steals Time wordt de speler op een eiland gedropt, in de gedaante van een onwaarschijnlijk schattig, cartoonesk personage. Als je onbevangen aan de game begint, denk je dat je in een variant op Animal Crossing bent beland: ook een eilandsimulator, waarin je je moet redden op een lap grond.
Maar Fantasy Life gaat veel verder, en blijkt een mix van een stuk of zes games, die organisch in elkaar haken. Ja, je onderhoudt je eiland. Maar met je óók al schattige draak, een irritant vogeltje genaamd Trip en steeds meer vrolijke vrienden reis je naar andere eilanden, waar je bergen huiswerk krijgt. Je moet puzzels oplossen. Groenten zaaien en weer oogsten. Maar vooral: beroepen aanleren.
Om verder te komen, moet je voortdurend een ander ‘leven’ beginnen: van soldaat tot kleermaker, tot boer, tot smid. Je leert hoe je meubels moet maken, bomen moet omhakken of kruidenmengsels kunt brouwen. En daarmee kun je aan honderden verzoeken van heel veel eilandbewoners voldoen, want Fantasy Life is ook nog een ouderwets rollenspel, ramvol missies en avonturen.
De game speelt heerlijk op de Nintendo Switch, is zeer geschikt voor de jongste gamers en een ideale vakantiegame, omdat je er precies drie weken zoet mee bent. Aan de slag.
EarthBound, een rollenspel (of ‘RPG’) uit 1994, is een prachtig avontuur dat een heel genre op poten heeft gezet: rollenspellen met de nadruk op humor en emotie. Het volgende spel op deze lijst, bijvoorbeeld, werd gemaakt door een fervente EarthBound-fan. Het is te spelen via Switch Online, en leent zich daarom perfect voor luie dagen aan het water, voor en na een duik.
In het spel moet de grote boze ‘Giygas’ worden verslagen, een soort kosmische wolk die de aarde komt aanvallen. Het plot van een archetypisch avonturenspel, maar dat is EarthBound allesbehalve. Spelers besturen Ness, een klein jongetje uit Eagleland, een Japanse persiflage op de Verenigde Staten. De fantasiekastelen uit andere RPG’s zijn in EarthBound vervangen door winkelcentra, en spelers vechten niet tegen slijmmonsters en goblins, maar tegen gehersenspoelde hippies en tot leven gewekte verkeersborden.
Weinig spellen hebben zoveel karakter als EarthBound, en dat zit niet alleen in de atypische setting. Elk poppetje in het spel heeft iets grappigs te zeggen. De maker van het spel, Shigesato Itoi, kon zelf niet programmeren, en dicteerde het script daarom aan zijn techneuten. Het verhaal gaat dat als hij een grap oplas zonder dat de programmeur erom moest lachen, hij zich terugtrok om het opnieuw te schrijven. Dat vakmanschap is terug te zien in elke pixel van EarthBound, dat barst van de charme.
De ultieme indiegame Deltarune is een levens- én meesterwerk in ontwikkeling. De nieuwe hoofdstukken in de reeks, vorige maand verschenen, zijn door liefhebbers wereldwijd onthaald als bijbelboeken.
Het eerste deel van de serie van de Amerikaanse maker (en musicus) Toby Fox verscheen in 2018, en werd direct een culthit. Fox had een eerbetoon aan de prille en pixelachtige Nintendogames uit de jaren negentig gemaakt, maar met een enorme diepgang, een emotioneel verhaal en een uniek gevechtssysteem.
In Deltarune loopt een vriendengroepje door een onderwereld, om het daar op te nemen tegen duistere machten maar en passant aan diepgravend zelfonderzoek te doen. Gaandeweg, dankzij meeslepende dialogen, leer je als speler meer over de achtergronden van de hoofdpersonen, over hun eenzaamheid op school, de onmogelijkheid nieuwe vrienden te maken, over ‘anders’ zijn. Met Deltarune lijkt Toby Fox de frustraties uit zijn eigen jeugd te verwerken, en de game laat zich soms lezen als een aangrijpende coming-of-ageroman.
Maar er is ook ongelooflijk veel plezier te beleven. De grafische pracht is verbluffend: hoe kan Fox met zó weinig pixels zulke schitterende werelden scheppen, die soms baden in een zacht gonzend, groenblauw licht? De gevechten met lievige monsters zijn basaal maar uitdagend. Je beweegt als een klein hartje in een vierkant waar de kogels je om de oren vliegen: eindeloos leuk. Het spel is soms ook ongeremd grappig: in hoofdstuk 3 bestrijden de helden een verbitterde quizmaster, die niet kan verkroppen dat het tijdperk van de lineaire tv voorbij is. Bedenk het maar.
En dan de muziek. De bliepende soundtracks van Toby Fox horen tot de mooiste gamemuziek ooit gemaakt en blazen het kippenvel op je armen. Pure kunst, met een lach en een traan en onmisbaar voor iedere serieuze vakantiegamer en óók op de handzame Nintendo Switch.
O jee, je leest dit artikel maar bent allang onderweg naar je vakantiebestemming – zonder spelcomputer. Geen zorgen: je hebt vast een smartphone. Als je straks bij een wegrestaurant bent, kun je overwegen Geometry Dash te installeren, en dan zit je de rest van je rit goed.
Geometry Dash is – hou je vast – een ‘platform/rhythm’-game. Dat wil zeggen dat het een mix is van spellen als Super Mario, waarin je rent en springt, en een dans-op-de-maatgame zoals Just Dance. Ik bestuur een vierkantje terwijl er van rechts naar links obstakels op mij af komen. Het enige wat ik kan doen, is ergens op het scherm tikken om het vierkantje te laten springen, in de hoop de finish te halen. De maat van de muziek helpt me met het timen van mijn sprongen.
Dat is ongeveer één level lekker simpel en overzichtelijk, maar daarna gaat het spel helemaal los. In sommige levels spring je door portalen heen die je veranderen in een vliegtuigje, waarbij je opeens opstijgt als je op het scherm tikt, en valt als je loslaat. Andere portalen gooien de richting waarin je beweegt of de richting van de zwaartekracht om.
Voor iedereen die van dit soort speelhalachtige spellen houdt: veel beter dan Geometry Dash wordt het niet. Het is het type spel waarbij je aan niets anders kan denken dan de muziek, de sprongetjes en de unieke choreografie van elk level. Perfect voor vertraagde treinen of stroperige autoritten.
Luister hieronder naar onze podcast Culturele bagage. Kijk voor al onze podcasts op volkskrant.nl/podcasts.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant