is journalist en columnist van de Volkskrant, gespecialiseerd in financieel-economische onderwerpen.
‘Waarom zou je eigenlijk een groot toernooi winnen? Het geeft twee minuten voldoening en daarna ben je alweer met het volgende toernooi bezig.’
Vorige week won de Amerikaan Scottie Scheffler het Britse Open - The Open - het Wimbledon van het golf. Hij was al de nummer één van de wereld en had al drie majors gewonnen. Hij relativeerde deze overwinning die hem nog eens 3,1 miljoen dollar opleverde. ‘What’s the point?’, riep hij. ‘Ik ben niet meer bijzonder omdat ik een lagere score heb op een golfbaan.’
De vreugde over een overwinning was in zijn ogen maar heel vluchtig. ‘Dit is geen bevredigend leven. Het is bevredigend vanuit het gevoel van voldoening, maar het is niet bevredigend vanuit het diepst van je hart.’
De hele golfwereld luisterde verbijsterd mee. Hier was een sporter die niet meedeed aan de eruptie van superlatieven die volgen wanneer een ster een belangrijke wedstrijd wint - of het nu de Tour de France, Wimbledon, de Formule 1-titel of een gouden medaille op de Olympische Spelen betreft. Succes stelt weinig voor, hoewel de media zo graag anders willen doen geloven. Want die hebben niet voor niets tientallen miljoenen betaald voor mediarechten en hun verslaggevers van verre oorden naar een toernooi gestuurd.
Maar het is veel belangrijker hoe je relatie is met de eigen familie, vrienden en omgeving, vond Scheffler.
Politici en CEO’s van grote concerns zouden dat ook in hun oren moeten knopen. Als een CEO mooie winstcijfers produceert over het eerste halfjaar geeft dat waarschijnlijk ook maar twee minuten voldoening. Daarna moet hij alweer aan de slag om dit in het tweede halfjaar minstens te evenaren. Als een politicus een deal uit het vuur weet te slepen, ligt er ook meteen een andere uitdaging klaar.
Afgelopen weekeinde speelde Donald Trump golf op zijn eigen baan in Schotland, Turnberry, 280 kilometer van waar Scheffler won. Hij beheerst niet de kunst van Scheffler om zichzelf en zijn successen te relativeren. Hij wil zich op de borst slaan en bewonderd worden door media, zoals in dictatoriaal geregeerde landen waar het volk met portretten van een leider paradeert. Hij zou zelfs sjoemelen met zijn eigen scores op de golfcourse, zoals Goldfinger in een van de James Bond-klassiekers.
Hij kan niet verliezen, terwijl verliezen helemaal niet zo erg hoeft te zijn. Aan een groot golftoernooi doen 150 professionals mee. Eén wint, 149 verliezen. In de wereldpolitiek kan Trump ook niet zijn handelsoorlogjes met alle landen winnen.
Maar dat beseft hij niet. Hij heeft Japan aan de zegekar gebonden, net als Groot-Brittannië. Op Turnberry beet ook Ursula von der Leyen in het zand. De EU accepteert 15 procent importheffing om erger te voorkomen. ‘De grootste ooit bereikt’, zei hij.
Hopelijk geeft het hem twee minuten voldoening, voordat hij het volgende varkentje gaat wassen. Winnen is verslavend. Tenminste voor de narcisten die nu vaker te vinden zijn in de politiek dan in de sport.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant