is mediaverslaggever van de Volkskrant. Hij schrijft vooral over televisie, podcasts en boeken.
Een kalende man in een donkere trui zit op een krukje voor zijn reusachtige boekenkast. Op zijn bovenbenen rust een stapel boeken die hij liefdevol omarmt, maar die zo hoog torent dat hij die bijna met zijn kin moet stabiliseren. Toch tuurt hij soeverein de camera in.
De foto staat op de site van De Limburger, de man heet Koen Eykhout. Ik zou graag Koen Eykhout willen zijn. Koen Eykhout is, met grote afstand, de productiefste en positiefste boekenrecensent van Nederland – en misschien wel van de Benelux.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Eykhout besprak dit jaar, en we hebben pas 150 werkdagen achter de rug, negentig (!) boeken. Een ochtendje turven leert dat hij de maximale 5 sterren gaf aan 33 (!) daarvan. Aan 56 (!) gaf hij er 4. Toen ik op zoek ging naar de laatste keer dat hij er 3 uitdeelde, moest ik diep het archief in. Op 31 januari was In orbit van Samantha Harvey, winnaar van de Booker Prize, de ongelukkige.
Dit kan twee dingen betekenen. Óf Eykhout vindt al die boeken echt levensveranderend mooi, óf hij is zo’n goeierd dat hij zwoegende en behoeftige schrijvers niet met 3 sterren wil afserveren. In beide gevallen vind ik het een geweldige man.
Helaas zal ik nooit weten hoe het is om de wereld te ervaren met zo’n rijk gemeubileerd brein, maar ik kan wel voelen hoe het is om in zijn zendingsgebied rond te lopen, dus stap ik op de trein naar Maastricht.
Op deze zonnige donderdag hoop ik in het stadspark hordes lezers aan te treffen met in hun handen In mijn ogen draag ik wolken van Forugh Karimi (Eykhout: ‘Liefde en liefde alleen stroomt van elke bladzijde van dit boek’, 5 sterren), De keizer van Gladness van Ocean Vuong (Eykhout: ‘Een once in a lifetime boek’, 5 sterren) of Het Italiaanse meisje van Iris Murdoch (Eykhout: ‘Een onvergetelijke leeservaring’, 5 sterren).
Dat valt tegen. Ik loop naar het Monsieur Nolenspark, het Stadspark Hertenkamp, het Aldenhofpark en het Waldeckpark, maar ook daar waart de geest van Eykhout niet rond.
Terug in het stadspark is die daar ineens tóch, in de gedaante van de 29-jarige Tessa Jacobs. Op haar buik ligt ze De laatste ochtend te lezen, van de Noorse schrijver Samuel Björk. Ze leest eykhouteske hoeveelheden: wekelijks twee à drie Scandinavische thrillers, voornamelijk om haar depressieve gedachten te verdrijven. ‘Door de gruwelijke details lukt het me om uit mijn hoofd te ontsnappen. Na het lezen voelt het leven iets lichter.’
Bij haar vaste adres, boekhandel Dominicanen, zijn de aanbevelingskaartjes met citaten van Eykhout niet te missen. Maar Jacobs kent hem niet en laat zich bij haar keuzes niet door hem leiden. Ze zegt: ‘Ik zoek altijd naar schrijversnamen die lijken op meubelstukken van Ikea.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns