Zaterdag verdedigt mijn broertje zijn nationale titel op de 100 meter tijdens de NK atletiek. Zijn voornaamste concurrenten? De sprinters met wie hij vaak juist samen rent in de Nederlandse estafetteploeg. In juni triomfeerden zij nog op de 4x100 meter tijdens het EK voor landenteams. Maar ondanks – of misschien juist dankzij – hun nieuwe Nederlandse recordtijd, ging het achteraf veel over het Nederlanderschap van Nsikak Ekpo, Taymir Burnet, Xavi Mo-Ajok en Elvis Afrifa.
Lees bijvoorbeeld de commentaren onder het TikTokverslag van de NOS. Van: ‘Waar zou Nederland zijn zonder onze buitenlanders?’, tot: ‘O, nu zijn het wel Nederlanders?’. En van: ‘Stem PVV’, tot: ‘Ik vind het vrouwenteam leuker, die zijn gewoon Nederlands.’
Het filmpje van de eveneens zegevierende estafettevrouwen werd zo’n 240 duizend keer bekeken. De mannen kregen bijna honderdduizend views minder, maar wel meer dan vier keer zoveel reacties. Daaronder ook opmerkingen die ongeveer het volgende lijken te zeggen: ‘Hoe kan het wit tussen het rood en blauw zo zwart geworden zijn?’
Dit kleine land is te overzichtelijk voor deze vraag. Surinamers en ‘Antillianen’ wonen hier al decennia, in aanzienlijke getalen. In de koloniale tijden daarvoor waren ze overigens ook al Nederlanders. En ondanks de illegalenjachten in de jaren negentig en Rita Verdonk begin jaren nul, zijn er Afrikaanse gemeenschappen ontstaan in Nederland. Dus zijn wij nou zo onzichtbaar of hebben anderen onder een (hunebed)steen gelegen?
Wie oprecht niet begrijpt dat Nederland vertegenwoordigd kan worden door vier pijlsnelle, zwarte mannen, moet misschien een bezoek brengen aan het nieuwe migratiemuseum Fenix in Rotterdam. Dat deed ik onlangs zelf, en daarna reed ik door naar een half-Nederlandse vriend in Ermelo.
We wandelden door de gezellige dorpskern en kwamen onderweg één andere zwarte man tegen. Ik dacht: stel dat ik wit was en opgroeide in zo’n omgeving, zou ik dan op TikTok ook verwonderd reageren met: ‘Geen enkele Nederlander in het Nederlandse team?’?
Zelf groeide ik op in een Ghanees gezin in de Bijlmer. Links van ons woonden Surinamers, rechts Curaçaoënaars. Maar ’s ochtends groette iedereen elkaar gewoon met: ‘Goedemorgen, buur.’ Voor mij is het vanzelfsprekend dat zwarte mensen ook Nederlandse mensen kunnen zijn. Voor een ander misschien niet. Maar dan moet je je best maar doen om te snappen in wat voor land je eigenlijk leeft.
Dat kan ook laagdrempelig: kijk zaterdag (om 17.45 uur) naar de NK atletiek. En in september mag je alle kleuren Nederlanders toejuichen tijdens het WK atletiek in Tokio. Zelf reis ik mijn broertje Elvis helaas niet achterna. Een vakantie naar Japan was leuk geweest, maar zijn wedstrijden bekijk ik gewoon bij mijn ouders in de Bijlmer. Springend en schreeuwend in onze Ghanese taal, zwaaiend met onze Nederlandse vlag, met op het wit in zwarte letters: ‘AFRIFA’.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant