Sinds de geboorte van zijn zoon Toni (1,5) maakt Mikko Kuiper (39) elke dag een tekening van hem. Hij poogt het kunstenaarschap met het vaderschap te verenigen. ‘Soms heb ik het idee dat hij het al een beetje doorheeft.’
Door Milou Deelen
Illustraties Mikko Kuiper
‘Ik maak iedere dag een tekening van mijn zoontje Toni. Inmiddels is hij 1,5 jaar en heb ik zo’n 550 tekeningen gemaakt – zeven schetsboeken vol. In de film La Grande Bellezza maakt een fotograaf elke dag een foto van zijn kind. Misschien ben ik zo op het idee gekomen. En ik wilde mezelf ervan verzekeren dat ik elke dag zou tekenen.
‘Werken zoals ik het voorheen het liefst deed, tussen 10.00 en 20.00 uur, lukt met een kind niet meer. Daarnaast wilde ik iets creëren voor Toni. Als hij 18 wordt, kan ik hem zijn eerste levensjaren in tekeningen laten zien. Dan kunnen we samen naar onszelf kijken, naar wie we waren. In eerste instantie wilde ik het een jaar doen, maar toen hij 1 werd, dacht ik: waarom zou ik stoppen?
‘De eerste maanden was het makkelijker, omdat hij nauwelijks bewoog. Nu zit hij hoogstens tien seconden stil. Als hij in een eetstoel zit, kruip ik soms snel onder de tafel om zijn bungelende voetje te tekenen. Of ik zet hem op mijn schoot, leg het schetsboek op zijn rug, en teken de achterkant van zijn hoofd.
‘Het leuke is dat ik me door de tekeningen die momenten goed herinner. Ik markeer de tijd, zodat hij niet simpelweg verstrijkt. Het zijn niet per se momenten waarvan ik denk: dit moet worden vastgelegd. Daar is fotografie geschikter voor. Het gaat juist om de zogenaamd onopvallende momenten, om het dagelijkse dat ons vaak op een gegeven moment niet meer opvalt.
‘Er zijn gedetailleerde tekeningen bij, dan had ik tijd, maar soms maak ik ook iets in tien seconden. Juist de gekke, abstracte schetsen zijn me dierbaar. Dan zie ik dat het een poging was om zijn slaapzak of handje te tekenen; dan heb ik een detail gezien dat me eerder was ontgaan. Omdat ik het dagelijks doe, zie ik de veranderingen die Toni doormaakt goed. In het begin was een leeuw z’n favoriete knuffel, nu is dat een wasbeer met een kerstmuts. Hij groeit elke dag, hij is constant aan het ontstaan.
‘Soms moet ik mezelf er echt toe zetten, er zijn lastige dagen, maar dan zeg ik tegen mezelf: kom op, het hoeft maar een halve minuut te zijn. Er zitten genoeg lelijke bij, het is niet erg als het niet mooi wordt. De tekening van gisteravond is bijvoorbeeld niet goed gelukt. Hij lag te slapen, maar bewoog veel. Zijn oor staat er mooi op, maar daarna verklootte ik zijn oog. Als het altijd mooi zou moeten zijn, zou dit plan niet haalbaar zijn.
‘Het project zegt veel over mij en over ons leven. Misschien gaat het uiteindelijk nog meer over mij dan over hem, want je ziet wat ik zie. Ik heb tekeningen waarvan ik weet: fuck, daar was ik laat thuis en had ik een biertje te veel op. Of tekeningen waaraan ik kan zien dat ik hartstikke moe was, vooral in de eerste maanden van zijn leven.
‘Wat dit project ook aantoont: ik heb Toni vrijwel elke dag gezien. Ik vind modern ouderschap belangrijk, ik denk dat de vader en moeder een even grote rol moeten spelen in de opvoeding. Al moet ik eerlijk bekennen dat er een paar tekeningen ontbreken. Ik ben een keer een weekend weggeweest en één keer ben ik het vergeten, ik viel naast hem in slaap.
‘Mijn vrouw Kim vindt het een bijzonder project. Soms is het wel onhandig. Zeker in het begin, toen ze nog borstvoeding gaf. Dan wilde ze slapen, maar dacht ik vaak: kut, ik moet nog. En dan moest er toch een lampje aan. Daardoor zijn er wel een paar mooie tekeningen waarop hij aan haar borst ligt.
‘Als het aan mij ligt, blijf ik het doen tot hij het huis uitgaat. Ik vind het zonde om te stoppen, al kan ik me voorstellen dat ik doorga tot hij er geen zin meer in heeft. Soms heb ik het idee dat hij het al een beetje doorheeft. Dan kijkt hij naar me met zo’n blik van: wat ben je aan het doen? Dan wil hij kijken, het potlood hebben en zelf krabbelen. Net als zijn vader.’
De achtergrond van deze productie is geschilderd door Toni, het zoontje van Mikko.
De Franse fotograaf Claire Guarry stelde een zomerdagboek samen met gezinsfoto’s die doen denken aan de uit de losse pols genomen foto’s van vroeger.
De beeldredacties van de Volkskrant kozen de beste, leukste, origineelste illustraties, zoals ze in 2024 in de krant verschenen.
De Japanse fotograaf Takako Kido is gefascineerd door intimiteit en aanraking – soms stuit dat op weerstand. Pas na twaalf jaar zijn de naaktfoto’s die ze van zichzelf en haar pasgeboren zoontje maakte, voor het eerst vertoond.
Source: Volkskrant