is eindredacteur en televisierecensent van de Volkskrant.
Op mijn slechte dagen train ik om mannen te kunnen verleiden met een strak lichaam, op mijn goede dagen train ik om mannen iets aan te kunnen doen (de mannen die ik hierbij in gedachten heb zijn meestal dezelfde).
Ik sta in de vrouwensportschool, het is een goede dag. Een groepslesje, met een Amerikaanse instructrice die haar nationaliteit ten volste verstaat: luid maar aimabel. Aan mijn halterstang hangt een schamele tien kilo, die aangemoedigd door de instructrice de lucht in gaan. ‘Push yourself! Use your anger!’, ja ja.
Potsierlijk natuurlijk, die tien kilo. Gaan die het verschil maken als ik daadwerkelijk aangewezen ben op mijn boosheid, wanneer geconfronteerd met mijn natuurlijke vijand, de heteroman?
De vrouwensportschool heeft iets militants, we bereiden ons voor. Met redenen. Ik lepel die van de afgelopen dagen nog maar even op: vrijdag vond de begrafenis plaats van Joeweela, de 39-jarige vrouw die op 15 juli werd vermoord door haar ex, Driekus K. Een dag daarvoor oordeelde de rechter in de zaak-Sebastiën van de B., die een bewusteloze vrouw oraal penetreerde waarna ze twee dagen later overleed. Slechts 10 maanden cel krijgt hij.
Het zijn vrouwen die vermoord zijn omdat ze vrouwen zijn, dat gebeurt in Nederland eens in de acht dagen. En ja, in de negen dagen tussen de dood van Joeweela en de publicatie van deze column is er inderdaad weer een femicideslachtoffer gevallen: in Vlijmen doodde Coen K. op 17 juli zijn vriendin.
Het is het nieuws over het gestikte meisje dat ik tijdens het squatten niet uit mijn hoofd krijg, die vieze pik, het feit dat Van de B. via Snapchat-filmpjes maakte terwijl hij haar toetakelde. Dat benauwende gevoel dat je bekruipt bij het lezen van zo’n bericht, kennen mannen dat? Dat je je keel voelt dichttrekken, dat je denkt aan al die keren dat het verkeerd had kunnen gaan?
Ach, ik weet eigenlijk zeker van niet.
Wat een boze toon, Lotte Krakers! Heus niet alle mannen zijn snapchattende pikkenduwers. Mannen zijn ook slachtoffer van het patriarchaat, we lezen het overal. Sip! Klein verschil: ze gaan er niet aan dood.
Ik ben boos, maar aarzel ook, want is mij niet altijd verteld dat dat mannen afschrikt, dat wij feministen ze niet tegen ons in het harnas moeten jagen?
In het essay Mannen, ik haat ze (2020) bepleit de Franse feminist Pauline Harmange dat het vrouwen is aangeleerd hun woede weg te duwen, zich klein te houden. Use your anger, het mag van Harmange ook buiten de sportschool. Ze noemt zichzelf een mannenhater, is er trots op. Er zijn immers niet zo veel andere oplossingen, ‘zodra je beseft hoe middelmatig de meeste mannen zijn’.
Een poosje voor de moord op Joeweela, eind juni, bezocht ik een bijeenkomst van vrouwenbeweging Dolle Mina, actief in de jaren zeventig en sinds januari dit jaar weer nieuw leven in geblazen. Er sluimerde iets in mij, het is wat me naar de bijeenkomst bewoog. Twee vragen. In de pauze van de lezing stelde ik ze aan de aanwezige vrouwen: hoe kunnen jullie als feministen nog omgaan met mannen? En: hoe vaak gaan jullie naar de sportschool om die woede af te reageren?
De Mina’s blijken nobeler dan ik, de vrouwen die ik spreek laten vooral weten dat ze samen mét mannen vooruit willen. Hun insteek: focus op de dingen die je kunt veranderen, blijf niet hangen in het patriarchale systeem.
Maar wat vraagt dat toch veel, jezelf in toom houden.
We zitten klem, en ik weet niet wat dat gaat veranderen, het zoveelste lauwe essay over mannelijke kwetsbaarheid dat vrouwen toch weer in de begripvolle, lieve rol duwt, of toch: woedend durven zijn. Woede die nog altijd niet in verhouding staat tot het geweld van mannen, die ons verkrachten, vernederen en vermoorden. (Nee, ik weet het, niet alle mannen.)
Terug uit de sportschool typ ik de naam van Joeweela in op de site van de Volkskrant. Eén hit. Dan maar boos, en ik begin te typen. Op drie augustus aanstaande vindt er in Rotterdam een protestmars plaats, ter nagedachtenis van Joeweela. De woede, er blijkt een plek voor.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns