De lezersbrieven, over de hongersnood in Gaza, Arabische stilte vreemdgaan, kattentrapjes, wolf Bram, vluchtelingenverhalen, een oplossing voor bankpasfraude, columnist Sander Schimmelpenninck, onnodige alcoholromantiek en waarom veiligheidsmedewerkers van de NS geen wapenstok zouden moeten krijgen.
Maandenlang neem ik elke dag vreselijke beelden uit Gaza tot me. Donderdag waren het foto’s van zwaar ondervoede kinderen. Wat kan ik, en ieder ander betrokken en empathisch mens, doen om deze genocide op het Palestijnse volk te stoppen?
Ik heb mezelf geregeld in slaap gehuild, denkend aan mijn eigen kinderen. Ik heb gedoneerd, gedemonstreerd, en geboycot.
Ik ben geen inspirerende schrijver, politieke cartoons tekenen kan ik ook niet.
Ik kan geen protestlied opnemen door mijn gebrek aan muzikaal talent, en ik ben geen invloedrijke politicus.
Ik ben machteloos en bang om onverschillig te worden.
Daarom de oproep: wat kan ik doen? Ingewijden, meld u!
Leila Becar, Den Haag
In wanhoop over de voortdurende onmenselijke wreedheden door Israël in Gaza, ten koste van duizenden Palestijnse mensenlevens, en niet meer wetend wat te doen om dit leed te stoppen en niet meer bij machte hiervan getuige te zijn, heb ik, op 85-jarige leeftijd, voor het eerst in mijn leven besloten om bij de komende verkiezingen niet meer van mijn kostbare recht om te stemmen gebruik te maken. Onze democratie, onze bevochten rechtstaat is machteloos en inhoudsloos geworden.
Eveline van Ditmarsch, Meppel
Hadden we het toen geweten dan was het niet gebeurd. Hadden we nu een geweten dan zou het niet gebeuren.
Jos de Klerk, Rotterdam
Israël, oh Israël.. Wie de ander het recht ontneemt, ontzegt zichzelf elk recht.
Geert Tomassen, Doetinchem
De rauwe woede en het intense verdriet over Gaza klinken luider in Europa dan in de Arabische landen. Dat is pijnlijk om te moeten constateren. Je zou denken dat daar, in die wereld, de morele verontwaardiging als eerste zou vlamvatten. Maar de reacties blijven uit. Er heerst een oorverdovende stilte.
Het ontbreekt aan moreel leiderschap in de Arabische wereld. Gaza staat in brand en de meeste Arabische leiders kijken weg. Uit angst voor onrust, uit vrees voor hun eigen machtspositie, of omdat economische en geopolitieke belangen nu eenmaal zwaarder wegen dan mensenlevens. En dat voelt laf.
Laf tegenover de mensen die in woorden nog steeds ‘broeders’ worden genoemd, maar in daden keer op keer worden achtergelaten. Waar Gaza hongert naar brood, strooien de Arabische leiders nog niet met kruimels van compassie.
Marcel van Oploo, Rosmalen
Bijna 40 jaar geleden verschenen er foto’s in de kranten van een hongersnood in Afrika, wat een aantal muzikanten inspireerde tot het schrijven van een nummer. Ik moest aan de titel van dat liedje denken toen ik donderdag mijn krant uit de brievenbus haalde: We Are The World.
Alleen is het nu 40 jaar later totaal anders: We are the world (die dit laat gebeuren).
Erwin Disseldorp, Voorschoten
Na het verdrijven en uitmoorden van de bewoners, na het met de grond gelijk maken van alle herinneringen aan hen, na het moedwillig uithongeren van de overgebleven Gazanen en het prijsschieten op willekeurige, eten zoekende slachtoffers, was de tijd aangebroken om een nieuw paradijs te bouwen op deze gewraakte plek.
Er zouden resorts verrijzen, en luxe woningen voor de bezetters. Iedereen dacht ermee weg te komen, met de terreur, moordpartijen en vernietiging. Dat hadden ze mooi gefikst. En niemand durfde er iets over te zeggen.
Maar het nieuw gebouwde paradijs bleek al gauw een nachtmerrie. De geesten van de vermoorde Gazanen vonden geen rust en bleven verbonden met de plek waar ze het leven lieten. Niemand deed een oog dicht ’s nachts. En als er mensen waren die toch nog in slaap vielen, droomden ze van bloed, rook en vernietiging.
En zo werd Gaza Beach Club een verlaten oord, waar niemand wilde wonen. Een schuldig landschap, waar de natuur het overnam van de mens, een ommuurd landschap, zonder toegangspoort.
Siemen Dijkstra, Dwingeloo
De foto op de voorpagina van een Palestijnse moeder met haar uitgemergelde kind (24/7) roept ook bij ons machteloosheid op. Enerzijds zijn foto’s als deze noodzakelijk om betrokkenheid te voelen, anderzijds hebben ze ook journalistieke beperkingen. Wat zien we wel en wat niet op deze foto? Een sterk vermagerde moeder die haar naakte uitgehongerde kind in de armen houdt. In het bijschrift ontbreekt de verklaring.
De foto zoomt in op het slachtofferschap. Geen woord over de daders, Israël blijft onbenoemd. In de wetenschap heet dat exnominatie. Dit – het niet benoemen van daders en verantwoordelijken – betekent dat zij buiten beeld en daarmee buiten schot blijven.
Israël komt vooral in beeld als ‘perspectief’: wat vindt Israël ervan en waarom doet ze dit? Die vraag dwingt de journalist om de pr van Israël te herhalen, waarmee deze ongewild onderdeel wordt van hun machtige propagandamachine. Dit mechanisme leidt tot de rechtvaardiging van de Israëlische gewelddadigheden, niet tot het veroordelen ervan, laat staan tot het aanklagen van de daders.
Exnominatie en de vraag ‘Wat vindt Israël ervan?’ leiden ook onder journalisten tot een breed ervaren gevoel van machteloosheid. Nieuwsmedia kunnen dit verminderen door man en paard te noemen. De Volkskrant had om te beginnen de tekst op de voorpagina van een dader kunnen voorzien. De hongersnood in Gaza is geen natuurverschijnsel, niet het gevolg van een reeks mislukte oogsten, maar een moedwillige strategie van Israël om de Palestijnse bevolking uit te moorden.
Maar de journalistiek kan meer doen dan systematisch daders te vermelden. Ze kan andere perspectieven in beeld brengen dan die van Palestijnen als slachtoffer. Wat vindt de Arabische Liga, wat vinden de Palestijnse ambassadeur, Palestijnse politici, wat vindt Hamas? Gebruiken journalisten open source intelligence (osint) wel genoeg om daders in beeld te brengen?
De journalistiek kan ook laten zien wat we vanuit de samenleving kunnen doen, behalve een rode lijn trekken in Den Haag: Hoe kunnen wij verschil maken? Hoe kunnen wij invloed uitoefenen op ons onderwijs, onze financiële instellingen, onze pensioenfondsen, onze ambtenaren en niet te vergeten onze politici?
Ons verzoek aan de Volkskrant. Geef lezers handelingsmogelijkheden en help ons om uit de machteloosheid te stappen.
Irene Costera Meijer, voormalig hoogleraar journalistiekwetenschap, Bernadette van Dijck, oud-coördinator Bureau Beeldvorming, Hettie Lubberding, voormalig Midden-Oosten correspondent, Amsterdam
De gedachte dat kinderen het beter zouden moeten krijgen dan hun ouders, wordt doorgaans vertaald als ‘materieel beter’. Natuurlijk geldt dat voor de kinderen die in armoede opgroeien. Tegelijkertijd lijkt me dat we een andere vertaling moeten hanteren. Je krijgt het beter als je niet bang hoeft te zijn voor oorlog, voor gif in je eten, verontreinigde lucht en water, voor de angstaanjagende gedachte dat economische groei vóór alles gaat en voor de invloed van populisme. Dat gun ik de jongeren van nu.
Annerieke Bosman, Amersfoort
In de column van Max Pam in de krant van 23 juli wordt een al lang bestaand misverstand aangeroerd rond het fenomeen vreemdgaan: Vroeger gingen mannen veel vaker vreemd dan vrouwen. Tegenwoordig is dat anders. Vrouwen gaan nu vaker vreemd dan mannen.
Dit zou worden aangetoond door wetenschappelijk onderzoek. Maar hoe kan dit? Laten we het simpel houden. Bij elk nummertje buiten de deur gaat het om één man en één vrouw. Dan zijn er dus bij het totale vreemdgaan evenveel mannen als vrouwen bij betrokken.
Het zou natuurlijk kunnen dat, in de goede oude tijden toen de man nog hoerend en snoerend door de onschuldige vrouwenwereld trok, er slechts een paar gevallen, onnozele vrouwen waren die het met meerdere mannen deden. Het leeuwendeel der meisjes zat thuis op de echtgenoot te wachten. Vandaag de dag zou dat dus anders zijn. Moeder de vrouw trekt er, vervuld van sterke lustgevoelens, op uit om bij haar meerdere lovers genot te zoeken.
Dat zou dus allemaal kunnen. Maar zou het ook kunnen dat in het land van vreemdgaan veel om de waarheid wordt heen gedraaid en dat wetenschappelijk onderzoek vooral aantoont dat er veel gejokt wordt?
Theo Bakker, Heiloo
Tja, terwijl bewoners van het eiland Kioa letterlijk hun hoofd bijna niet meer boven water kunnen houden vanwege de stijging van het water door wereldwijde klimaatproblemen, bouwen de gemeenten Amersfoort en Amsterdam honderden trapjes in hun grachten zodat katten, egels en kikkers niet verzuipen.
Het levensbedreigende lot van miljoenen mensen in het mondiale zuiden afgezet tegen dat van zielige beestjes. Waarin een klein land groot kan zijn.
Laat gemeenten en regering liever daadwerkelijk iets doen aan de klimaatproblemen en steun tenminste het SBTi – Science Based Targets Initiative (waarover de krant ook schreef ) en word op zijn minst zo snel mogelijk klimaatneutraal.
Wally de Lang, Bloemendaal
Moet dat nou echt: ‘De kat hoeft niet meer te verzuipen’, bovenaan het bericht op pagina 10 van de krant van woensdag 23 juli ? Nee, vind ik. Katten verdrinken, net als andere levende wezens dat kunnen bij waterovermacht.
Verruwing van de taal, vooral waar het gaat om wat dierbaar is voor menig mens, past niet voor een krant die oog heeft voor menselijk leed. Als een kat verdrinkt, is dat ook menselijk leed. Dat hebben Amsterdam en Amersfoort wel al goed begrepen.
Hermine van Hemert, Hoenderloo
De provincie Utrecht mag een wolf afschieten die iemand gebeten zou hebben. Mogen nu ook de bijtgrage honden afgeschoten worden die bijna dagelijks bezorgers en andere mensen bijten? Of blijven we hier in dit land met twee maten meten?
In de berichtgeving, ook in deze krant, krijgt een beet van een wolf vele malen meer aandacht dan de beet van een hond. Tijd om alles eens in perspectief te plaatsen.
Gijs Schaap, Munnekezijl
Vooropgesteld dat ophitserij, angst en haat geen juiste mechanismen zijn om welk probleem dan ook aan te pakken, moet ook gezegd worden dat het succesverhaal dat Tecla Boonstra ons voorschotelt over zanger Claude zeker niet representatief is voor alle vluchtelingen en zij die zich zo noemen.
Hoe meer mensen je toelaat hoe groter de kans dat er wel een mooi verhaal in zit. Dat wil echter niet zeggen dat we de schaduwkanten die er ontegenzeggelijk ook zijn en waar veel mensen zich terecht zorgen om maken, maar moeten bagatelliseren. Dat die zorgen niet altijd even subtiel worden benoemd betekent niet dat we er volkomen blind voor kunnen zijn en afdoen als iets verwerpelijks.
We moeten ons niet laten leiden door emoties maar ons gezond verstand gebruiken. De medaille heeft ook hier twee kanten.
Ton ten Barge, De Heurne
In de krant van 23 juli werd beschreven hoe bankpasfraude een spoor van vernieling trekt onder ouderen. Er is een makkelijke manier om bankpasfraude een stuk lastiger te maken. In elke pinautomaat zit een camera die de pinner filmt. Een fraudeur maakt zich daarom bij het pinnen onherkenbaar met een helm of een hoodie.
Hoe makkelijk is het om die camera te koppelen aan gezichtsherkenningssoftware. Die hoeft het gezicht van de pinner niet te herkennen. Die hoeft alleen te beoordelen of het een herkenbaar gezicht is. Zo niet, dan blokkeert de automaat. Wil je dit niet, dan kun je die functie uitzetten, met een vertraging van een dag.
Peter Simon, Apeldoorn
In krant kunnen min of meer tegengestelde meningen gewoon naast elkaar voorkomen. Maar als columnisten elkaar de maat gaan nemen, zoals Sander Schimmelpenninck over Arie Elshout, blijft hier weinig van over. Of is Schimmelpenninck inmiddels op het punt aangekomen dat hij wel heel erg veel in zichzelf is gaan geloven?
Ton van Hemmen, Schiedam
Na het lezen van de laatste column van Sander Schimmelpenninck, is het nu tijd geworden dat Sander voor de komende Tweede Kamerverkiezingen als doortastende adviseur en medestrateeg deel gaat uitmaken van de verkiezingscampagne van GroenLinks–PvdA.
Adri Mathlener, Groningen
Het paginagrote artikel over het vertrek van Hooghoudt uit Groningen wekt verwondering. De journalisten schrijven met nostalgie over de distilleerderij, terwijl alcohol aantoonbaar veel persoonlijke en maatschappelijke schade aanricht. Als een tabaksfabrikant een productielocatie sluit omdat er minder sigaretten worden gerookt, gaan we toch ook niet treuren?
Dat Hooghoudt nog altijd levert aan Vindicat, terwijl drankgebruik vooral bij leden van studentenverenigingen een groot probleem is, is ronduit kwalijk. Juist sterke drank verergert excessief gedrag en mentale problemen bij jongeren.
Laten we niet weemoedig terugblikken op een tijdperk waarin drankverkoop werd verward met cultuur, maar vooruitkijken naar een samenleving met minder alcoholschade waarin gezondheid en welzijn vooropstaan.
Moniek de Boer, Amsterdam
De NS wil zijn veiligheidsmedewerkers kunnen uitrusten met een wapenstok. Waarom zo openlijk en zichtbaar een slagwapen laten zien? Wat ongetwijfeld ook vijandelijke reacties gaat uitlokken. Beter is om goed zichtbaar een button met camera op het uniform van de beambte aan te brengen die duidelijk aangeeft: ‘Pas op! Je gedrag is hier en elders zichtbaar!’
Peter de Groot, Schoorl
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant