Water is wereldwijd een van ’s werelds grootste bronnen van energie, inspiratie, plezier en – steeds vaker – zorg. Zo ook in het Braziliaanse kustplaatsje Serra Grande, ‘waar de rivier de oceaan ontmoet’.
Door Joost de Vries
Fotografie Luisa Dörr
Op zoek naar een hechtere band met de natuur verhuisde de Braziliaanse fotograaf Luisa Dörr (36) acht jaar geleden naar het Braziliaanse kustplaatsje Serra Grande, ingeklemd tussen het krimpende Atlantisch Woud en de Atlantische Oceaan. Sindsdien fotografeert ze het woud, de rivieren die uitmonden in de zee, het strand en de oceaan.
Bron: Natural Earth
En de kustbewoners die leven van de zee. De krabbenjagers met hun tanige handen, ‘gevormd door de tijd en de getijden’. Ze vangen hun krabben tussen de mangroven op de grens tussen zoet en zout.
De oude vissers met hun vlotten, zoals José Santos die in het zachte namiddaglicht zijn vangst toont, staand in het water waarop hij zijn dagen doorbrengt. ‘Ik ben een man van de zee, niet van het land’, zei hij tegen de fotograaf. Vroeger had hij genoeg aan een zeil op zijn vlot. Maar met het klimaat is ook de wind veranderd en kan hij niet meer zonder motor.
En ze fotografeert de kinderen. De tieners spelend in het zoete water van de Rio de Contas, ‘waar de rivier de oceaan ontmoet’. Haar drie ‘kleine vriendinnen’ die het beste badderplekje kennen op het strand van Jeribucaçu, alleen te voet bereikbaar via een wandeling van drie kwartier door het oerwoud. Wie genoeg heeft van het zwemmen, eet een gegrilde vis geserveerd in een bananenblad.
En de dieren. Zoals Midyane, een parkietje dat bevriend is met de lokale groente- en fruitverkoper en dat Dörr vastlegde terwijl het poseerde op een cacaoboon. Cacao, zegt de fotograaf, is verworden tot symbool van de strijd voor natuurbehoud. Van het oorspronkelijke Atlantisch Woud, dat voor de komst van de Portugezen de hele Braziliaanse kust besloeg, is nog maar zo’n 10 procent over.
De cacaoboom groeit enkel in de beschutting van andere bomen. Zonder bos geen cacao. En zonder bos ook niet dat groengele parkietje op die gouden boon. Groen, geel en goud samen in een donkere hand, het zijn de kleuren van Brazilië.
Luísa Dörr (Lajeado, 1988) is een Braziliaanse fotograaf. Zelf zegt ze dat de portretten die ze maakt een middel zijn om verhalen te vertellen die de complexiteit van menselijk gedrag en de vrouwelijkheid in de samenleving onderzoeken. Haar foto reportages zijn onder meer verschenen in TIME Magazine, National Geographic, The New York Times en Wired.
Deze zomer vraagt de Volkskrant fotografen wereldwijd wat water in hun ogen en in hun land betekent. Alle afleveringen worden in dit dossier verzameld.
Source: Volkskrant