Een reportage over Israëliërs die zich, met frisdrank, snacks en verrekijkers, op een uitkijkpost verzamelen om te juichen om de verwoesting van Gaza, raakte bij veel Volkskrant-lezers een snaar. Een greep uit de reacties.
Op de voorpagina van de Volkskrant van 22 juli staat een foto van Israëliërs die de vernietiging van Gaza als een schouwspel gadeslaan, juichend bij elke explosie die ongetwijfeld Palestijnse levens eist.
Het beeld roept onvermijdelijk vergelijkingen op met de donkerste bladzijden van de Europese geschiedenis. Hoewel de specifieke situatie anders is, zien we een verontrustende parallel: een bevolking die onverschillig of zelfs instemmend toekijkt hoe een regering een ander volk vernietigt.
Dat het juist Israëliërs zijn die staan te juichen maakt het allemaal extra wrang.
Hans Remmerswaal, Pijnacker
Bij het lezen van het artikel behorende bij de foto op de voorpagina van de krant, moest ik aan de Joodse jurist en schrijver Abel Herzberg denken. Toen hem door een journalist werd gevraagd hoe we kunnen voorkomen dat onze kinderen weer slachtoffer worden antwoordde hij: ‘Mevrouw, de vraag is niet juist. Hij moet zijn: Hoe kunnen we voorkomen dat onze kinderen beulen worden.’
M. Geldof-Thijssen, Amsterdam
Met tranen en vol afschuw las ik de reportage van Rob Vreeken over Uitkijkpost Sderot. Hoe is het mogelijk dat mensen hier vermaak van kunnen maken. Diep, diep, diep zijn ze gezakt.
Margriet Kranendonk, Heerhugowaard
Het Israëlische leger richt een weerzinwekkend bloedbad aan onder Palestijnse burgers. Toch weigeren Nederlandse politici nog steeds om echt in actie te komen. Morele verontwaardiging zonder krachtige daden is leeg en laf. Nederland is daarmee regelrecht medeverantwoordelijk voor de genocide.
In oktober gaan we weer naar het stemhokje maar geconfronteerd met zoveel wegkijken en lafheid van onze politici overweeg ik om mijn stem niet uit te brengen. Al voel ik me machteloos, grijp ik toch naar de pen – uit woede, maar ook uit overtuiging dat de kracht van het woord nog steeds sterker kan zijn dan wapens. Diegenen met politieke macht roep ik daarmee op tot daden.
Marten Japenga, Landsmeer
Ze zullen er allemaal staan, de staatshoofden, ministers, andere hoogwaardigheidsbekleders. Over tien, twintig, misschien pas honderd jaar houden ze gloedvolle toespraken bij de monumenten die zijn opgericht voor de slachtoffers van de genocide op het Palestijnse volk. Koningen en presidenten uit het Westen bieden, na jarenlange discussies, hun excuses aan omdat hun regeringen bleven toekijken, en niets concreets ondernamen om de gruwelen te stoppen. Er komen boeken, schilderijen, films, allemaal nodig om de gruwelijkheden te verwerken. Maar de mensen in Gaza hebben daar nu helemaal niets aan.
Ik schaam me diep voor mijn land, voor het zogenaamde vrije Westen met zijn ideeën over mensenrechten. Met zijn internationale verdragen. Met zijn stuitend stroperige diplomatie en tandeloze verklaringen over dat het zo echt niet langer kan.
Henry Sepers, Amsterdam
Nederland heeft met 24 andere landen opgeroepen tot een onmiddellijk einde aan de oorlog in Gaza. Helaas niets meer dan mosterd na een misselijkmakende maaltijd: te laat en nutteloos. Daar wordt een oorlogsmisdadiger als Netanyahu niet koud of warm van. Het eerdere idee om het handelsverdrag met Israël te verbreken had zoden aan de dijk kunnen zetten, maar ‘dankzij’ bepaalde EU-lidstaten is ook dit plan weer van de baan. Met name Duitsland profileert zich dankzij Bondskanselier Merz na Amerika als grote vriend van Netanyahu.
Ondertussen is Israël gewoon bezig de resterende inwoners van Gaza als vee naar Rafah te drijven om ze volgens plan in ‘een groot concentratiekamp' op te sluiten waarna ze er niet meer uit kunnen. Het afschieten van mensen die voedsel komen halen blijft doorgaan. De EU vind het blijkbaar prima, net als het feit dat deze barbaarse regering eerder medici, hulpverleners en kinderen executeerde.
De EU is door haar aflatende houding aldus medeplichtig aan de genocide en etnische zuivering: zelfs actief medeplichtig want naast Amerika leveren lidstaten zelfs nu nog wapens aan hun heilige huisje Israël! Ze hebben bloed aan hun handen en zijn niets meer dan grote hypocriete lafbekken: wel bij de jaarlijkse herdenking van de Tweede Wereldoorlog roepen ‘dit mag nooit meer gebeuren’, terwijl ze ‘dit’ wel in Gaza tolereren…
Ondertussen bedreigen Israël en Amerika degenen die zich wel terecht tegen Israël keren. Ze zetten zelfs het internationale rechtssysteem onder druk alsof ze boven de wet staan: leden van het Internationaal Strafhof worden zo bedreigd dat ze stoppen met hun werk. Last but not least heeft de Amerikaanse clown Trump sancties ingesteld tegen Francesca Albanese, VN-rapporteur, omdat ze haar werk doet en mensenrechtenschendingen in Palestijns gebied onderzoekt. De EU stemt daar ook blijkbaar mee in.
Jan Verniers, Arnhem
In de Volkskrant van vandaag staat een indringend interview met Maurits de Bruijn, onder de titel: ‘Als deze genocide al niet erg genoeg is (…) dan bestaat er helemaal geen erg genoeg’. De Bruijn is een uitgesproken voorvechter van de Palestijnse zaak, en heeft zich afgekeerd van het zionisme. In het interview legt hij overtuigend waarom. De juistheid van zijn stellingname blijkt wel uit een ander artikel in dezelfde krant: ‘Met een verrekijker en snacks kijken Israëliërs hoe Gaza wordt platgewalst’.
Duidelijker wordt het niet, lijkt mij. Ondanks alles hoopt De Bruijn op beter. Maar zijn hoop is een illusie. Wie de geschriften van oer-zionisten als Theodor Herzl en Jabotinski leest en tot zich door laat dringen, weet dat in de zionistische staat (nu Israël) geen plaats was en is voor Palestijnen. Ideologische opvolgers als Begin, Sharon tot en met nu Nethanyahu volgen deze lijn.
Wij zijn momenteel getuige van de laatste fase van een meer dan bijna 150 jaar voortslepend eliminatieproces van het voormalige Palestina en de Palestijnen, en elke illusie van hoop is contraproductief. Vergelijk het met een drenkeling op open zee, die zich vastklampt aan een stuk wrakhout. Hij mag hopen op redding, als in de verte een oceaanstomer opdoemt. Maar voor de opvarenden van de oceaanstomer heeft hoop geen betekenis. Ze komen in actie, en redden de drenkeling, of ze kijken toe hoe de drenkeling wegdrijft, zijn ondergang tegemoet.
De bewoners in Gaza, die in de vernietigingsoorlog die nu woedt moeten zien te overleven, mogen hoop koesteren, het is alles wat hen rest. Maar de omstanders, de wereldgemeenschap, de internationale instituties moeten niet hopen. Zij moeten handelen, en nu in actie komen tegen de onverschilligheid waarvoor de Joodse dichter Eli Wiesel na de Tweede Wereldoorlog zo bevreesd was, toen hij dichtte: ‘Het tegengestelde van cultuur, schoonheid en edelmoedigheid is onverschilligheid. Dat is de vijand.’
Olav Ulrich, Amsterdam
Kunnen we alsjeblieft elke dag in Opinie & Debat vetgedrukte schaamte betuigen over de Nederlandse en Europese houding ten aanzien van deze schande voor de mensheid?
We lezen en horen elke dag over oorlogsmisdaden die worden goedgepraat. We zien intussen hoe het regime van Israël tot agressor in de regio is uitgegroeid, die mensen veroordeelt tot de hongerdood. En onze overheden doen niks.
Ik weet niet meer waar ik m’n boosheid kwijt kan. Geld overmaken heeft geen zin, want wat ze ervan kopen komt niet aan bij de Gazanen. Mijn aanraden: schrijf elke dag een bijdrage voor Gaza naar deze krant, het lucht op!
Margit Sivirsky, Nijmegen
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant