is journalist en columnist van de Volkskrant, gespecialiseerd in financieel-economische onderwerpen.
Dinsdagmiddag staat de Champions League-kraker KuPS tegen Kairat op het programma, een ontmoeting tussen de kampioen van Finland en de vice-kampioen uit Kazachstan.
Het lijkt op overaanbod van voetbal, want het EK voor vrouwen is ook nog gaande. Maar blijkbaar is er publiek voor.
De voetbalbobo’s zijn de kop-van-jut. In de lijst van internationale paria’s staat Fifa-preses Gianni Infantino nog voor ayatollah Khamenei, de Noord-Koreaanse dictator Kim Jung-un en president Poetin. De laatste drie hebben vrienden, Infantino niet.
Infantino werd door een voetbalbestuurder vergeleken met de sadistische Romeinse keizer Nero. Die gooide volgens de overlevering de eerste christenen voor de leeuwen en stak Rome in brand terwijl hij op een lier een deuntje tokkelde.
De Zwitserse Italiaan heeft geen enkele goodwill meer vanwege het organiseren van een WK voor clubs in de VS. Het zou leiden tot overbelasting van de spelers. Maar als de Fifa dit toernooi niet had bedacht, zou er binnen de kortste tijd een wilde bond zijn geweest die het had gedaan.
De Fifa is slechts een werktuig van steenrijke clubs die geld nodig hebben om hun boekhouding op orde te krijgen. Daartoe zijn meer wedstrijden en meer bekers nodig. En zo kunnen de absurde salarissen van vijf ton per week worden betaald. Geen club boycotte het toernooi.
Infantino kan hoogstens kwalijk worden genomen dat hij heeft gekozen voor een vlucht naar voren. Toen in het seizoen 1955/56 de allereerste Europacup 1 voor landkampioenen werd georganiseerd, vonden veel clubs het ook al te belastend. Het waren maar vier rondes, maar de Engelse profs deden niet mee.
Er werd schande van gesproken toen Juventus een jaar later voor een recordbedrag van 1 miljoen gulden de Argentijnse ster Omar Sívori kocht en hem een maandsalaris van 2.500 gulden betaalde: vijf keer het bedrag dat een geschoolde arbeider in Nederland verdiende.
Het was slechts het begin. Met de komst van de televisie explodeerden de salarissen van voetballers. Behalve dat ze tijdens hun carrière een rijkeluisleven konden leiden, hoefden ze ook daarna niet meer te werken.
In 1992 veranderde de Uefa de Europacup 1 in de Champions League. Onder druk van grote clubs, die er niet na een rondje al uitgekegeld wilden worden, kwamen er poulesystemen. In de jaren daarna werden steeds meer clubs uit grote voetballanden (landen met de meeste inkomsten uit televisierechten) voor het toernooi geplaatst. Anders dreigden de clubs zelf een Super League te beginnen.
De Uefa kon niet anders, hoewel door dit systeem kleine voetballanden geen kans meer hebben op de hoofdprijs. Die moeten zich tevreden stellen met een voorronde in juli.
Het zou mooi zijn als Infantino samen met Uefa-baas Aleksander Ceferin een internationale cao voor voetballers zou lanceren met afspraken over salarisschalen, ziekteverzuim en minimaal vier weken vakantie. En een maximumsalaris van vijf keer modaal, zodat ook KuPS of Kairat de beker kan winnen.
Het lukt misschien als iedere liefhebber vanavond KuPS tegen Kairat kijkt.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns