Popjaar 2025 blinkt uit met verrassende debutanten, frisse en zeer tegendraadse metal en een Japans liedjesfenomeen dat ons een mentale herstart kan geven. De beste albums, tot nu toe.
is redacteur popmuziek van de Volkskrant.
Het opmerkelijkste album kwam dit jaar van de band Velvet Sundown, die honderdduizenden luisteraars veroverde op Spotify met de plaat Paper Sun Rebellion. Een album vol lievige, zomerse indie, die geen enkel kwaad in de zin leek te hebben.
Maar dat had Velvet Sundown bij nader inzien toch wel. Want de band bleek geen band, maar een AI-baksel van een of andere kwaadaardige knoppendraaier die een paar trefwoorden in een van de inmiddels vele AI-muziekgeneratoren had gegooid.
De muziekwereld raakte ervan in een existentiële crisis. Hoe moet dit verder, en waar eindigt dit? Bij het einde van alle muziek?
We geven ons nog niet over en buigen ons eerst nog even over echte muziek van echte mensen, die ons in de ziel raakt en hoop blijft geven voor de toekomst. Wat wordt er nog geniale, opwindende en zelfs helende muziek gemaakt, in deze lijst met voorlopig beste muziek van 2025.
Een waanzinnige zangeres die je omver zingt, nee, dat is Saya Gray niet. En dat wil ze ook niet zijn. De kracht van haar rijke popplaat Saya zit hem in de productie van de liedjes, waarin je de hele popgeschiedenis voorbij hoort komen, van vreemde pedalsteelgitaren die huilen onder dubbende bassen tot meerstemmige en gelaagde koortjes, die de vocalen tóch zeer bijzonder maken. Hoe vaker je Saya beluistert, hoe meer je erin ontdekt. Probeer alleen de psychedelische r&b van de track Line Back 22, en kom tot diezelfde conclusie.
Het is een memorabel metaljaar, waarin jonge, vaak fonkelnieuwe bands ineens uitgroeien tot arena-acts. En dat met heavy muziek die zich niets aantrekt van genre-afspraken of de ongeschreven regels van starre metaldenkers. Het anonieme duo Sleep Token maakte een album met smachtende en tekstueel rijke songs, die harde en gonzende gitaren optuigen met r&b-stemmen, dramatische piano’s en zelfs reggaeton. Sleep Token werd afgefakkeld door metalpuristen en andere haters, maar kwam doodleuk binnen op één in veel albumcharts. Zoete wraak van twee dappere Britse jongens.
Hoe kun je nog een enigszins normaal en helder denkend mens zijn, in een waanzinnige wereld? De Canadese zangeres Tamara Lindeman schrijft er pijnlijk mooie liedjes over op haar album Humanhood, en onder haar gebruikelijke bandnaam The Weather Station. Vaak kwetsbaar, met die prachtige langs de noten zwevende folkstem van haar, maar soms ook grimmig en hard voor zichzelf, zoals in het best stevige poplied Neon Signs, waarin je ook als luisteraar iets moet wegslikken: ‘So lonely, drifting, unmoored from real life/ If nobody believes it, all it can do is die.’
De Amerikaanse indiegod Bon Iver gaat de somberte in de wereld te lijf met een prima humeur, en zelfs geloof in betere tijden. Op zijn album Sable, Fable bromt zijn warme en soms aangenaam in de falsetstand schietende stem liedjes als Everything Is Peaceful Love aan elkaar. Die titel alleen al. Ziet Justin Vernon, zijn echte naam, de ellende in de wereld niet? Vast wel, maar hij bekijkt de poel des verderfs vanaf een veilige plek en vanuit de hoogte: in een boom in zijn tuin, waar hij als kind ook al een goed heenkomen zocht als alles tegenzat. Bloedmooie liedjes, waarin alle losse deeltjes steeds prachtig samenvallen.
Het wordt wéér een sterk jaar voor doorbrekende popvrouwen, net als veel voorgaande jaren. Een opmerkelijke naam in dit speelveld is zangeres en danser FKA Twigs, die weliswaar al even bezig was, maar dit jaar de grootste festivalpodia betoverde. En dat met muziek die niet veilig in het grootste popgemak blijft hangen, maar eerder aansluiting zoekt bij de elektronische avant-garde. De productie van de Welshe dj Koreless is spannend en verfijnd, en zijn vaak wat mysterieus klinkende techno laat de hoge, subtiel vervormde zangstem van FKA Twigs steeds opstijgen, of zelfs klinken als Madonna in haar beste dancejaren.
Loopt een vrouw met 80 miljoen volgers op sociale media een kantoor van een grote platenmaatschappij binnen, en zegt: laat mij nu maar eens een popalbum maken. Platenbaas checkt nog even – inderdaad: 80 miljoen potentiële albumkopers – en zegt: ‘Natuurlijk, Addison Rae, gaan we fixen.’ Het opmerkelijkste is nog dat Addison een heerlijke popplaat is geworden, die al een halve zomer meegaat en nog steeds straalt.
Een geslaagd muziekjaar kan niet zonder dat ene debuut, dat vanuit het niets lijkt te komen en je helemaal omkeert. De Franse producer en zangeres Oklou doet precies dat, met haar eerste volwaardige album Choke Enough. Vanuit het niets komt haar plaat natuurlijk niet echt: Marylou Vanina Mayniel, haar echte naam, heeft er drie jaar aan gewerkt. Je hoort de overgave en het sleutelwerk in fijn gearrangeerde liedjes als Thank You For Recording, vol mysterieuze houtblazers en stemmenwolken.
Frankrijk doet het goed, in popjaar 2025. De oudgediende rockers van The Limiñanas lieten de liefhebbers zeven jaar wachten op nieuw werk, maar dat verse album Faded beloont het geduld. Wat een zalig zuigende sixtiespop blaast het echtpaar Marie en Lionel Limiñana eruit, bijvoorbeeld in het nummer Prisoner of Beauty, met een vocale gastbijdrage van Bobby Gillespie van Primal Scream. Franse psych- en sixtiespop met eerbied voor een rijk verleden, dat we vaker naar het heden zouden moeten halen.
Ook op Sinister Grift van de Amerikaanse producer en liedschrijver Panda Bear (Noah Lennox) is de stemming opgewekt nostalgisch. Met zijn band Animal Collective boog Panda Bear zich al over de psychedelische surfpop en zangkoortjes van de Beach Boys, en ook solo kijkt hij om naar het zonnigste popverleden uit zijn thuisland. Sinister Grift is een toegankelijke, zeer melodieuze plaat, die op wonderlijke wijze toch vaak wat weerbarstig klinkt. Luister naar die trage, achter een wolk verstopte gitaarmelodie en de hoge, dromerige zang, en ontwaar een groot mysterie in bijvoorbeeld de track Anywhere But Here.
Weer een heavy band die het helemaal anders doet. Het Amerikaanse Turnstile komt voort uit de bozigste hardcore en punk, maar heeft het geluid op de laatste albums heel andere kanten opgeslingerd, tot ver buiten de arena’s van de hard rammende gitaren. Never Enough is de sterkste plaat uit het oeuvre, en een vervolmaking van de vernieuwingsmissie. De riffjes zijn nog opwindend, gelukkig, maar ze worden verstrooid met zomerse indie en zelfs voorzichtig bliepende disco. We horen invloeden van The Smiths en Tame Impala, en vallen ook daarom als een blok voor deze hardcorevernieuwers.
Luister je voor het eerst naar het Japanse fenomeen Ichiko Aoba, dan gaat een heel nieuwe liedjeswereld voor je open. De gitarist en zangeres was al een grootheid in haar thuisland, maar gaat nu de hele wereld over, in de deftigste concertzalen. En natuurlijk met haar spookachtig mooie album Luminescent Creatures. Vanaf de eerste noten word je gegrepen door zwevende fluiten, harpen en die zacht zuchtende en fluisterende stemmen, die draden in je hoofd weven. De muziek van Aoba klinkt soms als een heilzame hypnose, die je een mentale herstart kan geven.
Platen die nérgens op lijken: wij zijn daar gek op. En de Britse producer Felix Manuel alias Djrum kennelijk ook. Met zijn album Under Tangled Silence zet hij iedere luisteraar op het verkeerde been. De nummers beginnen vaak als neoklassieke pianotingelaars, van die kabbelende rusttracks waaraan geen einde komt. Maar gaandeweg worden de spannende, jazzachtige composities volgebouwd met schurende synths en diepe bassen, en wordt het klankbeeld grimmiger. Meesterlijke muziek, die in de startblokken staat voor onze definitieve eindejaarslijst.
Luister hieronder naar onze podcast Culturele bagage. Kijk voor al onze podcasts op volkskrant.nl/podcasts.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant