is eindredacteur en televisierecensent van de Volkskrant.
Televisie bestaat bij de gratie van monogamie, want buiten de katholieke kerk ken ik geen instituut dat zo aanstuurt op het huwelijk, met afgelopen zondag weer een nieuwe prediker: Your place or mine, een datingprogramma van SBS6.
Singles, die vieze ketters, daten in dit programma ‘vanuit hun eigen, vertrouwde omgeving’, dat heet, een gecompartimenteerde televisiestudio (denk: sitcom) die is ingericht naar de woonkamers van de twee vrijgezellen in kwestie. De zes vrijgezellen gaan op drie dates, en kiezen naderhand welke het best verteerbaar was. Een nieuw concept, dat eigenlijk gewoon weer een oprisping is van alle andere ‘nieuwe concepten’ – mensen, even hoopvol als onrustig, op zoek naar wat de voice-over een connectie noemt.
Your place or mine doet vaagjes denken aan het geweldig brutale Room Raiders van MTV, uit de vroege jaren nul, waarin een vrijgezel aan de hand van drie spontane huisbezoeken mocht kiezen wie de ideale partner moest zijn. Die huiszoekingen waren lekker goor, met gegrabbel in nachtkastjes (O hé, een vibrerende cockring), gesnuffel in de wasmand en de blacklights die werden gebruikt om opgedroogd sperma te traceren. Kon gewoon!
Jammer hoor, dat Your place or mine slechts de suggestie wekt van intimiteit. De huiskamers doen behoorlijk Ikea-achtig aan, gecureerd, zonder rommeltjes of zaad. De kleurrijke vrijgezel Pascal heeft haar huiskamer ingericht met een groot portret van Johnny Depp (ze is fan, zegt ze er nog maar even bij) en Mischa’s woonkamer wordt, struikelgevaar, overgenomen door een kajak. De voice-over van acteur Cees Geel: ‘Wat voor type vrouw mag er zeker niet aan Mischa’s paddel zitten?’
En daar gaat Mischa, in een confessional biecht hij op wat er allemaal mag ontbreken bij zijn droomvrouw: nepnagels, kinderen, leggings, adhd, wenkbrauwen die te veel de vorm van een boogje hebben. Zelf is hij nogal een zakelijk type, en het huisbezoek bij de gezellige Pascal gaat dan ook niet vanzelf. Zij zegt patat, hij zegt friet, nog zo’n dealbreaker.
In de film Materialists, hij draait nog in de bioscoop, ziet koppelaarster Lucy een match als een optelsom: factoren als afkomst, inkomen, uiterlijk en smaak bepalen wat je waard bent op de datingmarkt, een perfecte match bestaat uit mensen met eenzelfde status. Your place or mine is in dezelfde geest een zoektocht naar een interieur dat in alles al lijkt op het jouwe, dating als transactie.
‘Vroeger had je rode chips en witte chips’, merkt een verslagen Mischa op over daten, ‘nu heb je honderd soorten.’ En inherent daaraan: veel meer kieskeurigheid.
Maar dan toch een hoopvolle ontwikkeling: Ramon, type fedorahoed, bloemetjesblouse en conga’s, heeft het opvallend gezellig met de innemende Roelien, op het eerste oog zowel qua interieur als exterieur een ongeloofwaardige match. Ze houden elkaars handen vast. Die van hem zijn klam, maar dat geeft niet.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant