is mediaverslaggever van de Volkskrant. Hij schrijft vooral over televisie, podcasts en boeken.
Lezen doe ik liever liggend dan zittend. Maar ik heb wel hoofdondersteuning nodig, want alleen al van het kijken naar mensen die het in een park op een kleedje doen, krijg ik acute nekpijn. Dus kocht ik deze lente een donkerblauw luchtbed, dat zich opblaast als ik de mond ervan open en er daarna wapperend rondjes mee ren.
Omdat ik oog als een idioot als ik met zo’n plastic, opzwellend gevaarte van ruim anderhalve meter door het park galoppeer, probeer ik het eerst in draf, in de hoop op minder bekijks.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Die hoop is ijdel, want het is natuurlijk ook geen gezicht om er in een iets lager tempo mee rond te rennen. Bovendien levert het te weinig lucht op. De volle galop is noodzakelijk, zo heb ik door schade en schande inmiddels wel geleerd.
Toen ik er vorige week eindelijk in was geslaagd het ding glanzend en rimpelloos te krijgen en ik er met mijn boek op ging liggen, begonnen meerdere groepen te applaudisseren, ik denk niet uit ontzag.
Al het ongemak is het waard, want in de zomer hou ik intens van lezen in het park. Deels omdat ik geen tuin heb en ik, hoewel ik qua teint eerder op het Siberische dan het Spaanse spectrum zit, het liefst hele dagen in de blakende zon lig. En deels vanwege de lome sfeer. Oké, soms krijst er een kind, maar meestal hoor je ontspannen muziek uit een boxje of het gesis van de parkbarbecue.
Hou ik ook van het idee te worden gezien, met in mijn handen een boek, terwijl anderen een bal nodig hebben om zich te vermaken of, godbetert, een frisbee?
‘Mensen die in het openbaar boeken lezen, zijn academische exhibitionisten die net zo geobsedeerd zijn door hun imago als de leeghoofden van Love Island waar ze zo op neerkijken’, zegt de Ierse komiek Frankie McNamara in een TikTokfilmpje.
Heeft hij een punt? Is het enige verschil dat deelnemers van Love Island, met hun soepele praatjes en gespierde lijven, big dick energy proberen uit te stralen en ik, met mijn bijna zeshonderd pagina’s tellende boek van Jonathan Franzen, big concentratieboog energy?
Vroeger zouden dat misschien twee tegenovergestelde begrippen zijn, maar waar boekenwurmen toen weleens werden weggezet als nerds, worden ze nu omarmd en gedocumenteerd (zie ook Hot Dudes Reading, een Instagram-pagina met 1,2 miljoen volgers) alsof ze tot een uitstervende soort behoren. Een boek lezen ís nu cool, stráált big dick energy uit.
In hoeverre ik in het park met de buitenwereld bezig ben, weet ik niet precies. Hoop ik werkelijk op zo min mogelijk bekijks als ik met mijn boek op mijn luchtbed ga liggen? Is mijn geklungel daaraan voorafgaand wel echt geklungel? Of wil ik stiekem dat alle aandacht daarvoor zich uiteindelijk vertaalt in flirterige en/of (semi-)intellectuele gesprekken? Is er sprake van een heus plan? Als dat zo is, dan werkt het vooralsnog voor geen meter.
Source: Volkskrant