De columnisten Danielle Pinedo, Pieter van Os en Philip de Witt Wijnen werpen in deze rubriek beurtelings een blik op het EK voetbal in Zwitserland.
Lucy Bronze werpt kort voor haar strafschop in de shoot-out tegen Zweden haar bandage weg, dat ze eerder om haar pijnlijke hamstring had gewikkeld. Ze schiet vervolgens raak. Foto Charlotte Wilson
Als één speelster dit EK indruk op mij maakt, dan is het de Engelse rechtsback Lucy Bronze. Niet vanwege haar traptechniek, hoewel ze een geweldige pass in de benen heeft, maar om haar ijzeren wil. Een voorbeeld voor iedereen.
Haar optreden tijdens de kwartfinale tegen Zweden vormde de sleutel tot een zwaar bevochten overwinning. Eerst nam ze haar dolende ploeg op sleeptouw, door een kwartier voor tijd een voorzet binnen te koppen: 1-2. Na de snelle 2-2 nam Bronze een strafschop die, zoals The Telegraph kopte „de Britse voetbalfolklore ingaat”.
Het was de zevende in een knotsgekke reeks. Voor wie ’m niet gezien heeft: Bronze verwijdert eerst de tape die ze even daarvoor om haar pijnlijke rechterbovenbeen heeft gewikkeld. Ze wil vrijuit kunnen schieten. Dan veegt ze wat kalk van de stip. Bijna liefdevol, alsof ze de plantjes water geeft. Ze loopt achterwaarts en ramt de bal hoog in de touwen, zó overtuigend als ik zelden iemand een penalty zag nemen. Er volgt een oerkreet, en als de bal terugveert uit het net, pakt ze die op en smijt hem op het gras. Boodschap: jullie Zweden kunnen inpakken. Het werkt, want de 18-jarige Zweedse na haar schiet de bal ver over het doel. Einde wedstrijd.
Bondscoach Sarina Wiegman was zichtbaar onder de indruk. „Die veerkracht, die strijdlust”, stamelde ze na afloop. „Ik heb zoiets nooit eerder gezien. De enige manier om Lucy van het veld te krijgen, is in een rolstoel.” Nu maar hopen dat Bronze (33) de afgelopen dagen wat is opgelapt, voor nóg een memorabel optreden tegen de Italiaanse vrouwen – qua mentaliteit haar gelijken.
Danielle Pinedo