De lezersbrieven, over de waarde van een dierenleven, femicide, het wounded healer-syndroom en een ‘toevallige’ foto in Londen.
De zeeleeuwen in Artis gaan verhuizen. Omdat hun verblijf op geen enkele manier voldoet aan de natuurlijke behoeften van deze intelligente dieren, aldus de Partij voor de Dieren. Hartstikke goed en terecht, maar hoe zit het dan met die andere miljoenen dieren in ons land?
Wanneer komt de dag dat hun leven niet langer bestaat uit dag-in en dag-uit, als ze die dag überhaupt al halen? Wanneer komen de dagen waarop ze kunnen rennen door het gras, wroeten in de modder, spelen met soortgenoten, gevoed worden door hun eigen moeder? Een leven zoals elk dier dat verdient, in vrijheid, in de natuur.
Ik weet dat de PvdD ook voor hen strijdt. Maar toch blijft de vraag knagen: waarom acht de mens het leven van een varken minder waard dan dat van een zeeleeuw?
Mickey Deerenberg, Amsterdam
In het artikel van Haro Kraak schrijft hij dat femicide het doden van een vrouw is omdat ze vrouw is. Dit klopt. Meisjes worden voor de geboorte of net na de geboorte gedood omdat het hebben van een zoon de voorkeur heeft. Dit gebeurt onder andere in China en India.
Maar vrouwenmoord of partnermoord is het doden van een vrouw, die in een bepaalde relatie heeft tot een (ex)partner. Zoals Reneé Römkes stelt in dit artikel: ‘het gaat om mannen die een dominante positie opeisen tegenover hun partner of ex, en haar vermoorden omdat zij een grens stelt’.
Beide zijn moord, maar bij femicide gaat het erom dat het om een (ongeboren) vrouw gaat, juist omdat ze vrouw is. Bij partnermoord is de relatie met dader van belang. Ik vind het belangrijk dat deze twee begrippen juist worden gebruikt, ook gezien de juridische consequenties.
Judith Terwindt van Berkom, Waalre
Om femicide te begrijpen, moet breed besproken worden dat huiselijk geweld ook achter hoogopgeleide deuren bestaat. Femicide is geen nieuw mysterieus fenomeen; het is een absolute uitkomst van een som aan factoren die in vele Nederlandse huishoudens aanwezig zijn. Ik heb het hier nadrukkelijk over gezinnen met een hoge sociaaleconomische status.
Ik ben een millennial, opgegroeid in een welvarend Nederlands gezin. Een mooi huis aan het bos, een lieve hond, regelmatig op vakantie, vaak uit eten. Een statusgevoelig, ondernemend gezin. Dwingende controle was normaal. De mannelijke kostwinner heeft macht, de vrouw heeft de rol van dienende ‘trophy wife’ en zorgzame moeder. Kinderen op tennis of hockey, internaliserend dat status het belangrijkste goed is. Driftbuien, manipulatie, breed seksisme en financiële macht.
Heel normaal: papa heeft stress op kantoor. Laten we vooral voor hem zorgen door strak in het gareel te blijven. De som was er, de angsten waren er, maar de finale klap kwam nooit. En dus ga je denken dat het allemaal niet zo erg was.
Aan femicide gaan processen van intiem terreur vooraf die in vele huizen gaande zijn en genormaliseerd worden door gebrek aan kennis. Dit vraagt aandacht en educatie. De ontwikkelingen op het gebied van strafbaarstelling van psychisch geweld hoeven we daarvoor niet af te wachten.
Marjolein Telkamp, Amsterdam
Griet Op de Beeck is schrijver, maar ook zelfbenoemd therapeut. Dat laatste, in combinatie met een groot podium, is problematisch.
Op de Beeck kampte met ernstige psychische klachten, waaronder een depressie, suïcidepoging en eetstoornis. Toen ze ‘in een diep hol zat’, besloot ze zelf therapeut te worden – een bekend fenomeen, het wounded healer-syndroom. Klinkt nobel, maar is gevaarlijk.
Wie nog midden in eigen trauma’s zit en anderen gaat ‘helpen’, loopt het risico cliënten te gebruiken als verlengstuk van eigen pijn. De kans op verwarring of schade is reëel – zeker als iemand, zoals Op de Beeck, geen oog lijkt te hebben voor haar eigen beperkingen.
Kritiek van de Vlaamse Vereniging van Klinisch Psychologen wuift ze weg. Onafhankelijke wetenschappers van SKEPP noemt ze ‘geen raad van wijzen’.
Ik werk dagelijks met mensen in psychisch lijden. Die verdienen bescherming en veilige zorg. Door haar dit podium te geven, legitimeert de publieke omroep indirect haar therapeutische claims. Dat is een gevaarlijk precedent.
Bernard Leenstra, huisarts, Utrecht
Het kan bijna geen toeval zijn dat de foto van de bushalte met Trump en zijn vriend Epstein voor de bus naar Waterloo.
Jan Beeldman, Flayat (Frankrijk)
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant