In België wordt Remco Evenepoel gezien als de man die in de Tour de France de tijden van Eddie Merckx en Lucien Van Impe kan laten herleven, maar ook dit jaar zat dat er niet in. In tranen verliet hij zaterdag de Tour.
schrijft voor de Volkskrant over wielrennen.
Als Remco Evenepoel (25) na de eerste etappe van deze Tour in Lille over de finish rolt, heeft hij de pest in zijn lijf. Hij verloor 39 seconden omdat hij én zijn ploeg niet zaten op te letten toen het peloton in waaiers werd getrokken. Voor dit scenario had hij gewaarschuwd. Op het grillige parcours van de eerste tien ritten moest hij de schade zien te beperken. Tijdens een persconferentie voor de start had hij iets fatalistisch over zich. Steeds benadrukte hij hoe ‘vreselijk’ zijn winter was geweest na een trainingsongeval in december vorig jaar.
Een paar honderd meter na de finish in Lille staat bij de teambussen van Soudal-Quickstep een jochie met een notitieboekje te wachten tot zijn held arriveert en hem een handtekening geeft. Hij heeft zich slim opgesteld op de plek waar Evenepoel langs moet om de touringcar te bereiken. ‘Ga aan de kant, alsjeblieft’, sist Evenepoel tegen zijn fan, die gedwee opzij stapt. De tweevoudig olympisch kampioen zet zijn fiets weg en verdwijnt in de bus.
Nauwelijks een kwartier later circuleren de beelden van de bitse afwijzing op internet. Dat hij na bedaard te zijn de tijd neemt om tientallen fans van een handtekening te voorzien, wordt niet gepubliceerd. Evenepoel doet dat dan maar zelf op zijn socials, met een sneer erbij. ‘Dankjewel voor alleen het tonen van negatieve dingen, media’, schrijft hij. Verspreid liefde, geen haat.’
Als vergelding besluiten Evenepoel en zijn team twee dagen niet met de media te praten. Woordvoerder Phil Lowe: ‘Dat was geen mediastop. Er volgden twee vlakke etappes. Remco stond toch niet in de spotlights.’
Evenepoel en de Vlaamse media – het is geen gelukkig huwelijk. Alles wat hij doet, is in Vlaanderen nieuws. Journalisten zijn er al bezeten van hem sinds hij op zijn achttiende, in zijn eerste hele seizoen als wielrenner bij de junioren, slechts één koers niet wist te winnen. Het wonderkind dat ook profvoetballer had kunnen worden, werd in wielergek Vlaanderen tot nieuwe Tour-winnaar gebombardeerd.
Volgend jaar is het vijftig jaar geleden dat Lucien Van Impe de gele trui voor het laatst naar Vlaanderen bracht, het landsdeel waar kinderen groot worden met de koers. Men snakt er naar een nieuwe held. Die gulzigheid werd verder aangewakkerd toen Evenepoel in 2022 bij zijn debuut de Ronde van Spanje won. Ook toen was het al 44 jaar geleden dat een Belg een grote ronde had gewonnen. De Tour was een kwestie van tijd.
De druk op zijn tengere schouders om die belofte in te lossen nam almaar grotere vormen aan na het wonderjaar 2024, toen hij bij zijn Tourdebuut derde werd en daarna twee keer olympisch kampioen in Parijs. Niet lang na die triomfen riep hij het zelf om het hardst: ‘Het is mijn droom om de drie grote rondes te winnen. De derde plaats in de Tour heeft me getoond dat het mogelijk is.’ Joeri De Knop, wielerjournalist bij de Vlaamse krant Het Nieuwsblad: ‘Hij legt de lat erg hoog voor zichzelf en wij gaan daar als media in mee. Daardoor wordt ook de publieke opinie beïnvloed.’
Voor een Vlaming, die door de bank genomen wat omfloerst kan communiceren, is Evenepoel ongemeen direct. Niet alleen in interviews, maar ook in zijn uitlatingen op sociale media. Toen zijn ploegmaat Julian Alaphilippe in 2020 door een motorrijder werd geschept, noteerde Evenepoel op Twitter de woorden: ‘Fucking motard de merde!!!’, een post die voor ophef zorgde.
‘Zulke acties waardeert men in Vlaanderen niet’, zegt Maxim Goethals, De Knops collega bij Het Nieuwsblad. ‘Wout van Aert wordt door het publiek gezien als charmant en charismatisch, heeft het imago van de ideale schoonzoon. Maar Remco is meer een enfant terrible, een ongeleid projectiel, een straatvechter. Daardoor zijn er in Vlaanderen haters die ervan overtuigd zijn dat hij de Tour toch niet gaat winnen, naast een kamp dat zeker weet van wél.’
Het was een van de eerste keren dat zijn ploeg begreep dat hun talent mogelijk wat (media)begeleiding kon gebruiken. Vanaf dat moment beheert een externe partij meestal zijn posts, tenzij er, zoals op dag één van deze Tour, iets gebeurt dat hij niet over zijn kant kan laten gaan.
Dat gebeurde ook eerder dit jaar, toen tv-presentator Ruben Van Gucht in een talkshow beweerde dat Evenepoel zijn schoonfamilie financieel onderhoudt. Hij klom meteen in de pen omdat hij zich ‘verplicht voelde’ om te reageren op de ‘absurde en respectloze uitspraken’. Hij sloot af met: ‘Misschien moet jij je eerder zorgen maken over je eigen familie, Ruben.’
Het moddergevecht vond plaats niet lang nadat Evenepoel een succesvolle rentree had gemaakt. Nadat hij in december vorig jaar tijdens een training keihard tegen een openstaande deur van een postbezorgersbusje was geklapt en ribben, zijn schouderblad en hand brak, lag hij er lange tijd uit. De Vlaamse tv laste zelfs een extra live-nieuwsuitzending in om verslag te doen van het ongeluk. Maar toen hij vier maanden later de Brabantse Pijl won, sloeg in Vlaanderen andermaal de euforie toe. Evenepoel was op tijd fit voor de Tour.
Maar in Luik-Bastenaken-Luik, de koers die hij twee keer won, bleek dat hij nog niet goed genoeg was. Hij ontplofte op een klim en kneep met gevoel voor drama in de remmen omdat hij niet gefilmd wilde worden.
En ook zaterdag, toen hij aan de voet van de Col du Tourmalet in tranen afstapte, maakte hij een wegwerpgebaar naar de camera’s. De inzinking van een dag ervoor, toen hij slechts twaalfde werd in de klimtijdrit naar Peyragudes en werd ingehaald door Jonas Vingegaard, was hij niet te boven gekomen.
Zijn persman Phil Lowe gaf Evenepoel de optie niet naar de media te gaan, met het risico op een boete van 2000 euro van Tour-organisatie ASO. ‘Hij is emotioneel, ik wilde hem beschermen. Zie het als anger management’, aldus Lowe. ‘Maar hij wilde reageren.’
Eenmaal afgestapt begon Evenepoel in de ploegleiderswagen onbedaarlijk te huilen. Fysiotherapeut Steven Vrancken hield wijselijk zijn mond en reed hem naar de ploegbus. ‘Na het handtekeningincident ben ik gevraagd om Remco voortaan naar de bus te rijden in wat we zijn escape car zijn gaan noemen’, zegt Vrancken. ‘Zo kon hij niet aangeklampt worden. In wielerland België wordt alles wat hij doet gefilmd, om gek van te worden. Ik heb hem zaterdag gezegd: ‘Remco, je bent ook maar een mens.’ Hij zei alleen maar: ‘Bedankt.’’
Vlak na de etappe stapt Evenepoel met bloeddoorlopen ogen en een capuchon op zijn hoofd uit de bus in Bagnères-de-Luchon. Hier staat een geknakt mens tegenover vijf camera’s en twintig journalisten. ‘Dit is de zoveelste domper dit jaar’, zegt hij. ‘Na al die moeilijke momenten had ik toch de moed gevonden om mezelf klaar te stomen. Als het dan mislukt, is dat extreem pijnlijk. Wat er aan de hand is, weet ik nu nog niet.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant