Zaterdag kondigde de Syrische regering een, inmiddels wankel, bestand af in de zuidelijke provincie Swaida, waar het leger vocht tegen milities van druzen. Israël voerde afgelopen week luchtaanvallen uit op het zuiden en hoofdstad Damascus. We bellen met regio-correspondent Rob Vreeken die de stemming in Israël peilt.
Dag Rob, waar zit je nu?
‘Ik zit in nu Jaffa, deel van Tel Aviv. Ik ben weer een week in Israël om reportages en interviews te maken voor de krant.
‘Het is nu rustig hier, al blijft er een gevoel van onveiligheid. Gisteren kwam er nog een raket uit Jemen deze kant op. Dan gaat iedereen hier rustig en geroutineerd naar de schuilplek. Ik ging naar de parkeergarage aan de overkant. Dan wacht je vijf minuten, en dan kun je weer naar buiten.’
Deze week viel Israël militaire doelen in Syrië aan. Weer een front. Hoe reageren de Israëliërs daar op?
‘Het is niet zo dat heel Israël nu bevangen door emoties reageert op wat er in Syrië gebeurt. Wat me wel opvalt is dat er op straat en in de media een groot gevoel van sympathie voor de druzen is. Er zijn natuurlijk ook druzen in Israël, een aparte groep binnen het Arabische volksdeel, met meer sympathie voor de staat Israël dan Arabieren over het algemeen.
Mannelijke druzen kunnen hier ook in het leger dienen. Veel Israëliërs beschouwen hen als broeders die ze moeten beschermen.
‘De beelden van snorren en baarden die bij druzen werden afgeschoren, gingen heel erg rond hier. Die gebeurtenissen worden vergeleken met wat er met Joden gebeurde in de nazi-tijd. Ook in de retoriek wordt die vergelijking getrokken. Waren landen ons toen maar te hulp geschoten, dat laten wij onze druzen-broeders niet gebeuren, dat hoor je nu ook.’
Een reden voor Israël om aan te vallen is toch ook omdat ’t het Syrische leger niet in de buurt van de grens met Israël wil hebben?
‘Die geopolitieke reden raakt een beetje ondergesneeuwd. Israël wil een voet tussen de deur, een bufferzone in het zuiden van Syrië.
‘Wat me nu ook weer opvalt, ook bij linkse Israëliërs die openstaan voor het Palestijnse verhaal, die demonstreren in Tel Aviv, is dat zij in de nationalistische reflex schieten zo gauw Israël wordt aangevallen. Of het nu door Hezbollah is, door Iran, of nu bij de kwestie met de druzen, dan staan zij voor de nationale eenheid, en vallen alle meningsverschillen weg.
‘Netanyahu weet dat ook, en dat maakt zo’n aanval voor hem een veel prettiger veld om op te operen dan andere velden. Dat geldt niet alleen in eigen land, ook internationaal merk je dat. Toen Israël Iran aanviel, gingen landen zich snel weer achter Israël opstellen.’
Nu is er weer een staakt-het-vuren in Syrië. Is de Israëlische inmenging daarmee voorbij?
‘De internationale logica wil dat het regime de kans krijgt om stabiliteit te creëren. Het is in niemands belang dat er een nieuwe Syrische burgeroorlog komt. Dus het is beter om te deëscaleren dan om olie op het vuur te gooien. De internationale gemeenschap denkt: laat in godsnaam het probleem-Syrië voorbij zijn, maak het niet erger.
Maar Israël kan veel dingen ongestraft doen, hebben we gemerkt.’
Hoe is het met de berichtgeving over Gaza in Israël?
‘Er is heel weinig aandacht voor het Gazaanse leed, dat hebben we al heel vaak vastgesteld, afgezien van een krant als Haaretz wellicht.
De gijzelaars zijn wel permanent in de aandacht. Dat is ook de grootste zorg van de demonstraties tegen Netanyahu, de demonstranten dragen voortdurend foto’s van de gijzelaars met zich mee.
Ik merk wel dat er bij demonstranten ook vermoeidheid optreedt. Die zijn niet meer massaal. Van buitenaf werden die nog weleens overdreven; alsof er elk weekend een miljoen mensen op straat zouden zijn. Dat is absoluut niet waar, zelfs honderdduizend demonstranten worden zelden gehaald. Maar nu zijn ze helemaal niet groot meer. Mensen zien ook dat demonstreren niets uithaalt. Netanyahu geeft geen krimp.’
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant