Anouk en Léon leren elkaar kennen bij het kampvuur op een theatercamping in Frankrijk. Vanaf dat moment doen ze eigenlijk alles samen. ‘Het gestuntel maakte plaats voor genot.’
is journalist. Voor Volkskrant Magazine interviewt ze wekelijks mensen over liefde en relaties.
‘Ik was 19 toen ik net uit een moeilijke relatie kwam en voor de vierde achtereenvolgende keer naar de theatercamping in Frankrijk ging. Ik verheugde me daar enorm op, een week met gelijkgestemde leeftijdgenoten rond het kampvuur, theater maken en praten.
‘Op de eerste dag arriveerden vier jongens met mij tegelijk, ze waren samen met de auto gekomen. Ik begroette ze allemaal, maar toen ik op de laatste, die met die zwarte krullen, afstapte en mijn hand naar hem uitstrekte, draaide hij zich om zonder mijn gebaar te beantwoorden. Hij ging verder met waar hij mee bezig was: zijn tent opzetten. Oh, nou dan niet, dacht ik. Wel jammer, want ik vond hem best een knappe vent. Al was ik zo snel na mijn relatiebreuk nergens op uit.
‘Die avond in de bossen, rond het vuur, belandden we naast elkaar en kletsten we wat. Het toeval had ons daar gebracht, zo herinner ik het me althans. We dronken lauw bier en hij had een boxje bij zich. We lieten elkaar om beurten nummers horen die we leuk vonden, Ed Sheeran, Tash Sultana.
‘Hij had lange wimpers en een pluizig baardje, zijn voorkomen had iets vrouwelijks en liefs. Dat vond ik fijn, want daartegen hoefde ik me niet te verweren of schrap te zetten, zoals bij jongens in strakke shirtjes met brede schouders. Dat is sowieso het fijne van dat kamp, je ontmoet daar mensen die net als alle adolescenten voorzichtig zijn om zich te laten kennen, maar daar vrijwel meteen hun bescherming laten vallen. De gesprekken zijn directer, telefoons blijven de hele week in de tent, de vertrouwelijkheid is onmiddellijk.
‘Toen ik hem de volgende dag met een ander meisje in zijn hangmat zag liggen voelde ik een lichte jaloezie. Ik sprak mezelf meteen vermanend toe: we hadden toch alleen maar een beetje zitten kletsen, heel gezellig zitten kletsen weliswaar, maar wel: vrijblijvend. Wat had ik dan gedacht.
‘Die tweede avond zaten we opnieuw om het vuur. We deden spelletjes met z’n allen. Hoe wij samen in de hangmat belandden weet ik niet meer, maar ineens lag ik naast hem. Dat andere meisje bleek gewoon een goede vriendin van hem te zijn. We probeerden te zoenen, wat nog niet meevalt in zo’n hangmat. Het is lastig om alleen elkaars mond te raken wanneer je met zijn tweeën in een soort puntzak naar beneden zakt.
‘Het was lang geleden dat ik een ander lichaam dan dat van mijn ex-vriendje zo nabij had gevoeld, het onwennige ervan leidde me af. Hij lag op zijn rug, ik op mijn zij, met mijn hoofd op zijn borst. Ik kantelde mijn hoofd in een ongemakkelijke hoek en voelde hoe het gestuntel plaatsmaakte voor genot. Hij was zo lief.
‘Ik voelde me zo op mijn gemak dat we de rest van de week alles samen deden, behalve slapen. We kookten samen, we deden samen de afwas, ’s avonds liepen we met zijn tweeën naar de doucheruimte en poetsten aan de roestvrijstalen wastafel onze tanden. Het delen van die dagelijkse rituelen vergrootte de vertrouwelijkheid. Het was spannend, ik was een beetje verliefd aan het worden. Maar van aantrekken en afstoten, twijfels, van honger naar bevestiging, alles wat zo’n beginfase vaak kenmerkt, was geen sprake. Het was alleen maar fijn.
‘Iedere theaterweek heeft zijn eigen thema, dit keer was het ‘vallen en opstaan’. Als oefening moesten we rennen door de grote circustent en ons laten vallen in de hoop dat de ander ons op tijd opving. Wanneer ik dat oefende met andere jongens werd ik nog voor mijn lichaam achterover helde al opgevangen. Maar Léon liet me zo ver vallen dat ik bijna op de grond lag, en dan ving hij me heel zacht op.
‘Dit alles – het kamp tussen de bossen, de zomer in Frankrijk, de vanzelfsprekende betrokkenheid tussen elkaar en de anderen – smeedde binnen een week een hechte band. Toch dacht ik bij het afscheid niet: ik heb nu verkering. Ik stapte in de bus en koos een plek achterin en zwaaide naar hem, zolang het bochtige landweggetje het toestond. Ik had zijn nummer, maar aarzelde, piekerde wie van ons het initiatief zou nemen.
‘Intussen zijn we zeven jaar verder. Nog toen ik in de bus zat appte hij dat ik mijn waterfles was vergeten en dat hij die zou komen brengen, en nog diezelfde zomer hielp hij me met verhuizen naar mijn eerste studentenkamer en vroeg hij verkering. Zeven jaar later zijn we nog steeds verliefd, misschien wel nog verliefder. En nog steeds doen we alles samen. Hij heeft dyslexie, dus lees ik hem voor. Gisteren nog, in het park, uit De kleine prins.’
‘Die week was de twaalfde keer dat ik die theaterworkshop in Frankrijk bezocht. Dit keer in de leeftijdscategorie van 18 tot 25 jaar. Met drie vrienden reed ik erheen. Ik wist dat ik weer allemaal oude bekenden zou zien.
‘Ik keek uit naar de open plek in de bossen, de temperatuur die kon oplopen tot ver boven de 30 graden, de grote circustent met de kleine tentjes ernaast. Hier voelde ik me veilig, niemand die oordeelt, gesprekken gaan al snel de diepte in, juist omdat iedereen een week zijn telefoon niet gebruikt en je met zijn allen een theatervoorstelling maakt.
‘Meteen na aankomst wilde ik mijn tent opzetten, zodat ik daarna eens rustig om me heen kon kijken wie er allemaal waren. Dat er een meisje naar me toekwam had ik slechts vaag in de gaten, ik ging zo op in de scheerlijnen, haringen en ankers dat ik niet zag dat ze me aankeek. Maar onbewust moet ik haar hebben opgeslagen, want toen ik die avond de kring rondkeek en een plek zocht om te zitten, herkende ik haar vrolijke, lichte ogen meteen.
‘Het was geen liefde op het eerste gezicht, er was zelfs geen sprake van flirten, het was veel ongedwongener dan dat. We zaten de hele avond naast elkaar en ik voelde: ik wil alles van je weten en jij mag alles van mij weten.
‘In het gewone leven hadden we elkaar natuurlijk ook wel opgemerkt, maar daar hadden we moeten daten. We hadden bij nul moeten beginnen, er hadden dagen, misschien weken van andere bezigheden tussen onze afspraken gezeten. Nu hadden we de gezamenlijke referentie van deze theaterweek, en de garantie dat we elkaar een week lang overal zouden tegenkomen.
‘Ik liet haar Ed Sheeran horen, van wie zij ook fan was. Nog diezelfde avond hoorde ik mezelf haar het pijnlijke verhaal vertellen over een naast familielid dat met mij had gebroken. Een onderwerp waarover ik niet graag sprak, maar daar, rond het vuur, op die warme zomeravond, kwamen de woorden zonder gêne. Ze vulde niets voor me in, ze liet me praten. Ik keek in haar knappe gezicht en zij vroeg door.
‘Best mogelijk dat daar de basis werd gevormd. In de dagen erna gedroegen we ons nog steeds los en vrij, niet meteen als stel, ook niet nadat we zoenden in de hangmat. Grootse en verwarrende verwachtingen waren er niet. We deelden simpelweg de dagelijkse routines: koken, tandenpoetsen. We liepen iedere avond samen naar de toiletblokken aan de rand van het terrein, kletsend, soms snel zoenend achter een muurtje. Het was spannend en voor mij de eerste keer dat ik op die plek zoiets meemaakte. Hoewel ik er geen betekenis aan probeerde te geven, was het meteen duidelijk dat het zoenen met haar anders was dan zomaar wat zoenen op een dronken avond.
‘Intimiteit kreeg een andere lading, niet alleen door de context van de week maar ook door haar ongepolijste enthousiasme. Ik voelde me geliefd, gewaardeerd, alsof ze door me heen keek. Thuis deed ik me vaak anders voor dan ik was, minder gevoelig. Hier was zo’n voorbehoud niet nodig.
‘Daar kwam bij dat de theateropdrachten die we kregen toevallig allemaal met het geven en ontvangen van vertrouwen te maken hadden. Het thema die week was ‘vallen en opstaan’, we oefenden letterlijk in je laten vallen en hopen dat de ander je net op tijd vangt. Soms leken die spellen een soort relatietherapie, wanneer we bijvoorbeeld gevraagd werden om elkaar een paar minuten in de ogen te kijken – als je dan al een beetje gek op iemand bent, gaat het heel snel.
‘Het afscheid viel me zwaar. Toen ze in de bus kroop twijfelde ik ineens of ik haar nog zou zien. Ik dacht uit alles op te maken dat dit geen gewone vakantieliefde was, maar hoe kon ik dat zo zeker weten?
‘De bus was een touringcar, van binnen en buiten behangen met ballonnen. Ik zag iets bewegen bij de achterruit maar kon niet zien of zij het was die zwaaide. Toen maakte de weg een bocht en verdween de bus uit zicht.
‘Mijn uiteindelijke ticket naar haar bleek haar achtergebleven waterfles, ik vond hem op het veld, bewaakte hem met mijn leven alsof het een cheque van tienduizend euro was. Nu moeten we elkaar wel weer zien, dacht ik.
‘Dit alles was in 2018 en we zijn nog steeds onafscheidelijk. We wonen samen, koken samen, gaan samen hardlopen, doen boodschappen met zijn tweeën. En we gaan nog steeds ieder jaar naar het Franse theaterkamp, nu als begeleiders.’
Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant