De weg van Oliver Bearman naar de Formule 1 is geplaveid met pure snelheid, vroege volwassenheid — en de noodzaak om elke kans te benutten. In gesprek met Motorsport.com blikt de 20-jarige Brit terug op hoe zijn verrassende Ferrari-debuut alles veranderde en waarom realistische verwachtingen één van de lastigste aspecten is van het leven als Haas-coureur in 2025.
Er is een verhaal dat veel zegt over Oliver Bearman. In april 2023, kort na zijn doorbraakweekend in de Formule 2 in Baku — waar hij zowel de sprintrace als de hoofdrace won — werd Bearman 18 jaar. Een van zijn sponsors nodigde hem uit voor een gesprek. "Ze maakten er een klein feestje van", herinnert Ollie zich. "Toen wezen ze naar een Ferrari Roma die daar geparkeerd stond. Ik keek ernaar, draaide me om, en kreeg de sleutels in mijn hand gedrukt: 'Gefeliciteerd met je verjaardag.'"
Bearman, stomverbaasd, belde direct zijn vader David om het nieuws te delen. "Je gelooft het nooit!" zei hij. Het antwoord: "Dat is geweldig, maar je weet dat we nu de verzekering moeten betalen — en dat is niet goedkoop."
Oliver Bearman kreeg een bijzonder cadeau op zijn 18e verjaardag.
Foto door: Sam Bagnall / Sutton Images via Getty Images
In huize Bearman waren de realiteiten van het leven altijd dichtbij. Ollie kreeg zijn eerste tweedehands kart voor Kerstmis in 2011 — het begin van zijn raceverhaal, maar altijd met beide benen op de grond. Ze raceten in het Verenigd Koninkrijk omdat Italië te duur was. School missen was geen optie. Op een gegeven moment stond zijn vader David voor een keuze.
Zelf reed David clubraces met een Porsche Boxster met het nummer 87 — een knipoog naar de verjaardagen van zijn zonen: Ollie op 8 mei, Thomas op 7 augustus. "Daarom zie je vandaag nog steeds '87' op de Haas", legt hij uit. Maar toen duidelijk werd dat Ollie echt talent had, was de keuze eenvoudig: "Ik stopte met racen. Elke cent die ik had, ging naar zijn karting."
"Mijn vader racete, en mijn grootvader ook," zegt Ollie. "Het was allemaal clubniveau, voor de lol. Ze hadden het budget niet — en waarschijnlijk ook niet het talent," lacht hij, "om verder te komen. Ik herinner me dat ik mijn vader zag racen in zijn Porsche toen ik vijf of zes was en ik vond het geweldig. Het geluid, de geur, alles. Toen werd ik verliefd op racen."
Oliver Bearman racet om een reden met startnummer 87 op de auto.
Foto door: Sam Bloxham / LAT Images via Getty Images
De familie maakte offers om de droom in leven te houden, wetende dat er geen tweede kans zou zijn. "Ik herinner me nog dat ik overstapte van karts naar F4", zegt Bearman. "Mijn vader was duidelijk: we konden ons geen twee, drie of vier seizoenen veroorloven. Het was gewoon te duur. We moesten zelfs minder gaan testen."
Die noodzaak om meteen te presteren — zonder veel kilometers — werd een van zijn sterkste kanten. Bearman was meteen snel in F4, daarna in F3 en opnieuw in F2. Maar zelfs met die reputatie had niemand kunnen voorspellen hoe weinig tijd hij zou krijgen om zich voor te bereiden op zijn Formule 1-debuut in Saudi-Arabië vorig jaar.
"Ik kreeg letterlijk maar een paar uur van tevoren te horen dat ik zou racen", zegt Bearman met een glimlach. "Maar het was de grootste kans van mijn leven. Het ging op dat moment niet goed in F2 en ineens kreeg ik de kans om me te bewijzen in een Ferrari F1-auto. Ik was blij dat ik die race mocht doen. Ik had maar twee testdagen in een F1-auto achter de rug, dus ik was voorzichtig — ik wilde geen fouten maken. Dat hield me een beetje tegen, maar ik denk dat ik alsnog zo'n 50 procent liet zien van wat ik kan. En dat was genoeg om me hier te krijgen. Eerlijk gezegd, ik weet niet waar ik nu zou staan als Jeddah niet was gebeurd."
Oliver Bearman stond onverwachts voor zijn F1-debuut bij Ferrari. Vanaf dat moment ging het snel voor hem.
Foto door: Andy Hone / Motorsport Images
Vier maanden later kreeg hij het nieuws waar hij van droomde. "Dat was na het weekend in Oostenrijk, net voor Silverstone — op maandag of dinsdag, denk ik. Ik vloog terug naar Engeland en kreeg het bericht: ik zou coureur worden bij Haas in 2025. Een volledig seizoen. Dat was een heel speciaal moment."
Bearman was al bevestigd als vaste Haas-coureur voor 2025 toen hij op het laatste moment werd opgeroepen om voor het team te rijden in Baku en Interlagos, waar hij sterke prestaties leverde. "Terugkijkend was ik vorig jaar een beetje verwend", geeft hij toe. "Ik reed de Ferrari, pakte punten. Daarna deed ik hetzelfde met Haas in Baku. Zelfs in Brazilië haalde ik Q3 en vocht ik in de top-tien. Ik dacht eigenlijk dat ik elke keer wel punten zou scoren als ik in de auto zat."
"Maar dit jaar was een wake-upcall. De marges zijn zó klein — we vechten niet elk weekend om punten. Ik moest mijn verwachtingen bijstellen om frustratie te voorkomen. Er waren races waarin ik vond dat ik goed had gereden, weekenden waar ik trots was op mijn prestaties, maar het is moeilijk om tevreden te zijn als je naam op P12 of P15 staat."
Bearman zegt dat hij hard werkt om met beide benen op de grond te blijven. "Ik probeer me niet te laten beïnvloeden door de resultaten en eerlijk te blijven naar mezelf. Als ik goed heb gereden, gebruik ik dat als motivatie voor de volgende race. De punten kwamen vorig jaar vrij gemakkelijk, en dat heeft de verwachtingen beïnvloed. Dit jaar hebben we het zwaarder dan gedacht. Consistent scoren is lastig — maar ik ben supergemotiveerd. De juiste mentaliteit houden en positief blijven, is echt belangrijk."
Oliver Bearman droomt ervan om weer in het rood te rijden.
Foto door: Mark Sutton
Die drang om te presteren zit diep bij Bearman. Maar nu hij onder de vleugels van Ferrari zit, kan hij zich richten op presteren op de baan — niet op overleven. Hij herinnert zich nog goed hoe zenuwachtig hij was bij zijn eerste contact met de Scuderia. "Nadat ik het Italiaans F4-kampioenschap had gewonnen, werd ik door Ferrari’s Driver Academy uitgenodigd voor een test in Fiorano", herinnert hij zich. "Ik weet nog dat ik het kantoor van Laurent Mekies binnenliep — hij was toen de sportief directeur van het team. Ik was 15 en stond tegenover iemand die ik alleen van tv kende. Ik wist dat ik ze moest overtuigen dat ik de investering waard was. Mijn handen trilden, geloof ik."
Toen volgde de testsessie. "Ik weet nog precies hoe het voelde om de garage in Fiorano uit te rijden. Ik had Alonso, Schumacher, Vettel, Leclerc daar zien rijden. Ik zat dan wel in een F4-auto, maar het was iets bijzonders. En twee jaar later deed ik mijn eerste F1-test. Dat is een dag die ik nooit zal vergeten. Het rode pak dragen… dat gevoel is niet te beschrijven. Het maakte me trots — en enorm gemotiveerd om dat pak opnieuw te dragen."
Bearman woonde tussen 2023 en 2024 in Modena en pendelde vaak naar Maranello voor werk in de simulator. "Modena is prachtig. Als ik in de buurt ben, stop ik er nog steeds. Op dit moment denk ik niet te veel aan Ferrari. Ik geloof dat ik het in me heb om ooit voor dat team te rijden, maar het is aan mij om dat te bewijzen. Ik weet zeker dat Ferrari in mij gelooft — ze hebben me tot nu toe gesteund en me de kans gegeven die ik nu heb. Dat is wat me elke ochtend uit bed krijgt. Ik wil in het rood racen. Ik wil in het rood winnen. Dat is mijn grootste motivatie."
Oliver Bearman wil zich bij Haas bewijzen voor Ferrari-zitje.
Foto door: Simon Galloway / LAT Images via Getty Images
Hij bezit uiteraard al een Ferrari — de Roma. "Het klopt — het is het meest waardevolle dat ik bezit. Mijn eerste Ferrari en gekregen op zo’n bijzondere manier. Hij staat al die tijd al in de garage." De verzekering? "Die betaal ik nu zelf!"
Bearmans vader David kijkt tegenwoordig vanaf een afstand toe — en kan nu eindelijk Thomas ondersteunen, die momenteel in F4 racet. "Als Ollie in F2 was gebleven, had ik ze allebei niet kunnen financieren", zegt David. "Maar het is allemaal goedgekomen."
Tijdens het weekend op Silverstone reed Thomas in een van de supportklassen, met Ollie en David samen op de trap, kijkend naar de start. Thomas' pad verloopt wellicht wat soepeler dan dat van zijn broer, maar de vaardigheid om onder druk direct te presteren — om meteen af te leveren — is iets dat Ollie al onder de knie heeft. En dat is misschien wel één van de meest waardevolle eigenschappen in de moderne autosport.
Source: Motorsport