Deze zomer zoeken we naar de perfecte pleisterplaatsen: oplaadpunten waar je lekker kunt eten, in een straal van 200 kilometer rond Utrecht. Deze week: In de Klaver, een bekende truckstop in Groningen.
Wat: In de Klaver
Waar: Molenweg 2, Niebert
Open: Elke dag
Laadplek: Opladen kan op het parkeerterrein
Is het wel de bedoeling dat we hier de auto opladen? We twijfelen. Op het enorme parkeerterrein van wegrestaurant In de Klaver bevindt zich één laadplek, en die wordt zo te zien zelden gebruikt. Precies voor het laadpunt staat een grote houten picknickbank, midden in het parkeervak. Misschien is de lader stuk? Is hij alleen voor truckers? We zijn bij een bekende truckstop.
We vragen het binnen. Daar wordt verbaasd gereageerd. Opladen? Is er een lader dan? O ja, die. Natuurlijk mag dat! Die bank kunnen we gewoon even opzijzetten.
Wij sjouwen en schuiven, en zien dan de reden dat het meubel op de laadplek staat: er zit een klein zinkgat in de bestrating. De bank staat er om te voorkomen dat iemand erin stapt. We rijden er voorzichtig omheen en kunnen de auto dan aan het infuus leggen.
Wegrestaurant In de Klaver is een echt familiebedrijf. Sinds 1974 baat de familie Van de Velde het café, restaurant en zalencentrum uit. Op deze plek kunnen vermoeide reizigers sinds 1820 verpozen: toen al stond er een herberg aan de weg halverwege Groningen en Drachten. Tegenwoordig is het een geliefde halte voor vrachtwagenchauffeurs, die graag de nabijgelegen A7 verlaten voor een pitstop.
Inmiddels is de derde generatie Van de Velde werkzaam in de zaak, die om twee dingen bekendstaat. Het eerste wapenfeit: In de Klaver is altijd open, zeven dagen per week. Zelfs na een grote brand was het café de volgende dag gewoon open. Ook corona kreeg de zaak niet klein: de schnitzels werden toen tot aan de treeplank van de vrachtwagenchauffeurs bezorgd.
Die schnitzels zijn het tweede wapenfeit, en de reden van onze komst. ‘Schnitzels als deurmatten’, wil het verhaal. Kijk, daar rijden we graag een stukje voor om.
In dit wegrestaurant gaat om 4 uur ’s ochtends de deur los, zoals zij het formuleren. In de vroege uurtjes zijn de gasten voornamelijk ontbijtende vrachtwagenchauffeurs of buurtgenoten die koffie komen drinken. Vanaf 12 uur kun je alles van de kaart bestellen, ook de schnitzels (vanaf € 20,25, inclusief garnituren). Ze zijn er naturel, met champignons, stroganoff, jagersaus of hawaii. En vega (€ 22,75).
In het cafégedeelte zijn de meubels en de toog van donker eiken. Het thema is vrachtwagens. Naast de leesmap ligt Truckstar-magazine, er is een vitrinekast vol modelvrachtwagens, er hangen foto’s van vrachtwagens. Er zijn schilderijen met vrachtwagens. Op de vensterbank? Vrachtwagens. Op de tafels staan, naast het peper en zout, flesjes Maggi. Uit de speakers klinken ZZ Top en John de Bever.
De bediening is geroutineerd en gastvrij. De ober heeft een stem als een misthoorn, de serveerster zou zo in een Amerikaanse diner kunnen werken. Ze houdt haar dienblad geroutineerd tussen buik en arm geklemd om onze bestelling te noteren in haar opschrijfboekje. Het enige wat ontbreekt is zo’n koffiekan voor eindeloze refills. Ze somt op uit welke garnituren we kunnen kiezen bij onze schnitzels: sla, peertjes, boontjes, wortels, bloemkool, spinazie, frietjes of gebakken aardappeltjes.
Dat van die enorme schnitzels, dat is dus echt zo. Ze hangen over de rand van het bord, zijn mooi dun, goed gepaneerd en in de pan gebakken (niet gefrituurd). Een vegetarische schnitzel rolt niet in XL-formaat uit de fabriek, daarom zijn er twee naast elkaar gelegd. Van de garnituren zijn de peertjes uit blik het bijzonderst en de in boter gebakken aardappeltjes het lekkerst. We hebben ook sperzieboontjes (uit een pot, vermoeden we, met een klont boter), op de borden wat rauwkost, zoals een gekarteld schijfje komkommer. Alles heeft een bescheiden zoutgehalte – mooi dat aan de gezondheid van de truckers wordt gedacht.
De mensen aan de tafel achter ons, een vader en zoon, vatten het tevreden samen: ‘Het is wel maagvullend.’ ‘Nou.’
We vragen de ober of het appelgebak (€ 4) lekker is. ‘Ja?’ is daarop het weifelende antwoord. Alsof hij al weet dat die lijdt aan het ontdooisyndroom (wanneer de appeltaart een kleffe massa wordt na het ontdooien). Mijn gezelschap heeft het beter getroffen met zijn coupe aardbei (€ 8,50), een klassieke ijscoupe met aardbeien, aardbeiensaus en een royale hoeveelheid echte slagroom (€ 8,50). ‘Moet daar nog een koffie bij’, vraagt de ober. Het is meer een constatering dan een vraag.
Maggiflesjes, leesmappen, peertjes uit blik, koffie die gewoon koffie heet – het is om weemoedig van te worden. Straks moeten we weer verder, terug naar de snelweg. Terug naar de wereld van slappe panini’s en een blikje Red Bull, terug naar door een betaalpoortje gaan om te kunnen plassen. Daar vraagt niemand of het nog gelukt is met het opladen, zoals onze serveerster. Onafhankelijke wegrestaurants zijn iets om te koesteren.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant