In Suriname is Jennifer Simons woensdag geïnaugureerd als eerste vrouwelijke president. Op een feestelijke bijeenkomst in Amsterdam-Zuidoost wordt de plechtigheid aandachtig gevolgd. ‘Die kindertjes weten nu: ik kan ook president worden.’
Muriel Gerling (67) had het eigenlijk niet verwacht, maar nu het moment bijna daar is, wordt ze toch een beetje emotioneel. Ze zit woensdagmiddag in een sporthal in de Amsterdamse Bijlmermeer, waar ze zo dadelijk via een livestream zal zien hoe een vrouw het hoogste ambt zal bestijgen.
‘Suriname is een samenleving waar de man domineert. Ze luisteren niet naar een vrouw, die vinden ze al snel te mondig.’ Gerling heeft als ambtenaar op een ministerie zelf talloze grappen om haar oren gekregen, over hoe vrouwen in de keuken thuishoren. En juist daarom weet ze wat voor ‘primeur’ de inauguratie van Jennifer Simons is. ‘Jennifer heeft dat soort dingen vast ook meegemaakt en heeft toch doorgezet. Ze komt van ver.’
Zo’n 7.500 kilometer verderop, in de Anthony Nesty Sporthal in Paramaribo, wordt Simons geïnstalleerd als president van Suriname. De 71-jarige Simons, veteraan uit de partij van wijlen Desi Bouterse, staat de komende jaren voor grote uitdagingen. Haar regering kan vanaf 2028 rekenen op grote olie-inkomsten, maar heeft tot die tijd amper geld om uit te geven. En dat terwijl ze in haar campagne de kiezer juist beloofde het geld weer te laten rollen.
Maar de politieke sores die Simons staan te wachten, is voor Gerling en de honderd anderen in Amsterdam-Zuidoost een zorg voor later. Want vandaag wordt er geschiedenis geschreven. ‘Voor al die kindertjes in Suriname is Jenny nu een rolmodel, of ze het nu wil of niet. Een meisje weet: ik kan nu ook president van dit land worden.’ Met indringende blik: ‘Dat is niet niets, hè?’
Op het scherm zien de aanwezigen hoe de macht wordt overgedragen, met het uitspreken van de ambtseed en het zetten van handtekeningen. Simons en haar vicepresident Gregory Rusland (NPS) worden ingezworenen en laten zich zegenen door een geestelijk leider. In Amsterdam gaan samosa’s en bara’s rond, net als glazen Fernandes en flesjes gemberbier.
De viewing party bereikt een hoogtepunt wanneer de sjerp, in de kleuren van de Surinaamse vlag, van de schouders van regerend president Chan Santokhi wordt gehaald, en hij die omhangt bij zijn opvolger. In Amsterdam barst gejuich los. Vooral vrouwen staan op, joelen en beginnen te dansen.
De 38-jarige Vanessa Pinas wiegt lachend met haar heupen, op haar borst rust haar dochtertje She-Mairy. Het zes maanden oude meisje krijgt niets mee van de viering, dus haar moeder vereeuwigt het moment met een selfie. ‘Dan kan ze later zien dat ze er toch een beetje bij was.’
Rinia Vanderbos-Williams (67) steekt haar duim in de lucht. ‘Het is top. Mannen hebben lang gedomineerd, en nu gaan we het verbreken. We gaan eindelijk bewijzen wat we waard zijn.’ Haar vriendin, mevrouw Jap-A-You (72), knikt instemmend. ‘We moeten leren om vrouwen op een voetstuk te zetten. Ze hebben elke man negen maanden gedragen.’
Heel erg vlotten wil dat nog niet. Suriname krijgt nu weliswaar een vrouwelijke leider, de Antillen hebben er ook al een gehad, maar bijvoorbeeld Nederland en Verenigde Staten blijven achter. Hoe krijg je ook daar een vrouw aan het roer?
In Zuidoost hebben ze direct het antwoord. ‘Het begint bij de opvoeding’, zegt Vanderbos, om vervolgens minutenlang uit te leggen dat vrouwen huiselijk geweld niet mogen pikken. ‘Mijn oma leerde me: zodra een man je wil slaan, dan moet je ’m terugslaan. Bam.’ Jap-A-You heeft geen tips voor vrouwen, maar juist voor de man: ‘Ze moeten gewoon ruimte maken. Dan durven vrouwen meer.’
Wanneer Simons haar eerste rede houdt als president, wordt er aandachtig geluisterd. Ze benadrukt dat het land rijk is aan goud en olie, maar dat Suriname minder afhankelijk moet worden van grondstoffen. De kersverse president belooft dat ze ‘fiscale discipline’ zal bewaren en de inkomsten voor de staat zal verhogen, ‘zonder het volk verder de armoede in te jagen’. Verder spreekt ze de hoop uit om het etnisch verdeelde land, bestaande uit nakomelingen uit onder meer Afrika, India en Indonesie, bijeen te brengen. ‘We zijn door de geschiedenis bijelkaar gebracht. (...) Ik zou jullie willen binden tot één volk.’
In Amsterdam slaan de initiatiefnemers van de bijeenkomst een minder verzoenende toon aan. ‘Het is complete chaos die we van de regering (van Santokhi, red.) overnemen’, roept de woordvoerder van de stichting Vrienden van de NDP door de microfoon, ‘Gaza is er niets bij!’
Santokhi voerde de afgelopen vijf jaar een hard bezuinigingsbeleid, wat hem lof opleverde van economen, maar hem hoogst impopulair maakte onder een deel van het volk. Hij ruilt het presidentieel paleis woensdag in voor een zetel in het parlement, van waaruit hij zint op een comeback. ‘De geschiedenis van Suriname is er een van opstaan na vallen’, zei hij in een afscheidsrede eerder deze maand.
Marcel Febis (72) hoopt dat president Simons het Surinaamse volk inderdaad weet samen te smelten. ‘Ik ga er vooral op letten hoe ze zich opstelt naar de hele bevolking, en niet alleen haar achterban.’ Hij noemt Suriname een bromki djari, letterlijk vertaald ‘bloementuin’, om de culturele diversiteit van het land te benadrukken. ‘Vandaag staan hier alleen maar donkere mensen, en daarover ben ik wel een beetje teleurgesteld. Dat is het probleem van Suriname: we focussen ons nog te veel op afkomst. Ik zou het graag zien veranderen.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant