Raynor Winn, auteur van de bestseller Het zoutpad, kwam afgelopen week onder vuur te liggen omdat haar ‘waargebeurde verhaal’ niet helemaal waar zou zijn. Volkskrant-lezers reageren.
De afgelopen week was er veel ophef over het boek Het zoutpad van Raynor Winn. Een journalist van The Observer schreef dat er een aantal onwaarheden in het boek werden verteld. Veel lezers hadden op basis hiervan hun mening al gevormd.
Toch miste ik wat. Allereerst: hoe is deze bal aan het rollen gekomen, wat heeft de betreffende journalist op het spoor van deze onwaarheden gezet? Werd ze door iemand getipt, stuitte ze zelf op iets, kwam ze er bij toeval achter? Dat lijkt me relevant. En als je dan de feiten boven tafel hebt gekregen, dan is het een belangrijke journalistieke taak om de schrijver daarmee te confronteren, toch?
Heeft de journalist het onderzoek gedeeld met de (Engelse) uitgever en deze gevraagd om een interview met de auteur? Daar lees ik niks over. Je mag de schrijver het nodige verwijten, de journalist gaat hier volgens mij ook niet vrijuit. Overigens heb ik erg genoten van het boek, vooral de natuurbeschrijvingen vond ik van bijzonder hoog niveau.
Klaas van der Schaaf, Bergum
Menigeen die ermee dweepte zal tandenknarsend het nieuws over Het zoutpad tot zich genomen hebben. Je hebt het aan iedereen die maar wilde luisteren aanbevolen (‘zo’n fantastisch verhaal!’), en dan dit.
Ik denk dat voor hen het niet bestaan van de wonderbaarlijke genezing van wandelaar Tim Walker de grootste ontgoocheling is. Niks geen sympathieke hogere macht die een medisch wonder bij een sympathieke man bewerkstelligt.
Jan Brilman, Groningen
Een uitspraak van Connie Palmen over autobiografisch schrijven: ‘Op het moment dat je pen het papier raakt, is het fictie.’
Een feitelijk verslag over ervaringen en gebeurtenissen levert geen boeiend boek op. De autobiografische auteur zal uitvergroten, verplaatsen, weglaten, gebeurtenissen indikken of juist geheel uitvouwen en aanpassen waar nodig om de lezers te boeien. Desnoods feiten verbloemen, aandikken of in andere context plaatsen. De lezers op het juiste moment bij de kladden pakken, te ontroeren, verbijsteren, verstillen.
Dus wat heeft deze commotie over Het zoutpad in hemelsnaam te betekenen?
Laten wij auteurs dankbaar zijn dat het lezen van hun goed geschreven en boeiende boek onze gedachten en gevoelens een paar uur heeft weggehaald van de gruwelijke werkelijkheid die in de wereld plaatsvindt.
Anne Swart, Playa Honda (Spanje)
Er is veel verontwaardiging over de leugen van Het zoutpad. Maar ik vind boek en film eigenlijk geheel in lijn met wat we momenteel wereldwijd moeten meemaken. We schijnen steeds meer te moeten gaan twijfelen over wat echt waar is. Het Zoutpad geeft daarvan een prachtig tijdbeeld.
Sicco de Jong, Zuidlaren
Wat is het verschil tussen een documentaire en een ‘op waarheid gebaseerd’ verhaal? Bij die eerste ga ik ervan uit dat er gedegen onderzoek is gedaan en dat hetgeen wordt verteld werkelijk de waarheid is. Maar bij die tweede neem ik het toch echt met een korreltje zout.
Helaas lijkt in een tijd van fake nieuws en flagrante leugens het korreltje zout inmiddels niet meer te bestaan.
Henk Hermans, Helmond
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant