Er is veel moois te zien, de eerste twee dagen op North Sea Jazz. Van de grote Britse soulbelofte Celeste, tot de Japanse Fujii Kaze, die rijen nerveuze jongeren én nieuwsgierige ouderen trok. De grote orkesten maken het festival uniek.
Door Gijsbert Kamer
Fotografie Alicia Karsonopoero en Ruby Dijt
Het is zaterdagavond 10 uur en stampvol in de Maas, met een capaciteit van achtduizend bezoekers de op een na grootste zaal op het North Sea Jazz festival. Het wachten is op de Britse zangeres Celeste.
Zaterdag is traditiegetrouw de meest laagdrempelige dag van het festival, dat dit jaar met negentigduizend bezoekers, verspreid over drie dagen, weer uitverkocht is. Veel grote namen uit de r&b en soul moeten de grote zalen vol krijgen, waar de vrijdag en de zondag altijd meer voor de muzikale fijnproevers zijn gereserveerd.
Sfeer op het festival, Celeste (AK) en publiek (AK &RD)
En Maxwell om half negen in de Nile staat daar precies goed ingepland. De soulzanger die in de jaren negentig naast bijvoorbeeld D’Angelo en Erykah Badu de nu-soul op de kaart zette, en met Maxwell’s Urban Hang Suite (1996) een klassieker in het genre maakte, is hier lang niet geweest, dus dat maakt extra nieuwsgierig.
Celeste (AK)
Het is dan ook lekker vol in de Nile, die met twaalfduizend bezoekers ook wel wat kan hebben. En Maxwell heeft er zin in. Zijn stem klinkt nog altijd boterzacht en verleidelijk, niks mis ook met het tweekoppige koortje, maar waarom moeten die drums zo hard dreunen? En is het nu echt nodig dat de bassist zijn slap bass-techniek in het zo subtiele Sumthin’ Sumthin’ demonstreert?
Sinds zijn debuut op North Sea Jazz in 1996, toen nog in Den Haag, hebben we een zwak voor Maxwell, maar nu kijken we na een kwartier toch even op het schema wat er verder nog te zien is op de andere vijftien podia. Celeste dus, maar dat duurt nog even.
RD
Eerst komen we uit bij de Japanner Fujii Kaze. In eigen land is de 27-jarige Kaze al een ster die voor uitverkochte stadions speelt en voor de Darling staat zaterdagavond een lange rij nieuwsgierige ouderen die benieuwd zijn naar waar al die jongeren (die zijn er ook altijd op North Sea Jazz) de hele dag zo nerveus over doen.
Over een zanger met een fluweelzachte stem die geweldig elektrische piano kan spelen, dat wordt snel duidelijk. Hij weet hoe hij zijn fans moet bespelen, maar veel meer dan wat waterig Stevie Wonder-epigonisme kunnen we niet in zijn muziek ontdekken.
Ghost-Note (AK)
Feest is het inmiddels wel in de altijd daarvoor geschikte Congo-tent, waar nu Ghost-Note een dampende funkset serveert. Die band is opgericht door de ritmesectie van oude bekenden op North Sea Jazz, Snarky Puppy, en levert pittige funk. De uitmuntende muzikanten solliciteren nadrukkelijk naar een plekje in een grote zaal. En waarom ook niet, ergens de komende jaren in de Nile?
Ghost-Note (AK) en Omah Lav en sfeer op North Sea Jazz (RD)
Dezelfde zaal waarin we nog net even het slot van Maxwells optreden voor een inmiddels gehalveerd publiek kunnen zien. Mooi om nog even het favoriete Ascension (Don’t Ever Wonder) te horen, maar het is duidelijk dat dit geen show is waarover we het nog lang zullen hebben, daarvoor klinkt het allemaal niet urgent genoeg. Begrijpelijk dus dat soulliefhebbers al vroeg een goed plekje in de Maas zochten voor het concert van Celeste.
Publiek (AK)
We wachten al een jaar of vier op haar tweede album, maar ze geldt nog altijd als de grote Britse soulbelofte. Die lost ze meteen al in met het nieuwe When Dreams Are Made of Gold. Prachtig, zoals haar stem zonder moeite ieder hoekje van de zaal bereikt, op een manier die herinnert aan Amy Winehouse en Adele. Ook andere liedjes als Only Time Will Tell maken dat we ineens nog meer uitkijken naar haar tweede album dat in oktober verschijnt.
Mary J. Blige (RD)
Celeste doet Maxwell en ook het door slecht afgesteld geluid en een te gejaagde voordracht teleurstellende optreden van Mary J. Blige snel vergeten. Er is daarvoor ook te veel moois te zien, de eerste twee dagen op North Sea Jazz. Neem zaterdagmiddag het opzwepende optreden van de Braziliaan Seu Jorge, een feestelijk hoogtepunt niet alleen dankzij Jorge zelf, die met zijn voordracht de volle zaal inpakt, maar ook door de geweldige, soms hard funkende band met een heerlijk warmbloedige blazerssectie.
RD
Even uitwaaien na wat al vroeg op de zaterdagmiddag een hoogtepunt is in de kleinere, voor jazz gereserveerde zalen. De Zuid-Koreaanse Song Yi Jeon verzorgt in de kleinste zaal van allemaal, de Missouri, voor vierhonderd man met haar nonet én een vierkoppige percussiegroep een adembenemend optreden. Niet alleen haar stem is zaterdagmiddag een openbaring, ook de composities klinken soms plechtig, waarna het nonet ineens een weg inslaat die haast frivool klinkt. Van Arvo Pärt naar Willem Breuker, zeg maar.
Song Yi Jeon (AK), Sheila E (RD), Publiek (AK), Judith Hill (RD)
Het is slechts een van de vele sterke jazzconcerten die North Sea Jazz ook dit jaar zo bijzonder maken. Pop- en soulliefhebbers hebben dezer dagen wat minder geluk, maar alleen al het concert vrijdag waarin de recent ontdekte orkestpartituren van Wayne Shorter worden gespeeld, is zo’n gebeurtenis die je nergens anders meemaakt.
Jacob Collier en sfeer (AK), Dana en Alden (RD)
Dit is vanwege de kosten ook zo ongeveer de enige plek waar grote orkesten te zien zijn, zoals het Rotterdams Philharmonisch dat vrijdag samen met diens bassist en pianist de muziek van Shorter speelt. Of anders de bigband van Lionel Hampton, die al 85 jaar bestaat en zaterdagavond schittert met Jason Marsalis op vibrafoon.
Alleen dergelijke kostbare ensembles al maken North Sea Jazz uniek en het aardige is dat niemand meer apart kaartjes voor de ‘plus concerten’ hoeft te kopen, waarover vroeger veel werd gemopperd.
AK
Hoewel? Naar de optredens van Herbie Hancock en Samara Joy kwamen zo veel belangstellenden, dat de zaal al een halfuur voor aanvang vol zat, met een grote rij voor de deur. Wanneer je er voor een bescheiden bedrag kaartjes voor verkoopt, voorkom je dit. En ook de onrust in de zaal, die tijdens het concert met symfonische muziek van Wayne Shorter hinderlijk was. Wie extra betaald heeft, blijft namelijk zitten.
Dat doen vrijdagavond wel de meeste bezoekers bij een gloedvol optreden van Anohni and the Johnsons. Anohni zong daarvoor ook domweg veel te mooi en intens. Op papier is deze vedette misschien meer een boeking voor een popfestival dan voor North Sea Jazz, maar dat vergeet je de eerste minuut dat je haar hoort zingen. Anohni doet dat met zo veel soul in haar lijf dat je niet meer aan genres als pop, soul of jazz denkt. Dat zijn op North Sea Jazz meestal de beste optredens.
Het meerdaagse festival Best Kept Secret nodigde dit jaar uit tot nieuwsgierigheid, want echt grote headliners waren er niet te vinden. Hoogtepunt: het activistische Kneecap, dat wegens de grote belangstelling naar het hoofdpodium verplaatst werd.
Het bloedhete Pinkpop 2025 werd gedomineerd door de snel opkomende, door sociale media de wereld in geslingerde popsterren als Olivia Rodrigo en Tate McRae. Maar ook bij de kleinere podia gebeurden dit weekend mooie, dwarse dingen.
Down the Rabbit Hole laat zien hoe groot de variatie kan zijn op een popfestival. Wie erbovenuit steekt: FKA Twigs, die groots en theatraal uitpakt.
Source: Volkskrant