De lezersbrieven! Met hofjes voor ‘een bepaald soort’ senioren, schoon schip maken, ambtelijke sturingsunits, de mens als microkosmos en al te grote contrasten.
Het ‘seniorenhofje’ als oplossing voor het woningtekort: ouderen trekken daarheen, laten hun grote woning achter en zorgen zo voor doorstroming op de woningmarkt. In het beschreven hofje gaat het echter wel enkel om een bepaald soort senioren: emeritus hoogleraar, afbouwend ondernemer, gepensioneerd anesthesioloog en ze ‘kunnen nog wel een accountant gebruiken’ als medebewoner. Eerder woonden ze in een ‘grote dorpswoning’, ‘mooi en oud koophuis’ en ‘magnifiek pand hier in de stad’. Sommigen hebben tot 3 ton euro geïnvesteerd in de bouw, tegen een royale 4 procent rente. Er zijn woningen van 150 m2, er is een selectiecommissie en er staat een (kunstzinnig) hek omheen.
Uitstekend uitgangspunt, maar in mijn ogen is dit geen ‘seniorenhofje’. Dit is een gated community voor zeer bovenmodale mensen. Het is ze gegund, maar dit geen standaardoplossing.
E.J. van Ginkel, (70, huiseigenaar), Leiden
Pieter Klok en Peter de Waard bespreken beiden de staatssteun van 270 miljoen euro aan scheepsbouwer Damen. Naast financiële risico’s is de zaak in ethisch opzicht hachelijk. Damen wordt namelijk door justitie vervolgd in verband met overtreding van de sancties tegen Rusland, omkoping en witwassen. Het betreft echter een order waarmee 7 miljard euro gemoeid is.
Bij mij viel het kwartje bij het lezen over adviezen voor de aanstaande formatie. Er moet namelijk 7 miljard bezuinigd worden. Die ouderwetse ‘VOC-mentaliteit’ blijkt er dus nog te zijn. Onze regering gaat met instemming van de Tweede Kamer in zee met Damen. Het lijkt mij het beste dat de inkomsten van Damen, nadat de order is voltooid, rechtstreeks naar de staatskas gaan. Hierna sluiten we het bedrijf.
Jeroen van Linge, Groningen
In zijn column over de consequenties van politieke keuzen constateert Kustaw Bessems een opvallend verschil tussen ambtenaren die enkel in de Haagse torens hebben rondgedwaald en zij die met de uitvoering van beleid van doen hebben gehad. Ik kan die constatering volledig onderschrijven.
Rond de eeuwwisseling werden in het kader van privatisering, verzelfstandiging en wat dies meer zij, de rechtstreekse banden tussen beleid en uitvoering bij verschillende departementen, waaronder het mijne, verbroken. De gevolgen, zoals Bessems ze ook schetst, werden al gauw zichtbaar: de linkerhand wist niet meer wat de rechter deed.
Dus kwam er vanuit de hogere ambtelijke regionen een prachtige volzin in het Jaarplan: ‘In 2003 is een sturingsunit operationeel voor de ondersteuning bij de aansturing van de uitvoering van het beleid.’ Het moge duidelijk zijn: van en over die sturingsunit is weinig tot niets meer vernomen.
Bob Geudeker, Rolde
In de Volkskrant van 9 juli, zegt een meneer dat hij er tegen is dat pensioenfondsen in bepaalde wapenfabrieken investeren. Hij krijgt liever wat minder pensioen, zegt hij erbij. Die zal wel een goed pensioen hebben, denk dan. Van weer anderen mag ik niet meer vliegen of douchen of geen melk meer drinken – alles zodat ik de kleine of grote problemen op kan lossen. Maar als individu kan ik het systeem niet veranderen. Ik kan hooguit proberen om de verantwoordelijken, zoals regering en Kamer, met mijn stem de goede richting op sturen.
Essayist Joan Didion is vanwege een postuum uitgegeven boek weer in het nieuws. Onlangs las ik haar bundel The White Album. Ze schrijft in de jaren ’70 over engagement en de samenleving en vervreemding en zegt dan: ‘I am not a society in microcosm. I am a thirty-four-year old woman with long straight hair and an old bikini bathing suit and bad nerves sitting on an island in the middle of the Pacific waiting for a tidal wave that will not come.’ Zo’n soort mens, maar dan heel anders, ben ik ook.
Koos Stomp, Hengelo
Ik sla de krant van 10 juli open. Op pagina 13 zie ik Zweedse jonge jongens en meiden die graag hun dienstplicht willen vervullen. Ze zijn gemotiveerd en willen hun land en Europa beschermen. Europa kijkt hoe de dienstplicht aantrekkelijk te maken naar Zweeds model. De eerste wereldoorlog ging ons voor; honderdduizenden jongeren melde zich vrijwillig aan voor een oorlog. Die zou toch maar enkele maanden duren?
Op pagina 16: een spelend kind werd slachtoffer van oorlog en ligt gewond op een tafel. De foto toont een verslagen kind die zich heeft overgeven aan het lot. Ze heeft al zoveel gehuild dat ze geen tranen meer heeft.
Wie helpt haar? Een goede chirurg zoals op pagina 18? ‘Een keuze voor plastische chirurgie gaat vaak níét over schoonheid’, staat er bovenaan het artikel. Ondanks dat ik begrip heb voor de ingrepen, is het contrast voor mij te groot om het artikel helemaal uit te lezen.
Chris Hogesteeger, Hellevoetsluis
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant