is schrijver en columnist voor de Volkskrant.
Er worden geen statistieken over bijgehouden – statistici letten niet op schoonheid, die houden alleen de cijfertjes in de gaten. Maar toch durf ik hier wel te beweren dat de eerste week van de Tour de France van 2025 een van de mooiste ooit was, al moet je natuurlijk altijd de lezer in de gaten houden die de Ronde van 1938 nog helder voor de geest heeft en de spectaculaire eerste week van die editie in het bijzonder, en die dat de Geachte Redactie ook even wil laten weten.
Een kenmerk van een onvergetelijke eerste week is dat je elke dag weer verlangend hebt uitgekeken naar wat de nieuwe dag zou brengen. Ik had dat de afgelopen week alleen niet op de dag van de tijdrit, een verplicht nummer, iets saaiers bestaat er niet, nog een geluk dat de ploegentijdrit lijkt te zijn afgeschaft.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
(Insiders wijzen op dit punt in het debat altijd op de afsluitende tijdrit in de Tour van 1989, toen Greg LeMond de gele trui veroverde op Laurent Fignon, die daarna luid schreiend op een bankje op de Champs-Élysées zat. Of op de klimtijdrit van 2020, waarin het talent van Pogacar definitief ontbolsterde en Primoz Roglic en de hele Jumbo-Visma-ploeg in rouw werden gedompeld. ‘Was dat niet mooi dan?’ Zeker, dat was prachtig, maar twee keer in 36 jaar dat zich zoiets heeft voorgedaan is onvoldoende om niet te pleiten voor kappen met het onderdeel.)
Leuke sportwedstrijden moeten het hebben van onverwachte plotwendingen, ze dienen zich te onttrekken aan het voorspelbare. Maar ook die wet is niet in beton gegoten. Het was afgelopen week niet heel verrassend dat Mathieu van der Poel zondag de rit won, en dat Pogacar dinsdag zegevierde op de Rampe Saint-Hilaire was ook te voorzien. Het had hooguit andersom kunnen zijn.
Wat verleent een sportwedstrijd het predikaat bijzonder? Waarom was elke etappe de afgelopen week ongewoon mooi? Vrienden met wie ik de laatste ontwikkelingen doornam zeiden allemaal hetzelfde: ‘Schitterende Tour! En we zijn nog maar net begonnen!’ Ik verklaarde de afgelopen week na afloop van elke etappe dat we iets bijzonders hadden gezien, en ik ben niet zo iemand die elke wielerwedstrijd ongezien de hemel in prijst als een toonbeeld van superieur sportentertainment. Ik heb in het verleden vaak genoeg de uren betreurd die ik weer had vergooid met kijken naar niks.
Mijn vriendin, relatief nieuw in het metier van het wielerkijken, vroeg zich af wat de Touretappes deze dagen zo bijzonder maakte; het was haar niet meteen opgevallen.
Het had natuurlijk te maken met het selectieve parcours. Het Plan van Visma-Lease-a-Bike had er ook mee van doen: elke dag uit alle macht Pogacar aanvallen, met de bedoeling hem uiteindelijk uit te putten en op de knieën te krijgen. (En met het Plan van Pogacar: daar hartelijk om lachen.)
Het had te maken met de duels (zonder duels geen sport): Pogacar-Van der Poel, Pogacar-Vingegaard, Pogacar-Evenepoel. Met het grote duel Visma-Lease-a-Bike vs. UAE. Het kwam door de valpartijen – hoe vervelend ook toch altijd weer een attractie. Het kwam door de spanning die zich elke dag weer prachtig opbouwde. Gisteren, op de Mûr-de-Bretagne, kwamen al die factoren naadloos bij elkaar.
Zonder renners die daar het bijzondere van inzien waren we nog nergens. Dat is vermoedelijk het echte geheim. Pogacar zegt elke dag dat he loves to race en zijn rivalen lijken er hetzelfde over te denken: het is een attractieve generatie.
De juiste omstandigheden en plezier: dan krijg je dit.
Source: Volkskrant columns