Amanda Anisimova besloot op haar 21ste om een pauze in te lassen in haar tenniscarrière, voor haar mentale gezondheid. Daarna zou de Amerikaanse de top nooit meer bereiken, hoorde ze. Onzin, blijkt nu: zaterdag staat ze in de finale van Wimbledon.
is sportverslaggever voor de Volkskrant en schrijft vooral over schaatsen, zwemmen en tennis.
Als je nu een pauze neemt, zul je de top nooit meer bereiken, zo hoorde Amanda Anisimova twee jaar geleden. De Amerikaanse stond ooit bekend als tenniswonderkind. Maar op haar 21ste besloot ze: ik moet afstand nemen van mijn sport. Ik moet mijn mentale gezondheid beschermen. Volgens sceptici was met die beslissing haar carrière ten einde, maar zaterdag staat Anisimova in de finale van Wimbledon.
Als iemand haar een paar weken geleden had verteld dat ze zich dit jaar op zou mogen maken voor de finale van het grootste grastoernooi ter wereld, dat ze op weg naar die Wimbledonfinale bovendien Aryna Sabalenka zou verslaan, de nummer 1 van de wereld en favoriet voor de zege, dan had Anisimova (23) dat nooit geloofd.
Een jaar geleden wist ze zich niet eens voor het hoofdtoernooi te plaatsen, ze strandde in de kwalificaties voor Wimbledon. Maar ze verloor het vertrouwen in zichzelf nooit. Ik kan terugkeren naar de top, dacht Anisimova. Ik kan mijn dromen najagen. Dat anderen er anders over dachten vond ze moeilijk te verteren. ‘Maar ik had nooit gedacht dat het al zo snel zou gebeuren. Het is onbeschrijfelijk. Ik bewijs dat je kunt terugkeren naar de top als je jezelf op de eerste plaats zet.’
Ze betrad de tenniswereld ooit als supertalent. Op haar 16de maakte Anisimova indruk op de baseline; haar slagen waren niet alleen verwoestend, maar ook zuiver. Moeiteloos veranderde ze van tempo met haar spel. Ze kwam tot plek 2 op de wereldranglijst voor junioren. Ze was amper 17 toen ze in 2019 de wereld verbaasde door de halve finale op Roland Garros te halen – de 23-jarige Ashleigh Barty had drie sets nodig voor de overwinning.
In de jaren die volgden ging Anisimova, dochter van Russische ouders die voor haar geboorte naar de VS waren geëmigreerd, ten onder aan de druk. Haar vader overleed onverwachts, vlak voor haar 18de verjaardag. Het leven van een tennisser is eenzaam, merkte ze als tiener.
Tennissers verliezen doorgaans vaker dan ze winnen. En zij nam nooit pauze, ze bleef altijd van zichzelf verwachten dat ze door zou gaan. Maar in 2023, nadat ze in Madrid had verloren van de Nederlandse Arantxa Rus, besefte ze dat het te veel was. Ze meldde zich af met burn-outklachten en zei zich zorgen te maken over haar mentale gezondheid. Ze was niet de eerste tennisser die mentale problemen aankaartte. Ze is wel een van de weinigen die zichzelf een pauze voor onbepaalde tijd toestonden. ‘Dat was niet het beste wat ik voor mezelf kon doen. Het was noodzakelijk om te doen’, zegt ze nu.
In die periode, die uiteindelijk acht maanden zou duren, bracht ze tijd door thuis in Miami, met familie en vrienden, plande ze vakanties in, allemaal zaken waar in het leven van een toptennisser doorgaans weinig tot geen tijd voor is. Ze studeerde ook een semester aan de universiteit Nova Southeastern in Florida, een vervolg op haar bachelor bedrijfskunde en psychologie, de studie die ze daarvoor op afstand had gevolgd én afgerond. En ze begon te schilderen, voor haar een manier om haar gedachten te kunnen ordenen.
Ze zocht een hobby waarbij ze geen vrienden nodig heeft; voorheen was haar hobby vooral ‘hangen’, met vrienden en familie. In een museum kan ze zich ook tijdens toernooien alleen vermaken. Ze houdt van Van Gogh. Musée d’Orsay in Parijs is een van haar favoriete musea. Haar eigen schilderstijl is voornamelijk abstract. De doeken die ze maakte, doneerde ze uiteindelijk aan goede doelen die zich inzetten voor geestelijke gezondheid, honger en kindermishandeling.
Uiteindelijk pakte ze eind 2023 haar racket weer op. De samenwerking met haar tenniscoach eindigde, maar door haar Nederlandse conditietrainer Rob Brandsma, met wie ze al jaren werkt en die onder anderen Sabalenka en Angelique Kerber begeleidde, kwam ze in contact met Rick Vleeshouwers. Hij is net als Brandsma afkomstig uit Limburg, in het verleden coachte Vleeshouwers de Belgische Elise Mertens.
‘Zij geven evenveel om mij als persoon als om de sporter die ik ben. Dat is voor mij het allerbelangrijkste. Ik weet zeker dat we nog vele jaren zullen hebben en veel zullen bereiken samen.’
Haar terugkeer naar de top ging in eerste instantie met vallen en opstaan. Op de wereldranglijst bezette ze een plaats boven de 200. Ze had wat blessures; moest incasseren, uren maken in de sportschool en vooral geduld bewaren. Maar afgelopen februari won ze het belangrijke masterstoernooi in Doha. Ze steeg op de wereldranglijst, voordat Wimbledon begon stond ze op plaats 12. Mocht ze zaterdag winnen van Iga Swiatek, dan zou ze stijgen naar plek 4.
‘Ik heb het gevoel dat nu alles klikt’, zegt ze, gevraagd naar de verklaring voor haar recente succes. Ze is zelfverzekerder. En met elke wedstrijd die ze wint, groeit haar zelfvertrouwen. ‘En daarnaast geniet ik nu erg van elk moment.’
Haar kenmerkende blonde, lange haren zijn inmiddels donkergeverfd. Spijt van haar vroege doorbraak tot de tennistop heeft ze niet. Ze heeft belangrijke levenslessen opgedaan. ‘Het was heel bijzonder en leverde me veel ervaringen op. Het belangrijkste is dat ik veel leerde over mezelf en hoe ik met bepaalde situaties om moet gaan. Ik denk dat dat me nu helpt.’
Tot een week geleden was de Poolse Iga Swiatek (24) bezig met de voor haar teleurstellendste twaalf maanden van haar carrière. De voormalige nummer 1 van de wereld en vijfvoudig grandslamwinnaar moest genoegen nemen met de kwartfinale op de US Open, het toernooi dat ze in 2022 won. En pijnlijker: op Roland Garros, de grandslam die ze vier keer op haar naam schreef, waaronder de laatste drie edities op rij, strandde ze in de halve finale.
Maar juist op het gras van Wimbledon, de ondergrond waarop ze nooit verder kwam dan de kwartfinale, lijkt ze dit jaar in haar element. Ze speelt gecontroleerd, venijnig, op hoog tempo. En dat verbaast de Poolse. Misschien komt het door het niet winnen van Roland Garros dit jaar, stelt ze. ‘Ik denk dat het makkelijker is als je daar vroeger wordt uitgeschakeld, omdat je dan meer tijd krijgt om te trainen op gras.’ En het helpt haar ook dat de druk lager is. ‘Als ik Roland Garros win en ik kom hier, vraagt iedereen me naar de winst.’
Ze kent Anisimova nog uit haar juniorentijd. De twee schelen een jaar. ‘Zij weet hoe ze op gras moet spelen, met haar speelstijl past die ondergrond bij haar, dus het wordt een uitdaging.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant