Trine Marie Vingegaard Hansen, vrouw en manager van Jonas Vingegaard, zei dat hij erbij gebaat zou zijn soms af te wijken van zijn rigide trainingsschema. Iedereen viel over haar heen. Was dat terecht? En welke wielervrouwen gingen haar voor?
Toen Trine Marie Vingegaard Hansen in 2022 voor het eerst haar man de Tour de France zag winnen, werd ze bewierookt. Zij was het die de elf jaar jongere Jonas Vingegaard van nerveuze, onzekere renner in een Tourwinnaar had veranderd. Zij gaf hem zelfvertrouwen, focus en discipline. Daarnaast was ze ook nog eens zijn manager en persverantwoordelijke. En moeder bovendien!
Dat was toen. Nu zeggen ze hele andere dingen over haar. Dat ze in de eerste week van de Tour de France voor onnodige onrust heeft gezorgd. Dat ze haar man, inmiddels tweevoudig Tourwinnaar, daar niet mee helpt. Hij heeft in Frankrijk genoeg om zich zorgen over te maken in zijn strijd om het geel met Tadej Pogaçar. Ze zou sowieso eens wat minder in zijn naam moeten spreken. En in alle eerlijkheid: echt handig is het natuurlijk niet, een echtgenote als manager. Toch?
Wat Hansen heeft misdaan? Ze gaf een inkijkje in het gezinsleven van Vingegaard. Tijdens het laatste trainingskamp met de ploeg Visma-Lease a Bike in het Franse Tignes afgelopen juni, sprak ze erover met een journalist van de Deense krant Politiken. Over hoe zwaar het kan zijn, al dat reizen achter haar man aan met twee jonge kinderen. Dat Vingegaard niet per se beter wordt door steeds wekenlang met de ploeg op hoogte te moeten trainen, dat hij er juist baat bij heeft om zich thuis op te laden. Hansen: ‘Je kunt van alles in een Excel-sheet berekenen. Maar ik denk dat soms niet goed wordt nagedacht over de hele persoon, en hoe het beste uit hem gehaald kan worden.’
Politiken publiceerde het artikel vervolgens in het openingsweekend van de Tour de France, terwijl haar uitspraken al van een maand geleden waren. Nu leek het alsof ze bij het begin van de Tour haar gal spuwde. En omdat alles en iedereen onder een vergrootglas ligt tijdens het grootste wielerspektakel van het jaar, werden de citaten flink rondgepompt. Commentatoren, gasten aan talkshowtafels, ploegleiders, renners: iedereen vond er wat van. En positief was het bijna nooit.
Vooral haar opmerking dat ze hoopte op volledige steun van de Tourselectie van Visma maakte veel los. ‘Ik denk dat het team zich zou moeten focussen op het winnen van de Tour en niets anders. Dan heeft hij de grootste kans om te winnen.’ Niet alleen had ze dus een mening over de persoonlijke aanpak van Vingegaard, ze had ook een beter idee over de ploegtactiek.
Over de timing van de boodschap valt wellicht te twisten, maar dat een manager een mening heeft over de manier waarop een ploeg omgaat met zijn kopman, zou niet tot zoveel ophef moeten leiden. Een groot deel van de kritiek van Hansen komt overeen met eerdere uitspraken van voormalig Visma-kopman Tom Dumoulin, die na zijn vertrek bij de ploeg in 2022 aangaf dat hij door de gestructureerde aanpak een deel van zichzelf kwijtraakte.
Onvoorstelbaar is dat niet. Bij Visma is wielrennen tot hogere wiskunde verheven. Bij elk doel wordt een plan geschreven, en elk plan wordt tot in de kleinste details bestudeerd, berekend en beredeneerd. Alle onderdelen komen in dat proces langs om geoptimaliseerd te worden: voeding, training, materiaal, verzorging en, uiteraard, de renners zelf.
Visma-ploegleider Grischa Niermann wilde in een reactie wel uitleggen dat er nu eenmaal opofferingen gedaan moeten worden om de Tour te winnen. ‘Dat geldt ook voor mij, want mijn vrouw vindt het ook niet leuk dat ik zo veel van huis ben.’ Bjarne Riis deed hetzelfde in zijn column in de Deense krant B.T.; hij wees Hansen er maar eens op dat een gezin zich moet aanpassen aan de baan van de profwielrenner. De Deen won in 1996 de Tour de France, en gaf later toe dat hij doping had gebruikt. ‘Ik weet waar ik het over heb. Het is superbelangrijk dat je partner zich bewust is van het compromis, want wielrennen is enorm zwaar en veeleisend.’
Dat Hansen in het interview sprak over de persoonlijkheid van Vingegaard, dat hij als mens misschien niet paste in het keurslijf van Visma, daar werd aan voorbijgegaan. Blijkbaar verloren haar woorden aan gezag omdat de functie ‘manager’ naar de achtergrond verdween. Plots ging het over haar, werd ze gereduceerd tot de rennersvrouw die klaagt dat haar man te veel van huis is.
Overigens mag het belang van die rennersvrouw niet onderschat worden. Een gemiddelde partner van een wielrenner is sinds jaar en dag planner, kok, psycholoog, verpleegkundige, motivator, vangnet. De eigen carrière moet bovendien wachten tot na het einde van de wielerloopbaan van manlief, waar ze wel wat van mag vinden aan de keukentafel, maar liever niet in het openbaar.
Of, zoals vijfvoudig Tourwinnaar en wielericoon Bernard Hinault over zijn Martine zei: ‘Ik heb 50 procent van mijn succes te danken aan mijn vrouw. Als ik mijn dagen doorbracht met wielrennen, zorgde zij voor alles. Ik hoefde maar aan één ding te denken: fietsen!’
Ellen Gijsel, de partner van olympisch kampioen Greg Van Avermaet, bevestigde de strekking van die woorden nog in 2023 toen ze haar geliefde tijdens zijn afscheid als profrenner geëmotioneerd toesprak. ‘Zelf was ik zelden op de koers te zien. Niet omdat het mij niet interesseerde. Maar vooral omdat we vonden dat er thuis nuttiger taken waren. Kinderen structuur brengen, lekker eten serveren als je thuiskwam. En ondertussen keek ik naar jou op tv.’ Van Avermaet kon tijdens het luisteren zijn tranen niet bedwingen.
De ideale rennersvrouw beweegt zich kennelijk op de achtergrond, waar bovendien een onuitgesproken gedragskader geldt. Zo zijn er de geldende normen en waarden waar ze zich aan moet houden. In de jaren vijftig werd Giulia Occhini, beter bekend als ‘de witte dame’ vanwege haar witte jurken, al verketterd om haar affaire met Fausto Coppi. De twee waren allebei getrouwd met een ander en dus zondig in het katholieke Italië.
Dan is er nog het uiterlijk dat meetelt. Vraag het maar aan Odessa Gunn, de in vele opzichten nogal luide echtgenote van Amerikaan Levi Leipheimer, ooit kopman van Rabobank. In de Tour van 2002 moedigde ze in hotpants en croptop met oranje cheerleaderpompons in haar handen op de beklimming van de Tourmalet het peloton aan. Een van die pompons kwam vervolgens klem te zitten tussen de spaken van Leipheimers ploeggenoot Erik Dekker. Het peloton raakte niet over haar uitgesproken.
En als de vrouw zélf spreekt, is het ook niet goed. Michelle Cound, later Michelle Froome, kon in de hoogtijdagen van haar man op niets minder dan hoon rekenen als ze het voor hem opnam. Of het nu ging over de al dan niet illegale inname van salbutamol door Froome in 2017 en ’18, of over de verstoorde verstandhouding met zijn medekopman Bradley Wiggins in 2012.
De huidige generatie rennersvrouwen, gewapend met Instagramkanalen, probeert meer ruimte voor zichzelf te creëren. Maar het gaat mondjesmaat, met vallen en opstaan.
Zoals Oumi Rayane, de vrouw van tweevoudig olympisch kampioen Remco Evenepoel, die afgelopen voorjaar nog reageerde op uitspraken dat haar familie zich financieel liet onderhouden door haar man. In een Instagrambericht schreef ze: ‘Vandaag mijn stage afgerond bij BNP Paribas Fortis als onderdeel van mijn masterstudie economie, gesponsord door mijn familie.’
Trine Marie Hansen heeft nooit binnen welk kader dan ook gepast. Ze kreeg een relatie met Vingegaard toen hij als renner begon bij Team ColoQuick en zij er in het management zat. In de docuserie All-in bekende Vingegaard dat hij als renner nooit zover gekomen was zonder haar. ‘We zijn een powerkoppel’, constateerde Trine tevreden.
Vorige week overschreed Hansen alle ongeschreven regels voor rennersvrouwen door zelf in de schijnwerpers te staan op het belangrijkste moment van het jaar. En wat haar bedoelingen waren, wat ze nu eigenlijk écht heeft gezegd, doet er al lang niet meer toe. Het is vooral te hopen dat de Deen de strijd om het geel tot in Parijs vol kan houden. De schuldige van eventuele tegenslag zal immers snel gevonden zijn.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant