is hoofdredacteur en commentator van de Volkskrant
Mail van een lezer. ‘Al weken valt het me op hoe vaak de Volkskrant allerlei berichten ophangt aan Trump of voortdurend foto’s van hem bij berichten plaatst. In de digitale editie wordt de naam Trump vandaag negenmaal genoemd in de kop of aanhef van artikelen. Negenmaal! En dan staan er ook nog zes foto’s van Trump in de krant. Zesmaal!’
‘Ook in de Volkskrant wordt nu alles aan één man en één naam opgehangen’, concludeert ze. ‘Hij gedraagt zich wel steeds sterker als een dictator, maar als krant hoef je niet mee te gaan in die beeldvorming.’
De lezer raakt een gevoelige snaar. Dit is precies ons dagelijkse dilemma: beschrijven we Donald Trump alleen, of dragen we onbewust ook bij aan de mythevorming en daarmee aan zijn effectiviteit?
Het grote probleem bij Trump blijft de vraag hoe serieus we zijn uitlatingen moeten nemen. Hij heeft al vele malen vrede beloofd in Oekraïne en in Gaza, maar daar is vooralsnog niets van terechtgekomen. Tijdens de NAVO-top in Den Haag beloofde hij wapensteun aan Oekraïne, waarna zijn minister van Defensie besloot de wapenleveranties juist te stoppen, zonder hem van tevoren in te lichten.
Van al zijn dreigementen over het opleggen van importheffingen heeft Trump er maar weinig uitgevoerd. De financiële markten reageren inmiddels stoïcijns als hij weer op hoge toon over heffingen begint, zoals verslaggever Niels Waarlo vandaag beschrijft. Wij proberen zijn uitspraken ook steeds vaker te negeren.
Tegelijkertijd geldt ook nog steeds dat Trumps retoriek op steeds meer terreinen werkelijkheid wordt, zoals bij het oppakken en opsluiten van Amerikanen zonder verblijfsvergunning, en dat we zijn woorden dus ook zeer serieus moeten nemen.
Met de komst van Donald Trump is een nieuwe wereldorde gecreëerd, oude zekerheden zijn verdwenen. Dat doet zich op bijna elk terrein voelen, waardoor het bijna onvermijdelijk is dat zijn naam vaak wordt genoemd.
Van een geheel andere orde, maar voor de Nederlandse verhoudingen niet minder belangrijk, is de retoriek van PVV-leider Geert Wilders. Ook daarbij moeten we continu de balans bewaren tussen zeer serieus nemen en niet onnodig versterken.
Vorige week, toen Geert Wilders met twee amendementen twee belangrijke Kamerdebatten naar zijn hand zette, plaatsten we hem – tot ongenoegen van sommige lezers – prominent op pagina 2 en 3. Ook toen hebben we ons even afgevraagd of we daarmee het beeld van Wilders als grote winnaar van de politieke week niet te veel versterkten, maar uiteindelijk geconcludeerd dat het vooral een feitelijke constatering was.
‘Alleen Wilders gedijt bij voortdurende Haagse chaos en stuurloosheid’, concludeerde Frank Hendrickx in de analyse die erbij stond.
Toen Wilders ging demonstreren tegen een asielzoekerscentrum in Zwolle, hebben we bewust niet voor het perspectief van de PVV-leider en de demonstranten gekozen – hun onvrede kennen we inmiddels wel – maar voor dat van de burgemeester. Hoe gaat die om met de demonstraties? Voor de balans is het ook goed om te laten zien dat sommige bestuurders Wilders trotseren.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant