Van de liedjes moet je het niet hebben op het onverwacht gedropte album van Justin Bieber. Alleen in een paar, nagenoeg akoestische nummers, voel je een grammetje van de magie die zijn stem kan hebben.
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en human interest.
Laat je niet misleiden door dat Swag in kapitalen en die monochrome zwarte hoes. Justin Biebers onverwachts gedropte album heeft niets van doen met een elegant stoere, zelfverzekerde houding. De plaat zou eerder de titel Romance moeten dragen tegen een rode achtergrond. Want op Swag wordt de liefde gevierd. Die voor Biebers partner Hailey, hun eerder dit jaar geboren zoontje en ook voor de Here.
Het gerucht gaat dat Biebers zesde reguliere studioalbum als afleidingsmanoeuvre moet dienen voor diens recente rare fratsen. De beelden op de socials waarop hij verward leek en waarop drugs te zien waren. Een filmpje waarin Bieber op Coachella rondloopt en de indruk wekt onder de invloed te zijn. En dan was er onlangs nog dat breed uitgemeten akkefietje, toen een boze Bieber paparazzi confronteerde met hun opdringerige gedrag.
Is Swag een keerpunt, een muzikale rehabilitatie voor de zo getroebleerde Bieber? Nauwelijks. Het hele album, geschreven door Bieber en producers met Grammy’s op zak, zoals Carter Lang (Post Malone, Lil Nas X) en Tobias Jesso (Harry Styles, Adele) probeert een beeld te schetsen van Biebers ‘interne conflicten’ en zijn verlangen om ‘een vorm van vrede te vinden’. Maar wat je hoort, zijn ballads die aan ernstige bloedarmoede lijden. In die context duikt het eightiesgeluid van een Synclavier-synthesizer veelvuldig op, ter ondersteuning van Biebers stroom aan liefdesbetuigingen.
Op opener All I Can Take hoor je, op een kabbelend ritme, Biebers zang gespeend van emotionele urgentie. En die verwacht je toch wel bij een groot thema als De Liefde. Het is een formule die tot in den treure wordt herhaald. Butterflies, First Place, Way It Is, met rapper Gunna, ze hebben nagenoeg geen reliëf of opbouw. Bijna alles ademt een luiheid waarin het minimale is geïnvesteerd in het maken van het liedje. Twee akkoorden twee regels, klaar!
Sweet Spot is een synthballad vol met eightiesclichés en een rap van Sexyy Red die net zo plichtmatig is als onbeholpen kinderlijk. 405 is een klanktapijt geweven van alweer dat belletjespianogeluid van die Synclavier en een gezongen mantra: keep lovin’, keep lovin’, keep lovin’.
Van de liedjes an sich moet je niet hebben. Biebers stem doet bij vlagen nog aan Michael Jackson denken. In een paar, nagenoeg akoestische nummers, voel je een grammetje van de magie van die pure, onschuldige kracht. Glory Voice Memo, voor de Heer, is eerder een korte interlude dan een liedje, maar met alleen een gitaar krijgt Biebers stem een rafelig soulrandje en weet hij je als luisteraar eindelijk te pakken.
Slechts twee nummers overtuigen over de hele linie. Go Baby is een slepende ballad die wél naar een hoger niveau stijgt. En na heel veel professionele middelmaat raak je aangenaam verrast door de kleingehouden vervoering van Devotion. Met nu opeens wel mooi uitgekiende, haast gospelachtige koortjes weet Bieber je er eindelijk van te overtuigen dat hij niet alleen over gevoelens zingt, maar ze daadwerkelijk voelt. Een schrale troost voor al dat gedobber in lauwwarm, ernstige verdund r&b-badwater. Daar word je alleen slap en rimpelig van.
Justin Bieber
Swag
R&B
★★☆☆☆
Def Jam Recordings
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant