Met wereldtitels in de 125cc en 250cc op zak meldde Valentino Rossi zich in 2000 voor het eerst in de koningsklasse van het wereldkampioenschap – die destijds nog als 500cc door het leven ging. Het duurde even voordat het grote talent de smaak te pakken had: in de eerste drie Grands Prix viel hij twee keer uit en eindigde hij één keer als elfde. In de vijf daaropvolgende races werd Rossi op de Nastro Azzurro Honda echter drie keer derde. Met die resultaten op zak reisde hij begin juli af naar Donington Park, waar met de negende ronde de tweede seizoenshelft van 2000 werd afgetrapt.
De Grand Prix van Groot-Brittannië van dat jaar zou de start blijken van een van de succesvolste carrières in het wereldkampioenschap wegrace. De deelnemers in de 500cc werden op zondag 9 juli 2000 getrakteerd op typisch Brits zomerweer met buien en een start op een natte baan. Voor vele rijders was dat een nachtmerrie, maar niet voor Rossi. De toen 21-jarige Italiaan had zich op zaterdag al goed gekwalificeerd door de vierde plek op de startgrid te veroveren, achter polesitter Alex Barros, Kenny Roberts Jr. en Garry McCoy. Veel had hij echter niet aan deze goede uitgangspositie, want op de natte baan kwam hij slecht van zijn plek.
Het gevolg is dat Rossi halverwege de eerste ronde slechts op een dertiende positie rondrijdt. Nog voor het einde van de openingsronde begint hij echter aan een opmars die hem iedere ronde steeds dichter bij de leiders brengt. Dat doet hij op een voor hem karakteristieke manier: door risico’s te nemen, intelligent te zijn en met vertrouwen te rijden. Gedurende de race op Donington droogt het asfalt redelijk snel op, en tegen het einde is er een kopgroep van drie rijders ontstaan met Jeremy McWilliams, Roberts jr. en Rossi. Die strijd wordt ternauwernood gewonnen door Rossi, die uiteindelijk een marge van slechts vier tienden van een seconde overhoudt op McWilliams.
Valentino Rossi viert zijn eerste zege in de 500cc.
Foto door: Gold and Goose Photography / LAT Images / via Getty Images
Voor Rossi is het zijn eerste Grand Prix-zege in de 500cc. "Ik ben heel blij. We waren er klaar voor om in droge omstandigheden te winnen, maar we werden bang toen de regen kwam. We waren al blij geweest met een podiumplek", verklaarde de rijder uit Urbino na afloop. "De race was niet zo leuk doordat de achterband de hele tijd spinde, maar mijn ritme was niet verkeerd. Ik wist Barros en [Norick] Abe te passeren voordat ik aan de leiding kwam. De band is er nu helemaal aan en het was zelfs op de rechte stukken niet eenvoudig. Het was lastig om Jeremy te verslaan, maar twee tot drie ronden voor het einde ging ik erlangs. Ik ben heel blij dat ik gewonnen heb."
Met de overwinning rekende Rossi ook af met de twijfels die er destijds nog waren over de vraag of hij ook in de zwaarste Grand Prix-klasse mee zou kunnen komen. In de daaropvolgende jaren bewees hij dat het geen eenmalige uitschieter was: later in 2000 won hij zijn tweede 500cc-race in Rio de Janeiro, om een jaar later elf zeges te boeken op weg naar zijn eerste wereldtitel in de zwaarste klasse. Vervolgens won Rossi tussen 2002 en 2005 de eerste vier wereldtitels in de nieuwe MotoGP, de klasse die de 500cc verving. Ook in 2008 en 2009 werd hij wereldkampioen. Uiteindelijk boekte Rossi maar liefst 86 overwinningen in de koningsklasse, waarvan die regenachtige zege in Donington dus de eerste was.
Source: Motorsport