Deze zomer zoeken we naar de perfecte pleisterplaatsen: oplaadpunten waar je lekker kunt eten, in een straal van 200 kilometer rond Utrecht. Deze week: Restaurant Trafo in Nijmegen.
Wat: Trafo
Waar: Winselingseweg 47, 6541 AH Nijmegen
Open: dinsdag-donderdag 10.00-00, vrijdag 10.00 - 23.00, zaterdag 17.00 - 23.00, restaurant: dinsdag-zaterdag huiskamer dinsdag-vrijdag
Laadplek: op 5 min lopen, op de Jan Nieraethstraat
trafonijmegen.nl
Wie wil nou niet een oplaadpunt waar je ook goed kunt eten, een culinaire stop op je lange vakantierit? Zo laad je niet alleen je auto op, maar ook jezelf. De plekken liggen in een straal van ongeveer 200 kilometer vanaf Utrecht. Uiteraard ook leuk zonder elektrieke wagen. Deze week rijden we richting het oosten en laden we op bij een voormalig transformatorhuis in Nijmegen.
Behalve laadstress levert een elektrische auto ook onverwachte voordelen op. Zo kom je, op zoek naar die ene laadpaal, op verrassend leuke plekken. Het enige wat je daarvoor hoeft te doen, is van de snelweg gaan. Op deze manier vonden we Trafo, op een voormalig fabrieksterrein aan de oever van de Waal. De naastgelegen woonwijk biedt genoeg laadplekken, op nog geen vijf minuten lopen van het restaurant.
Trafo zit in een voormalig transformatorhuis op het Nyma-terrein, lokaal ook bekend als de Vasim. Ooit zaten hier kunstzijdespinnerij Nyma en grindfabriek Vasim, vandaar. Nu is het industriële complex veranderd in een levendige stadse oase waar creatieve ondernemers en ambachtslui hun ding doen. Je voelt er die opgewekte, ontspannen sfeer van eindeloze mogelijkheden die zo eigen is aan culturele broedplaatsen. Het monumentale pand, dat ooit kunstgrind uitspuugde, en daarmee veel gruis, stof en overlast voor omwonenden, is nu een thuis voor podcastmakers, meubelmakers en hippe bierbrouwers. Culinaire ondernemers zijn er uiteraard ook, waaronder Trafo.
Het restaurant heeft een groot terras, een eetzaal en een huiskamer. Hier kunnen gasten overdag terecht voor goed belegde boterhammen, zoals zuurdesembrood met ricotta, sinaasappel en tomaat of met gedroogde ham, mierikswortel en venkelzaadolie. Ook is er elke dag soep, waarmee de keuken aan restverwerking doet. Staat er prei op de dinerkaart, dan kun je de niet gebruikte delen van de prei later in de soep terugvinden. Het is tijdloze keukenlogica, maar tegenwoordig lang niet overal de praktijk, dus het vermelden waard.
Het eerste wat opvalt als je het terras van Trafo oploopt, is de boom die uit het terras steekt. Of beter gezegd: het terras dat zich om de boom heen heeft gevormd. De boom staat op grondniveau, het terras ligt een verdieping hoger (er is wat hoogteverschil op het terrein). Er is bij de aanleg van het betonnen terrasvlonder een gat uitgespaard voor het groen. De boom werd elders uit Nijmegen geadopteerd en in het gat gehesen. Hierdoor zit je op kruinhoogte te verpozen en dat is een onverwacht prettige ervaring.
Wij bezoeken Trafo ’s avonds en kijken op die boom vanuit de eetzaal, een mooie, hoge, industriële ruimte die door slimme ingrepen toch warm aandoet. Comfortabele stoelen in Scandinavische stijl, lichtbalken met warm geel licht, op elke tafel een kloeke kaars met romantisch vlammetje.
Bij Trafo werken ze zo veel mogelijk met lokale producten, met de seizoenen mee, en ze doen veel bereidingen op open vuur. En ja, er is natuurwijn. Dat mag inmiddels misschien wat cliché of voorspelbaar klinken voor de verwende eter, maar Trafo is dat zeker niet.
Dat blijkt al bij de eerste hap van twee gerechtjes van de borrelkaart: een kom precies goed gegaarde (net lekker mollige) kokkels met lavas (maggikruid) en lavasolie. Ook is er geweldig zuurdesembrood van de Nijmeegse bakkerij De Knollentuin met daarop een gulle laag mild rokerige romesco, de Catalaanse saus van geroosterde paprika, tomaat en noten, met licht geblakerde lente-ui en wat toefjes vlierbloesem. We drinken er een pittig Frans Pimento-gemberbiertje bij, en een frisse komkommerlimonade.
Daarna kan de viseter haar geluk niet op met het voorgerechtje van kreeft in beurre blanc met vlierbloesem. Stevige stukken kreeftenvlees, mooi net aan gaar, zwemmen in de bloesemige botersaus. Alsof dat nog niet genoeg is, is het gerecht overgoten met dubbele bruine boter; beurre noisette waar extra room aan is toegevoegd. Snel vragen we wat extra brood om het kommetje tot de laatste drup leeg te kunnen vegen.
De vegetariër is ook tevreden met zijn gebrande groene asperges met gezouten citroen, daslookolie en frisse linten rabarber die zijn gemarineerd in azijn en bietensap. Maar het geluksniveau van de driebubbele botersaus van de kreeft haalt het gerechtje niet, hoe goed zijn best het vers gebrand hazelnootkruim ook doet.
Van de in zoutkorst gegaarde koolrabi van het vegetarische hoofdgerecht is niet elk stukje even gaar, maar goed is het gerecht wel. Monniksbaard en doperwten houden het fris, terwijl een schuimige saus van wei (de vloeistof die overblijft na het stremmen van melk als je kaas maakt, je kent het van Rivella) wat comfort brengt.
Aan de vleeskant liggen plakjes rugfilet van Baambrugs big blozend roze op mijn bord. Ze zijn sousvide gegaard en daarna met hun lekkere vetrandje gegrild op de barbecue. Erbij meiraapjes, kappertjes van daslook en duindoornolie. Een elegante toef ‘tasty paste’ zorgt voor extra umami. Deze zelfgemaakte pasta van gefermenteerd snijafval lijkt wel wat op miso. De spätburgunder van Ellermann-Spiegel uit de Palts, vriendelijk met diepgang, past er goed bij.
Een eervolle vermelding krijgt het bijgerecht, geplette krieltjes met mierikswortelmayo en een grote berg ragfijn gesneden bieslook. We blijven snaaien.
Van de desserts springen de Finse pannenkoekjes eruit. Deze in de oven gebakken pannenkoekjes, formaat grote poffer, zijn van de hand van de Finse leerlingkok van Trafo. Samen met crème crue en citrusmarmelade zijn ze een zomers feestje, ook al zo opwekkend. De rekening van 136 euro stemt zo mogelijk nog vrolijker. Uitgelaten en opgeladen (mens en auto) kunnen we weer op pad.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant