Met diepe pijn herkennen Ab de Buck en Samir Hajdaravic, die nabestaande is van de slachtoffers van de genocide van Srebrenica, vandaag 30 jaar geleden, nu eenzelfde patroon in Gaza.
Vandaag staan we stil bij de dertigste herdenking van de val van Srebrenica. Op vrijdag 11 juli 1995 viel het Bosnische stadje en moslimenclave Srebrenica in handen van de Servische troepen, waarna een massamoord volgde. Er was een Nederlands VN-bataljon aanwezig, maar de Verenigde Naties bleken niet in staat om de toegezegde bescherming te leveren.
In de afgelopen jaren waren bij de nationale herdenking van dit drama Nederlandse politici aanwezig, onder andere staatssecretaris Gijs Tuinman (BBB) en minister Ruben Brekelmans (VVD), toen nog als Kamerlid.
Zij toonden betrokkenheid en riepen op tot ‘nooit meer Srebrenica’. Maar met veel afgrijzen zien we nu, ondanks die mooie woorden, in Gaza een soortgelijk patroon.
Over de auteurs
Ab de Buck is mede-initiatiefnemer nationale herdenking val Srebrenica. Samir Hajdaravic is mede-initiatiefnemer nationaal monument Srebrenica (Stichting nationaal monument Srebrenica genocide) en verloor tijdens de massamoord in Srebrenica 42 familieleden.
Dit is een ingezonden bijdrage, die niet noodzakelijkerwijs het standpunt van de Volkskrant reflecteert. Lees hier meer over ons beleid aangaande opiniestukken.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Een genocide komt niet uit de lucht vallen. De massamoord van Srebrenica begon met het ontmenselijken van de niet-Servische bevolking van Bosnië. In Srebrenica waren 40 duizend mensen samengedreven. Servische troepen hielden voedselkonvooien tegen, mensen werden uitgehongerd. Dagelijks waren er beschietingen. Met diepe pijn herkennen we nu eenzelfde patroon in Gaza.
De Gazanen zijn samengedreven op 18 procent van het grondgebied. Voedsel en water worden afgeknepen. Dagelijks worden mensen willekeurig beschoten en gebombardeerd. Een verschil met Srebrenica is dat de verschrikkingen in Gaza nog veel grootschaliger zijn. Volgens de Israëlische krant Ha’aretz zijn inmiddels al meer dan 100 duizend mensen om het leven gekomen.
De twee miljoen Gazanen die nog in leven zijn verkeren in afschuwelijke omstandigheden. Een ander verschil is dat Nederland in Srebrenica met het VN- bataljon probeerde om erger te voorkomen. In Gaza steunen we het land dat de genocide uitvoert.
Een genocide bouwt zich op. Het wordt steeds extremer. In Srebrenica riep generaal Mladic zijn soldaten op om het karwei af te maken. Zijn excuus: onder de mannen zaten strijders van het Bosnische leger, die moesten geëlimineerd worden. In Israël is de taal nog explicieter. De Israëlische minister Smotrich zei vorige maand dat Gaza volledig zal worden verwoest.
Ook Israël zal de daad bij het woord zal voegen. Ongetwijfeld met een excuus: Hamas- strijders verborgen zich tussen inwoners, Hamas leverde de gijzelaars niet uit. Maar met hetzelfde doel als in Srebrenica: etnische zuivering. Voor een Gaza vrij van Palestijnen.
Geen ander land in Europa heeft in de recente historie, 30 jaar geleden, genocide van zo dichtbij kunnen zien als Nederland. Wij hebben gezien hoe het proces zich opbouwt en waar het uiteindelijk toe leidt. Toch kijkt Nederland weg. Al meer dan anderhalf jaar.
Landen als Spanje, Ierland, Noorwegen pleiten al lang voor sancties tegen Israël. Nederland niet. We kopen grootschalig Israëlische producten in, we erkennen de Palestijnse staat niet, we leveren wapens. Het door Nederland geïnitieerde EU-onderzoek heeft geen gevolg gehad. We doen niets dat de Israëlische regering werkelijk raakt.
We zijn te laat voor de achtduizend doden van Srebrenica. We zijn te laat voor de 100 duizend doden van Gaza. We zijn nog niet te laat voor de twee miljoen mensen die nog in leven zijn. Nederland heeft een grote verantwoordelijkheid. Wij weten hoe genocide zich voltrekt.
Minister Veldkamp, staatsecretaris Tuinman en minister Brekelmans: als er straks in Gaza nog veel meer mensen worden gedood, zeg dan niet dat u het niet heeft zien aankomen. Srebrenica herhaalt zich.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant