De lezersbrieven, over een ontmoeting met een droevige zeevis, bonje rond Max Verstappen, Donald Trump en opvoeding, een beklemmende foto van een Palestijns meisje en hoe weet je of een statushouder wel schrijnend is.
Kunnen we, hier, maar bij voorkeur wereldwijd, het gemakzucht waarmee we bereid zijn jonge mensen de oorlog in te sturen eens ter discussie stellen? Hun schuld is het niet, vaak nog niet oud genoeg om ooit gestemd te mogen hebben en met wel andere dingen aan hun hoofd, te weten jong, hoopvol en verliefd zijn.
Ik stel voor dienstplicht vanaf 45 jaar. En dan de hoogste inkomens het dichtst bij het front. Lijkt me een aardig experiment. Eens kijken hoe lang zo’n oorlog dan nog duurt.
Verder lees ik dat er jonge enthousiaste mensen zijn die denken dat dienstplicht avontuurlijk en karaktervormend kan zijn. Ik herinner me vooral heel veel zinloze, lamlendige dagen.
En realiseren zij zich wel dat degene die ze mogelijkerwijs in een oorlog gaan doodmaken niet die boosaardige dictator zal zijn, maar een andere gewone jongen van 18, net als zij, die er ook niks aan kan doen.
Gerard Groot, Amsterdam
Op bezoek in het zeeaquarium in Bergen aan Zee stond ik oog in oog met een flinke zeevis die mij droevig aanstaarde. Wist hij van de extreem met plastic vervuilde zee waarin zijn soortgenoten ondraaglijk moesten lijden tot zij stierven of werden gevangen. Of was het een verwijt dat ik zijn blik zag?
Ineens draaide hij zich om en zwom als bevrijd van mijn sombere blik vrolijk weg. Had ik het verkeerd gezien en was hij juist blij met een handjevol soortgenoten in goed gezuiverd water van het aquarium, zijn Ark van Noach, te kunnen overleven? Of was het leedvermaak, omdat hij wist, dat mijn bloed ook vol met plastic deeltjes en pfas zit.
Eenmaal buiten wist ik het antwoord. Als moderne wereldburger moest ik maar gauw ook zo’n ark voor mezelf bouwen. Met daarin een ruimte voor een overlevingspakket voor zeker dertig jaar.
Paul Gerbrands, Valkenswaard
‘Machtsgreep Verstappen bij Red Bull’. Serieus, Volkskrant? Een jonge gast die rondscheurt in milieuvervuilende auto’s heeft bonje met zijn chef. En dat moet in de krant, een hele pagina maar liefst? Autoracen is geen sport, bonje met de chef heeft iedereen wel eens. Besteed liever aandacht aan hengelsport en duivensport. Daar lezen we nooit iets over.
Chris van Alem, Cuijk
In de internationale diplomatie begint zich kennelijk een consensus af te tekenen voor een handleiding: ‘Hoe ga ik om met de president van de VS?’. Lijkt mij nuttig voor andere regeringsleiders om hun doelen veilig te stellen, of zonder al te veel averij uit het Oval Office weg te slepen.
In zijn analyse destilleert Thom Canters uit alle ervaringen tot nu toe met president Donald Trump drie alleszins bruikbare lessen. Ik heb nog een andere suggestie. Anna van den Breemer bespreekt wekelijks in de Volkskrant een probleem rond de opvoeding (Iedereen doet maar wat). In haar rubriek komen vaak die van peuters en kleuters voorbij.
Zijn de strapatsen van Trump niet bij uitstek iets voor haar?
Henk Schell, Bennebroek
‘Och meisje’, hoor ik mezelf hardop zeggen, een fractie van een seconde voordat mijn hersenen snappen wat ze zien, nadat ik de pagina omsla naar de foto van het gewonde verstilde kleine meisje op het vieze ziekenhuisbed in Gaza.
De keuze van de krant om haar levensgroot te tonen maakt dat ik voor het eerst in lange tijd bij beelden uit die regio niet doorblader naar een volgend artikel. Het meisje ligt nu al uren bij mij op de keukentafel voor zich uit te turen. En ik kijk terug en ik zie telkens meer. Met dank aan Hans Aarsman voor het openzetten van mijn ogen.
Veronique van Zanten, Breda
Statushouders krijgen in sommige gemeenten een urgentieverklaring, net zoals andere mensen in schrijnende situaties, schrijft Wilma Geldof in de Brief van de Dag van 10 juli. De vraag is volgens mij: is je woonsituatie als statushouder een schrijnende situatie? Of is de oorzaak van je verkregen statushouderschap schrijnend (geweest)?
Als je uit een oorlogssituatie bent weggevlucht, zal je situatie daar schrijnend zijn geweest. Maar is je situatie in een azc in vergelijking met iemand die in Nederland driehoog achter bij zijn bemoeizuchtige ouders is opgegroeid en op zijn 30ste nog steeds thuis woont dan per definitie schrijnender?
Het objectiefst lijkt dan toch om te kijken naar de inschrijfduur voor een woning, schrijnende situaties daargelaten.
Kees de Jong, Utrecht
Waarom moet ik belasting betalen voor de beveiliging van Geert Wilders als hij stad en land afreist om mensen tegen elkaar op te zetten?
Antje Weeda-Verburg, Noordwijk
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant