DEN HAAG - 'Hoe, hoe, hoe!' Met zijn eigen lokroep werd hij veertien jaar geleden in één klap beroemd door een video die het hele land doorging. Maar hóe gaat het nu, na al die jaren met Lloyd Schuilenburg? We zochten hem op in zijn woning in Den Haag.
'Het was een gekkenhuis', blikt Lloyd terug op de tijd toen hij op 15-jarige leeftijd viraal ging door het land. In de video laat hij op geheel eigen wijze zien hoe hij zijn hobby in de duivensport uitvoert. Sindsdien staat hij ook wel bekend als de duivenmeneer.
'Wat er daarna allemaal gebeurde... Ik werd overal herkend', vertelt Lloyd. Hij vroeg zich in die tijd vaak af hoe met die roem om te gaan. 'Ja, toch rustig blijven en jezelf blijven denk ik. Dat is het beste wat je kan doen.'
De video staat bij velen in het geheugen gegrift:
Ondanks de grote liefde voor duiven, scheelde het niet veel of Lloyd was gestopt met zijn hobby. 'Drie jaar geleden ben ik heel ziek geworden. Daardoor moest ik bijna alles opgeven.'
Zelfs zijn geliefde duiven dreigde hij vaarwel te moeten zeggen. 'Ik wilde ermee stoppen', zegt de duivenvriend.
Maar zijn vriendin was het er niet mee eens dat hij zijn grote passie op zou geven. 'Dus heeft zij drie jaar lang voor de duiven gezorgd. Sinds een paar maanden kan ik het eindelijk zelf weer doen', vertelt de dankbare Lloyd.
Nu heeft Lloyd zijn eigen huis, mét duivenhok. 'Hier heb ik mijn postduiven. Bij mijn vader zitten nog wel wat sierduiven en daar staan we soms nog wel 'hoe, hoe, hoe' te roepen.'
De postduiven in zijn eigen tuin luisteren echter naar een andere lokroep. 'Hier moet ik fluiten om ze terug naar hun hok te brengen.'
Met deze duiven doet hij nu bijna wekelijks mee aan wedstrijden. 'Ze worden dan zo'n honderd kilometer verderop uitgezet, vaak in België. En dan is het de vraag welke als eersten weer terugkeren.'
Een aantal duiven boekt daar regelmatig successen, maar hij houdt zich ook bezig met het klaarstomen van een nieuwe, jonge generatie duiven.
Kijk hier hoe het nu met Lloyd 'Hoe, hoe, hoe' Schuilenburg gaat:
'Of dat ook goede wedstrijdduiven worden, moeten we nog zien.' Iedere dag worden ze losgelaten om hun vleugels te trainen. 'Ze vliegen een uurtje rond en dan komen ze weer op het dak. Vervolgens fluit ik om ze weer in het hok te krijgen.'
De dagelijkse routine geeft hem rust en Lloyd moet dan ook niet denken aan een leven zonder zijn duiven. 'Ik ben ermee opgegroeid. Ik kan eigenlijk niet zonder die dingen.'
Source: Omroep West Den Haag