De lezersbrieven, over de ‘oerconservatieve’ wielersport, pensioenfondsen die investeren in bedrijven die wapens leveren aan Israël en een ‘magistrale fout’ in de column van Sander Schimmelpenninck.
Gele kaarten moeten de Tour veiliger maken – pure symboolpolitiek. In elk ander beroep zou de Arbeidsinspectie het werk stilleggen totdat de risico’s zijn weggenomen. Zo niet in het wielrennen, dat net als de flankerende journalistiek al decennialang bewijst oerconservatief te zijn.
Intussen zijn veel goede attributen beschikbaar. Kevlarkleding tegen die vreselijke schaafwonden, pols-, schouder-, rug-, knie-, elleboog-, bekken- en heupbescherming. En zelfs airbags.
Door beschermende maatregelen voor het hele peloton verplicht te stellen, houd je een gelijk speelveld. Die zullen de lichamelijke gevolgen van valpartijen drastisch verminderen en een ‘wapenwedloop’ bewerkstelligen tussen de producenten van beschermende attributen. Een recept voor innovatie waar ook vrijetijdswielrenners van profiteren.
Ludo Grégoire, Leiden
Het pensioenfonds ABP is een grote Nederlandse investeerder in bedrijven die wapens leveren aan Israël. Net als ik zijn veel mensen werkzaam in bijvoorbeeld het onderwijs, waardoor je automatisch aanvullend pensioen opbouwt bij dat fonds.
Ik heb geen invloed op hun investeringsbeleid, wat op zichzelf al frustrerend is. Maar keer op keer blijkt dat ook nog dat het fonds investeert in dan weer
fossiele brandstoffen, dan weer wapens, dan weer vreselijke Amerikaanse investeerders zoals Blackrock en nu indirect in genocide. Dat staat me echt tegen: ik betaal indirect mee aan de vernietiging van het Palestijnse volk en de apartheid in Israël.
Ik ben maar een individu met weinig slagkracht, maar ik hoop dat velen een boze mail sturen naar het ABP. Liever ontvang ik wat minder pensioen, door investeringen in minder lucratieve, maar fatsoenlijke bedrijven met een goed moreel. Dat is altijd beter dan dat mijn pensioen over de ruggen en met de levens van medemensen, waar dan ook ter wereld, is verdiend.
Walther van Mechelen, Amersfoort
Pensioenfonds ABP ontving meer dan tweeduizend verzoeken van deelnemers om hun investeringen in Israëlische defensieleveranciers terug te trekken, lees ik in de Volkskrant.
Maar het felle debat rond de motie van Kati Piri (‘geen geld naar de Iron Dome’) laat zien: de meningen over steun aan Israël zijn diep verdeeld. Rob Bauer, hoogleraar institutionele beleggingen, zegt in het artikel: ‘Bij thema’s waar deelnemers sterke gevoelens bij hebben, komen bestuurders voor dilemma’s te staan.’
Die dilemma’s zouden er niet zijn als deelnemers zelf zeggenschap hadden over hun eigen pensioengeld. Burgers dragen verplicht een deel van hun inkomen af, maar hebben niets te zeggen over wat ermee gebeurt. Bestuurders kiezen vervolgens namens ons, zonder ons.
Of het nu gaat om wapens, fossiele energie of big tech: pensioenfondsen maken morele, ideologische en politieke keuzes met collectief geld. Zonder inspraak, zonder keuze, zonder alternatief. Dat leidt tot frustratie, vervreemding en apathie. Want waarom zou je betrokken zijn bij een stelsel dat jou als deelnemer buitensluit?
In Zweden en Zwitserland is dat beter geregeld. Daar hebben deelnemers wél iets te kiezen: welk fonds past bij hun waarden? Hoe wordt hun vermogen beheerd? Keuzevrijheid en collectieve solidariteit blijken daar prima samen te gaan, het is transparant en democratisch.
Ook in Nederland moet het pensioenstelsel op de schop. Want collectiviteit zonder inspraak is geen solidariteit, maar bevoogding. In een samenleving waarin opvattingen uiteenlopen, is regentesk pensioenbestuur niet langer houdbaar. Wie de legitimiteit van het stelsel wil behouden, zal het moeten openbreken.
Jacobi Vlaming, Amsterdam
Wat een goede en scherpe analyse van Yesilgöz schreef Sander Schimmelpenninck in zijn column. Met in mijn ogen één magistrale fout. Het feit dat Yesilgöz met een Joodse man getrouwd is, zou haar blik op het Midden Oosten volgens Schimmelpenninck vertroebelen. Hiermee lijkt hij te suggereren dat ieder Joods persoon meteen pro-Israël of pro-Netanyahu zou zijn.
Ik denk dat we dat soort vanzelfsprekende conclusies nou juist niet moeten trekken.
Monique Kuijpers, Arnhem
Mooie Tour-columns van Bert Wagendorp en Arno Haijtema in de krant van maandag.
Maar de hoofdprijs gaat toch wel naar ‘de Femke Bol-achtige eindsprint’ van atleet Niels Laros, beschreven door Erik van Lakerveld. En inderdaad: bij de overwinning van Laros vielen alle andere sportevenementen van het weekend in het niet.
Peet Fermont, Pijnacker
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant