Een jaar van uitersten op Down the Rabbit Hole:
groot feest bij De Jeugd en veel politiek bij Massive Attack

Down the Rabbit Hole laat zien hoe groot de variatie kan zijn op een popfestival. Wie erbovenuit steekt: FKA Twigs, die groots en theatraal uitpakt.

Door Pablo Cabenda

Fotografie Alicia Karsonopoero en Ruby Dijt

Ze hebben een roze megabuttplug op het podium, ze hebben kasteeltorens overkoepeld door gigagrote borsten en nog meer felgekleurd, opblaasbaar speelgoed. Het is de versiering voor het lang-leve-de-lolverjaardagsspektakel van De Jeugd van Tegenwoordig, de groep die dit jaar twintig is geworden.

Sfeer op het festival (AK) en De Jeugd van Tegenwoordig (RD)

En bijna alle 50 duizend bezoekers van Down the Rabbit Hole geven gehoor aan de uitnodiging voor het feestje in de Hotot, de grootste tent van het festival in de Groene Heuvels bij Beuningen. Dit jaar met meer bezoekers en ook meer ruimte, omdat het terrein is uitgebreid. De Hotot blijkt nog te klein. Het publiek geeft zich eerder gewonnen dan de rappers, die met hun coole nonchalance hard to get lijken te spelen. Maar Gekke boys is het sein om met zijn allen los te gaan. Pepijn vertoont een staaltje crowdsurfen, Sterrenstof wordt door het publiek a capella meegezongen en op De formule kun je maar op een enkele manier uiting geven aan de overweldigend vrolijke energie: non-stop op en neer springen.

Massive Attack (RD & AK)

Een opmaat naar de verwachte roes van Massive Attack, de afsluiter van vrijdag op het festival, althans, dat zou je denken. Maar het contrast kon niet groter. Bij Massive staat de band in het donker en zijn de schermen niet bedoeld om de lol uit te vergroten maar om de boodschap over te brengen. Grof geparafraseerd: we leven in angstaanjagende tijden. Doe er wat aan!

Dus als het intro van Inertia Creeps wordt ingezet en er vanuit het publiek ‘Free, free Palestine’ klinkt, wordt de muziek onderbroken en in solidaritiet een Palestijnse vlag op het scherm getoond. Er volgt nog veel, veel meer. Bijna alle nummers worden vergezeld van filmpjes over Gaza, Trump, AI-gezichtsherkenning of een andere urgente geopolitieke dwarsstraat. Niets mis met een band die zijn activisme uitdraagt. Maar bij Massive hebben boodschap en beeld de muziek bijna weggedrukt. Met gevolgen.

Gesprekje opgevangen uit het publiek.

‘Wat is dit allemaal?’

‘Euh, stof tot nadenken. Zullen we gaan?

Pa Salieu (RD)

Het schetst het enorme spectrum waar een popfestival zich anno 2025 in kan bewegen. Plat escapisme versus serieus engagement. De oldskool hiphop van Joey Valence & Brae inclusief kolkende moshpits en de partyreggae en -reggaeton van de Brits-Gambiaanse Pa Salieu versus het optreden van Saint Levant. Voordat de Gazaanse singer-songwriter het meeslepende Galbi inzet, vertelt hij ons dat zijn bestaan al een daad van verzet is.

Sfeer op Down The Rabbit Hole (RD & AK)

En zo ontvouwt Down the Rabbit Hole zich als een muzikale grabbelton vol uitersten en tegenstellingen. Waarin geopolitieke ontwikkelingen nieuw engagement hebben afgedwongen en diversiteit op natuurlijke wijze binnensijpelt. Een festival waar met Palestijnse vlaggen wordt gezwaaid en waar je een workshop Arabische dabka of Afrikaanse dans kunt volgen.

Dansend publiek (AK)

Een verrijking is het op veel fronten. Ook omdat vrouwen op grote schaal hun plek hebben opgeëist. En ook daar beweegt het voortdurend tussen contrasten. Amy Taylor van Amyl and the Sniffers smijt, gehuld in hoog opgesneden bikinislip, heerlijk harde punkrock en hyperseksuele vrouwelijkheid in je gezicht. Rhian Teasdale van het Britse Wet Leg kruipt in witleren hot pants en rijglaarzen over het podium. Live stelt Wet Leg echter teleur, door Teasdales dunne en onvaste stem.

Wet Leg en Ploegendienst (RD), Zaho de Sagazan (AK)

Nee, dan Zaho de Sagazan. De 26-jarige Française, die in korte tijd wereldberoemd is geworden, etaleert op het podium meisjesachtige onbevangenheid. Ze zingt het verstilde chanson La symphonie des éclairs en schakelt daarna over naar dance, met die overduidelijk Franse melancholie die je ook bij Stromae hoort.

Tuurlijk, ook de mainstream pop biedt veel lekkers. Kokoroko zet een mellow funksoulgroove neer. Wunderhorse bewijst zich als nieuw boegbeeld van emotioneel geladen gitaarrock. En Nieve Ella, met serieuze Sheryl Crow-vibe, is misschien niet bijster eigenzinnig, maar wel gewoon goed.

FKATwigs, JPEGMAFFIA, Patti Smith (AK), Iggy Pop (RD)

Underworld, de dancemeesters van de uitgestelde climax, doen precies wat van ze wordt verwacht: met lange spanninsgbogen het publiek in vervoering brengen. Ook oud en vertrouwd: Patti Smith en Iggy Pop. De laatste doet, nog sterker vermagerd dan vorig jaar, een showcase van zijn greatest hits met een geweldig strakke band en blazers.

FKA Twigs (AK)

Maar het zijn de acts die de extremen opzoeken die echt verrassen en indruk maken. FKA Twigs presenteert de liedjes van haar nieuwe album Eusexua met een indrukwekkende choreografie, inclusief paaldans, die zo in een stadionshow van Madonna zou passen. Lichamen kronkelen wellustig op elektronische pop en dance. Groots en theatraal.

Model/Actriz (AK)

Net zo theatraal maar op kleinere schaal beweegt Cole Haden van het Amerikaanse Model/Actriz. Op een straf mechanisch ritme, waarin discobas en noiserockgitaar met elkaar zijn getrouwd, steunt, kreunt en krijst hij in de microfoon. In een rustpuntje draagt hij operahandschoenen en een handtasje en stift opzichtig wulps zijn lippen, om bij de volgende geweldsexplosie felle schoppen uit te delen. Het voelt als gevaar. Het soort dat je huiver inboezemt, maar waar je tegelijk naar moet kijken en luisteren. En er is geen enkel scherm of doctrine die zegt dat je dat moet doen.

Een warm, opzwepend en activistisch Best Kept Secret opent het festivalseizoen

Het meerdaagse festival Best Kept Secret nodigde dit jaar uit tot nieuwsgierigheid, want echt grote headliners waren er niet te vinden. Hoogtepunt: het activistische Kneecap, dat wegens de grote belangstelling naar het hoofdpodium verplaatst werd.

Met jonge, veel vrouwelijke pop én hits van vroeger beleeft Pinkpop een geslaagde, zij het oververhitte editie

Het bloedhete Pinkpop 2025 werd gedomineerd door de snel opkomende, door sociale media de wereld in geslingerde popsterren als Olivia Rodrigo en Tate McRae. Maar ook bij de kleinere podia gebeurden dit weekend mooie, dwarse dingen.