Uw advies kan andere lezers helpen. Machteld van Gelder selecteert goede raad voor de vragensteller van deze week.
is tv-producent en regisseur. Voor Volkskrant Magazine stelt ze wekelijks de lezersrubriek Wat Zou U Doen? samen.
We hebben twee katten. Eén is altijd thuis, de ander zien we nauwelijks. Hij wordt gevoerd door een buurvrouw verderop, die zelf geen kat heeft maar haar tuin en huis openstelt voor alle buurtkatten. Ze gaf toe dat onze kat vaak bij haar is, ‘omdat hij bij ons geen aandacht krijgt’ – wat niet klopt. We zijn veel thuis en hebben een kattenluikje. Ze had eerder een kat die oorspronkelijk van anderen was, maar die uiteindelijk bij haar introk en ‘van haar’ werd. Ik heb haar gevraagd onze kat niet meer te voeren of binnen te laten, omdat we hem missen. Maar ze blijft het toch doen. Wat zou u doen? Vrouw (54), naam bij redactie bekend
Ik ben zo’n kattenvrouwtje, heb zelf één kat, en krijg regelmatig bezoek van een buurtkat. Omdat we geen kattenluikje hebben piept-ie regelmatig door het openstaande keukenraam. We zetten hem regelmatig weer buiten. U lijkt jaloers. Uw kat is blijkbaar gelukkiger bij een ander en dat schuurt. Zoek uit waarom dat zou kunnen zijn: matcht het niet met uw andere kat, zijn uw brokjes niet lekker genoeg, ontbreekt een rustig slaapplekje? Maak u niet druk, vraag deze buurvrouw hoe ze het doet en laat uw kat zijn eigen huisje kiezen. Katrijn Graat (62), Nijmegen
Wij hebben hetzelfde gehad. Toen onze kat een keer gewond was en thuis moest blijven, bespraken we dit met de dierenarts. Advies: doe hem een bandje om met daarop in grote letters: ‘Niet voeren, kat heeft wegens ziekte speciaal voer nodig’. Wel drie weken binnenhouden, zodat de ziekte geloofwaardig is. Kat wordt nooit meer elders gevoerd. Babsie van Aalderen (58), Nijmegen
Nodig de buurvrouw uit op de koffie, zij kan dan zien waar de kat woont en constateren dat het een fijn thuis is. Ook is het een kans om de buurvrouw te leren kennen; als de situatie niet verandert, helpt dit misschien om tot acceptatie te komen. Tanja Baudoin (41), Boxmeer
In onze vorige woonplaats hadden we ook zo’n buurvrouw. Deze vrouw zette buiten grote bakken voer van matige kwaliteit voor hem neer. Wij gaven ’m dieetvoer omdat hij iets mankeerde, waarvoor we jaarlijks dierenartsenkosten hadden. Als het me weer zou overkomen en ik de ‘dader’ zou kennen zou ik dit voorstellen: als u mede-eigenaarschap van onze kat wilt, mag ik dan voortaan rekeningen van de dierenarts, het voer en de vlooienbehandelingen met u delen? Christine van Eeuwijk (68), Zeist
Ik adviseer u er scherper in te gaan. Bijvoorbeeld met de vraag of zij kattenbrokjes in haar oren heeft. De kat is úw eigendom en daar heeft ze vanaf te blijven. En anders doet u aangifte van diefstal. Henk de Haas (59), Breda
Scherm de tuin af met een net of schrikdraad of schutting met prikkeldraad. Zelf heb ik geen kat, maar de katten van buren zijn alom aanwezig en poepen bij voorkeur in tuinen van niet-kattenbezitters, zoals ik. Strontvervelend. Dat uw buurvrouw ervoor kiest om niet alleen de lasten, maar ook de lusten van uw door de buurt zwervende kat te nemen, is slim en prijzenswaardig. Hopelijk leert het u de kat bij u te houden. Lies Jonker (63), Amersfoort
Onze oude kat was ook liever bij de buurvrouw. We vroegen haar de kat niet te voeren en lieten het verder begaan. In mijn geval leverde de ‘deelkat’ uiteindelijk een vriendschap op tussen ons. Na verloop van tijd zijn wij beide met onze gezinnen verhuisd, de kat is met ons meegegaan. Hij vindt ongetwijfeld weer een nieuw tweede adresje, ik spreek mijn ex-buurvrouw nog regelmatig. Renée Tenwolde (41), Zutphen
Onze kater Guus komt de laatste tijd af en toe niet thuis ’s avonds. Wij overwegen een tracker aan te schaffen om uit te zien waar hij uithangt. In uw geval zou ik de kat gaan ophalen bij deze buurvrouw, liefst meerdere keren per dag, tot de lol er voor haar vanaf is. Het is helaas geen fraaie oplossing. Simone Kamp (57), Antwerpen
Mijn vriend is vreemdgegaan, vijf maanden lang. Voor mij was dat de aanleiding om een punt achter de relatie te zetten. Maar het gemis voor mijn kinderen (onder de 10 jaar) is heel groot. Hij is als een vader voor hen. Hem daarom toch een tweede kans geven is een optie met mogelijk kans van slagen. Hij heeft spijt en mist ons. Maar er is duidelijk iets mis in onze relatie. Hieraan werken zal tijd en veel energie kosten. Kan mijn vertrouwen in hem na zoiets überhaupt hersteld worden? Wat zou u doen? Moeder (43), naam bij redactie bekend
Wat zou u doen? Reacties (max. 110 woorden met naam, leeftijd en woonplaats) zijn welkom vóór maandag 7 juli 2025: wzud@volkskrant.nl. Heeft u een zelf een dilemma? Mail dan uw probleem (max. 110 woorden) naar: wzud@volkskrant.nl. Vermeld altijd uw naam, leeftijd en woonplaats. Uw reactie kan worden ingekort.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant